Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia 19 listopada 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. [aktualnie: Dz.U. z 2025 r., poz. 1691]) - dalej: k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z odwołania przez R. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 20 marca 2023 r. znak [...] wydaną w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów.
Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy.
We wniosku z dnia 5 marca 2020 r. R. K. (dalej również: wnioskodawca; skarżący), prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], wystąpił do Starosty [...] (dalej również: Starosta; organ I instancji) na podstawie art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592) o zmianę decyzji Starosty [...] z dnia 2 lipca 2015 r. znak [...] w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów w obrębie działki o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...].
Starosta [...] w piśmie z dnia 1 lipca 2020 r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmiany wyżej wskazanej decyzji. Następnie Starosta wzywał wnioskodawcę do składania dalszych wyjaśnień, na które ten odpowiadał w pismach składanych w toku postępowania. Kolejnymi pismami z dnia 2 marca 2021 r. Starosta [...] zwrócił się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej również: Komendant Miejski PSP [KM PSP w [...]]) oraz do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej również: WWIOŚ [w [...]]) o przeprowadzenie kontroli zakładu prowadzonego przez R. K..
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] przeprowadził w dniach od 24 sierpnia do 25 października 2022 r. kontrolę [...], z której sporządzono w dniu 28 października 2022 r. protokół nr [...]. Tego samego dnia odbyła się również narada pokontrolna w celu omówienia protokołu kontroli działalności zakładu. Następnie w postanowieniu z dnia 18 listopada 2022 r. znak [...] WWIOŚ w [...] zaopiniował negatywnie spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska w zakresie miejsc magazynowania zbieranych odpadów w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez R. K.. W treści postanowienia wskazano, że wyznaczona do gromadzenia odpadów powierzchnia będzie niewystarczająca dla 859 kodów odpadów przewidzianych do zbierania; sposób magazynowania odpadów nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym ich stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować zanieczyszczenie środowiska, zwłaszcza przez odpady niebezpieczne, palne. Magazynowanie odpadów w przedstawiony przez wnioskodawcę sposób może stanowić zagrożenie wybuchem czy samozapłonem i zanieczyszczeniem okolicznego gruntu.
Z kolei Komendant Miejski PSP w [...] postanowieniem z dnia 23 grudnia 2022 r. znak [...] stwierdził niespełnienie wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym opracowanym dla zakładu R. K., a także brak wykonania zaleceń, o których mowa w postanowieniu KM PSP w [...] z dnia 26 lutego 2020 r. znak [...]
W reakcji na powyższe, wnioskodawca w piśmie z dnia 28 grudnia 2022 r. zmienił treść wniosku inicjującego postępowanie. Ponadto, po zawiadomieniu przez organ, wnioskodawca w piśmie z dnia 28 lutego 2023 r. wypowiedział się w tej sprawie przed wydaniem decyzji odmawiającej zmiany zezwolenia.
Decyzją z dnia 20 marca 2023 r. znak [...] Starosta [...] odmówił zmiany decyzji własnej z dnia 2 lipca 2015 r. znak [...] zezwalającej R. K., prowadzącemu [...], na zbieranie odpadów na terenie działki o nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...].
Podstawą wydania decyzji odmownej było negatywne zaopiniowanie przez WWIOŚ w [...] spełnienia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska przez wnioskodawcę oraz negatywne stanowisko KM PSP w [...]. Starosta na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że nie zostały wykonane rozwiązania zamienne oraz zalecenia wskazane w ekspertyzie technicznej, które warunkowały uzgodnienie operatu przeciwpożarowego, a także że zorganizowane przez wnioskodawcę miejsca magazynowania opadów nie zapewniają możliwości magazynowania wskazanych we wniosku ilości rodzajów odpadów oraz masy odpadów przewidzianych do magazynowania w tym samym czasie. Powyższe nie pozwoliło organowi I instancji stwierdzić, że działalność polegająca na zbieraniu odpadów, w tym odpadów palnych, będzie prowadzona w warunkach bezpiecznych, zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu ewentualnego pożaru i emisji z niekontrolowanego spalania magazynowanych odpadów na tereny sąsiednie i okolicę, a także zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska.
W odwołaniu od decyzji Starosty wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego) żądał uchylenia tego rozstrzygnięcia, jak też stwierdził, że zaskarża wydane w toku postępowania uzgodnienia WWIOŚ w [...] oraz KM PSP w [...], o które w jego ocenie organ I instancji nie powinien się zwracać – i w tym zakresie występując o umorzenie postępowania.
Starosta [...] przy piśmie przewodnim z dnia 14 kwietnia 2023 r. przekazał sprawę do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy), odnosząc się jednocześnie do zarzutów odwołania.
W dniu 19 czerwca 2023 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił o zawieszenie postępowania. W piśmie tym pełnomocnik podniósł, że współużytkownicy wieczyści nieruchomości, na której prowadzona jest działalność objęta niniejszym postępowaniem, wystąpili z podobnymi wnioskami do Marszałka Województwa [...] w zakresie prowadzonych przez nich działalności o podobnym charakterze, ale na większą skalę, do których to wniosków ten ostatni organ się przychylił. Ponadto zwrócił uwagę na to, że przed Kolegium toczy się od dwóch lat postępowanie znak [...] w sprawie wydanego przez organ I instancji postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania.
Dalej pełnomocnik skarżącego argumentował, że Starosta zignorował toczące się przed Kolegium postępowanie i wydał decyzję, od której wnioskodawca złożył odwołanie, jak też pomimo zajęcia stanowiska przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, który przystąpił do udziału w postępowaniu. W ocenie pełnomocnika, rozstrzygnięcie odnoszące się do odmowy zawieszenia postępowania ma bardzo istotne znaczenie dla toczącej się sprawy, gdyż uchylenie postanowienia Starosty [...] prowadzi do wniosku, że wydanie decyzji przez organ I instancji było przedwczesne.
Decyzją z dnia 11 września 2024 r. nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 20 marca 2023 r. znak [...]
R. K. w dniu 6 listopada 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję Kolegium, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 98 § 1 w zw. z art. 123 i art. 124 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie formalne wniosku o zawieszenie postępowania, a jedynie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do tego, że wniosek został złożony.
Postanowieniem z dnia 27 listopada 2024 r., wydanym przed przekazaniem skargi do Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło zawieszenia postępowania, nie odnosząc się przy tym do treści wcześniej wydanej w tej sprawie decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Po 809/24 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2024 r. nr [...] i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
Sąd stwierdził, że postanowienia wydawane są w toku postępowania i dotyczącą poszczególnych kwestii z niego wynikających, ale nie kończą sprawy (chyba że przepis szczególny stanowi inaczej), co oznacza, że błędem proceduralnym było orzeczenie przez Kolegium co do wniosku o zawieszenie postępowania postanowieniem z dnia 27 listopada 2024 r. wydanym już po jego zakończeniu, a więc po wydaniu decyzji w sprawie z dnia 11 września 2024 r. Według Sądu, słuszne jest stanowisko, wedle którego każdy wniosek o zawieszenie postępowania – niezależnie od zasadności takiego żądania – musi być rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Dlatego też należało uchylić nie tylko zaskarżoną decyzję, ale również wydane po niej postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, gdyż ono również nie odpowiada prawu, bowiem strona powinna mieć możliwość reakcji na rozstrzygnięcie organu w takim przedmiocie.
Kolegium naruszyło art. 101 § 3 k.p.a., gdyż pominęło wniosek o zawieszenie postępowania, który powinien zostać rozpoznany w toku postępowania, a następnie umożliwić stronom zaskarżenie decyzji w tym przedmiocie. Według Sądu, organ odwoławczy, ponownie rozpoznając sprawę, winien najpierw rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia 19 czerwca 2023 r. o zawieszenie postępowania, biorąc w szczególności pod uwagę zasady wskazane w art. 8 i art. 11 k.p.a., a także przesłanki wskazane w art. 98 § 1 k.p.a., a dopiero później (po uzyskaniu przez wydane postanowienie waloru ostateczności) rozpoznać odwołanie co do meritum.
Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazał na to, że rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, Kolegium powinno mieć na względzie treść art. 8 § 2 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 16 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2784/23 stwierdził, że nie sprzyja realizacji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej podejmowanie w takiej samej sprawie przeciwstawnych działań przez organy państwa, dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji, jak również zmienność rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie przez organy administracji.
Sąd zauważył w tym względzie, że w przedmiotowej sprawie skarżący konsekwentnie wskazuje, że inni przedsiębiorcy, których działalność polega na gospodarowaniu odpadami, w toku prowadzonych postępowań dotyczących zmiany uzyskanych decyzji korzystali z przywileju zawieszenia postępowania, a jedynie w przypadku skarżącego organy konsekwentnie odmawiają mu uzyskania powyższego rozstrzygnięcia. Na brak równego traktowania poszczególnych przedsiębiorców zwrócił również uwagę Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców. Sąd zaznaczył, że wprawdzie na tym etapie postępowania nie może wypowiedzieć się co do samej zasadności wniosku o zawieszenie postępowania, to jednak zwraca uwagę, że przytoczone powyżej okoliczności powinny zostać ocenione przez Kolegium.
Ponownie prowadząc postępowanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło wniosek o zawieszenie postępowania i postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2025 r. nr [...] na podstawie art. 98 § 1 i art. 101 k.p.a. odmówiło zawieszenia postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że mając na względzie wskazania wyrażone w wyroku z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Po 809/24, przeanalizował możliwość zastosowania art. 8 § 2 k.p.a. w powiązaniu z zasadą legalności (art. 6 k.p.a.). Kolegium stwierdziło, że nie znalazło jednak w swojej praktyce spraw, w których pozwalałoby innym przedsiębiorcom na korzystanie z przywileju zawieszenia postępowania i można by się odwołać do takiej praktyki organu. Nie ma zatem również mowy o zmienności poglądów prawnych Kolegium wyrażonych na tle tego samego stanu faktycznego, a przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych.
Organ odwoławczy zauważył, że mimo wniosku o zawieszenie postępowania w celu dokonania zmian dostosowawczych organ do dnia dzisiejszego i upływu ponad 2 lat, nie uzyskał od wnioskodawcy jakiejkolwiek informacji o dokonanych w międzyczasie zmianach dostosowawczych. Według Kolegium, nic nie wskazuje na to, by zawieszenie postępowania mogło mieć wpływ na dokonanie zmian dostosowujących, a wręcz zagraża interesowi społecznemu, który przejawia się w dążeniu do ochrony środowiska, zdrowia oraz zrównoważonego rozwoju. Brak rozpatrzenia sprawy może prowadzić do negatywnych skutków dla środowiska, a w dalszej kolejności dla zdrowia publicznego lub co najmniej jakości życia okolicznych mieszkańców.
Następnie Kolegium decyzją z dnia 19 listopada 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 20 marca 2023 r., stwierdzając, że po analizie stanu faktycznego i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należało odmówić zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na zbieranie odpadów.
Motywując swoje rozstrzygnięcie, Kolegium wskazało na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej również: p.p.s.a.), wyjaśniając, że miało na względzie wskazania i stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Po 809/24, które przede wszystkim znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.
Następnie organ II instancji wyjaśnił, że w dniu 5 września 2018 r. wszedł w życie art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.), który to przepis nałożył na podmioty dysponujące zezwoleniami na zbieranie odpadów, przetwarzanie odpadów, zbieranie i przetwarzanie odpadów albo wytwarzanie odpadów, obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę tych decyzji do właściwego organu, w celu dostosowania ich do obecnie obowiązujących wymagań prawnych. Zatem odmowa zmiany decyzji stanowiącej zezwolenie na zbieranie odpadów, wydawana w trybie art. 14 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r. może według art. 14 ust. 8 tej ustawy nastąpić na podstawie przesłanek z art. 41a ust. 4a lub art. 46 ust. 1-1f ustawy o odpadach – w tym w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;
- 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;
- 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego. Również postępowanie wyjaśniające wszczęte na skutek przedmiotowego wniosku nie może wychodzić poza ramy wyznaczone ustawą zmieniającą, a każda podjęta czynność musi mieć swoje umocowanie w przepisach regulujących ten szczególny przypadek zmiany decyzji - w przeciwieństwie do innych możliwych wniosków o zmianę decyzji składanych na podstawie ogólniejszych przepisów art. 155 k.p.a.
W tym względzie Kolegium podniosło, że w art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej zawarto wyraźne odesłanie m.in. do art. 41a ust. 4a ustawy o odpadach, normującego skutki przewidzianej w tym ostatnim przepisie (w zw. z art. 41a ust. 6 ustawy o odpadach) odmowy zmiany zezwolenia w związku z negatywnym wynikiem kontroli przeprowadzonej przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Według organu II instancji, w związku z brzmieniem przepisu art. 41a ust. 4a ustawy o odpadach uznać należy, że organom właściwym w sprawie nie pozostawiono w tym wypadku luzu decyzyjnego, zatem negatywne postanowienie komendanta powiatowego (miejskiego) PSP w sposób bezwzględny wyklucza możliwość wydania zezwolenia, czy w tym wypadku jego zmiany.
W ocenie Kolegium, zaskarżone w odwołaniu postanowienie Komendanta Miejskiego PSP odpowiada prawu i zawiera uzasadnienie negatywnego stanowiska, znajdując oparcie w materiałach sprawy. U podstaw jego wydania leżały bowiem rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a założeniami przyjętymi w operacie przeciwpożarowym sporządzonym dla zakładu [...], zlokalizowanego przy ulicy [...], [...], gmina [...], oraz w Ekspertyzie technicznej dla hali produkcyjno-magazynowej, ul. [...], [...], które polegały na przyjętej powierzchni miejsc magazynowania odpadów, mającej wpływ na gęstość obciążenia ogniowego; brak wykonania zaleceń, o których mowa w postanowieniu nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 14 lutego 2020 r.; brak wykonania zaleceń zawartych w ekspertyzie technicznej polegających na zaprojektowaniu i wyposażeniu budynku hali produkcyjno-magazynowej w awaryjne oświetlenie ewakuacyjne; brak wyposażenia lokalu w koc gaśniczy o wymiarach 2x3 m przypadający na każde 500 m2 powierzchni; brak przedłożenia protokołu potwierdzającego sprawność techniczną instalacji odgromowej.
Z dokumentów załączonych po wydaniu postanowienia nie wynika, aby wnioskodawca dokonywał jakichkolwiek czynności polegających na usunięciu tych niezgodności i nie chodzi o same deklaracje czy zawieranie umów, ale o dokonanie tych czynności i wykonanie zaleceń do dnia wydania niniejszej decyzji. Mimo wniosku o zawieszenie postępowania w celu dokonania zmian dostosowawczych, Kolegium do dnia wydania decyzji nie uzyskało od wnioskodawcy jakiejkolwiek informacji o poczynionych w międzyczasie zmianach dostosowawczych, dlatego nie ma podstaw do stwierdzenia, że wydane postanowienie organu PSP jest nieaktualne i nie odpowiada stanowi faktycznemu i podlegało uchyleniu.
Kolegium wyjaśniło, że już wydając wcześniejszą decyzję, zwróciło uwagę na to, że rzeczywiście postanowienie WWIOŚ w [...] wydane zostało na wniosek organu I instancji, mimo braku próby wyjaśnienia, że dokonywana przez wnioskodawcę zmiana jest zmianą istotną, choć wywodzi się, że taką właśnie istotną zmianę zezwolenia co do zasady przewiduje art. 14 powołanej ustawy. Według organu odwoławczego, mimo ewentualnego błędu procesowego, przeprowadzona kontrola [WWIOŚ], a przede wszystkim wyprowadzone z niej wnioski i następnie analiza wniosków i własne ustalenia organu I instancji, nie wykraczają poza próbę zweryfikowania działalności podmiotu w zakresie zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa i pod kątem badania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub też dla środowiska. Kontrola prowadzona w trybie art. 41a ustawy o odpadach ma służyć wydaniu postanowienia wzmiankowanego w art. 41a ust. 3 tej ustawy (lub postanowienia negatywnie opiniującego, o którym mowa w ust. 4), powinna więc ograniczać się jedynie do tych zagadnień, które są niezbędne dla jego wydania.
Starosta, posiłkując się zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym wynikami kontroli WWIOŚ, przeanalizował, czy niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska spowoduje powstanie zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, bowiem tylko gdy nie spowoduje takiego zagrożenia, nie ma wówczas przeszkód do zmiany decyzji. Natomiast w przypadku negatywnego postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska możliwe jest wydanie zezwolenia, o ile zostanie stwierdzone, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska (art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach). Analiza ta pozwoliła na konkluzję, że zaszła podstawa z art. 46 ust. 1-1f ustawy o odpadach do odmowy wydania zmiany decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r., mówiąca o przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.
Według Kolegium, wystarczy sama możliwość powstania zagrożenia, a z ustaleń poczynionych przez organy współdziałające w sprawie wynika, że budynek, w którym znajdują się miejsca magazynowania odpadów, nie został wyposażony w instalację wodociągowo-przeciwpożarową z hydrantami wewnętrznymi z wężem płasko składanym DN 52; nie zwiększono ilość wody do celów przeciwpożarowych służącej do gaszenia pożarów w przeciwpożarowym zbiorniku wody w ilości 100 m3; nie usytuowano nad wszystkimi wyjściami ewakuacyjnymi w budynku znaków ewakuacyjnych oświetlonych wewnętrznie; nie wyposażono budynku w awaryjne oświetlenie i koce gaśnicze o wymiarach 2x3 m na każde 500 m2; nie spełniono wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska w zakresie miejsc magazynowania zbieranych odpadów, głównie z powodu zapewnienia zbyt małej powierzchni magazynowej dla przewidywanej we wniosku skali i sposobu zbierania odpadów; sposób magazynowania odpadów nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować zanieczyszczenie środowiska, zwłaszcza odpady niebezpieczne palne, a także może stanowić zagrożenie wybuchem lub samozapłonem lub też skutkować zanieczyszczeniem okolicznego gruntu.
Podsumowując, Kolegium stwierdziło, że zostały spełnione przesłanki odmowy zmiany decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów w związku z wnioskiem złożonym na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw – zarówno z art. 41a ust. 4a ustawy o odpadach (organ właściwy odmawia wydania zmiany w przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska), jak i art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach w związku z brzmieniem art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej, bowiem zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.
R. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], w skardze z dnia 8 stycznia 2026 r. – sprostowanej w piśmie z dnia 13 stycznia 2026 r. – kwestionując zaskarżoną decyzję Kolegium w całości, zarzucił naruszenie:
- - art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w treści uzasadnienia tej decyzji faktu uchylenia poprzedniej decyzji Kolegium w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, jak też pominięcie pisma skarżącego z dnia 22 września 2025 r. wraz z załącznikami oraz występowania w sprawie Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców;
- - art. 8 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji odmownej, podczas gdy organ I instancji naruszył zasadę nieodstępowania od utrwalonej praktyki i równego traktowania oraz naruszył zasadę zaufania.
Skarżący podniósł, że Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odniosło się udziału Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców w postępowaniu oraz zapadłego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Po 809/24. Ponadto organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, że zgodnie z pismem Wspólnoty [...] (dalej również: Wspólnota) z dnia 10 września 2024 r., które stanowiło załącznik do złożonego w Kolegium pisma skarżącego z dnia 22 września 2025 r., wykonane zostały wszystkie konieczne zabezpieczenia przeciwpożarowe, na których brak wskazał w swoim postanowieniu Komendant Miejski PSP w [...].
Motywując natomiast zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., skarżący stwierdził, że Sąd w uzasadnieniu wydanego w tej sprawie wyroku wskazał na to, że organy konsekwentnie go dyskryminowały względem innych użytkowników hali, którzy uzyskali zawieszenie postępowań w pierwszej instancji. Według strony, brak zawieszenia postępowania miało istotny wpływ na przebieg postępowania, gdyż zgodnie z pismem Wspólnoty z dnia 10 września 2024 r. wykonane zostały wszystkie konieczne zabezpieczenia ppoż., na których brak wskazał w postanowieniu Komendant Miejski PSP.
Na koniec skarżący dodał, że "[p]ostępowanie w różnych instancjach prowadzone jest prawie 6 lat, a dyskryminujące podejście organów I i II instancji doprowadziło do zakończenia (...) [przez niego] działalności odpadowej, która przez wiele lat przynosiła dochody podatkowe dla Skarbu Państwa oraz Samorządu".
Przy tak sformułowanych i umotywowanych zarzutach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi.
Organ II instancji stwierdził, że "[w] sprawie nie występuje Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, mimo tego był zawiadamiany o wydawanych postanowieniach i decyzjach", zaś aktualnie Kolegium przyjęło do wiadomości pismo Rzecznika z dnia 11 grudnia 2025 r.
Następnie organ odwoławczy zauważył, że "[m]oże rzeczywiście SKO niefortunnie powieliło zapis swojej poprzedniej decyzji, że »z dokumentów załączonych po wydaniu postanowienia nie wynika, aby wnioskodawca dokonywał jakichkolwiek czynności polegających na usunięciu ww. niezgodności i nie chodzi o same deklaracje czy zawieranie umów, ale na dokonaniu tych czynności i wykonaniu zaleceń do dnia wydania niniejszej decyzji. Mimo wniosku o zawieszenie postępowania w celu dokonania zmian dostosowawczych Kolegium do dnia wydania decyzji nie uzyskało od wnioskodawcy jakiejkolwiek informacji o dokonanych w międzyczasie zmianach dostosowawczych,«[,] nie wyjaśniając [s]tronie wyraźnie, że pismo z dnia (...) [10 września 2024 r.] kierowane przez Wspólnotę do (...) R. K. nie jest dowodem[...] ani dokumentem[,] na podstawie którego Kolegium mogło dojść do przekonania, że wydane postanowienie z dnia 23 grudnia 2022 r. znak [...], w którym Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził niespełnienie wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w Operacie przeciwpożarowym opracowanym dla [...] oraz brak wykonania zaleceń, o których mowa w postanowieniu Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej znak [...] z dnia 26 lutego 2020 r. utraciło rację bytu albo podlegać powinno uchyleniu".
Kolegium stwierdziło, że "[s]trona nie podniosła żadnego twierdzenia o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości, które następnie by wykazywała", a pismo Wspólnoty wspomina i stanowi oświadczenie osoby je podpisującej, że wykonano zalecenia postanowienia nr [...] [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP, ale do akt sprawy nie złożono dokumentów potwierdzających wykonanie tych zaleceń[,] a co najistotniejsze w ocenie Kolegium to pismo nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i decyzji Starosty [...] z dnia 20 marca 2023 r. znak sprawy [...], bowiem wydłużyłoby jedynie prowadzenie postępowania, na którego okres trwania [s]karżący skarży się w piśmie z (...) [dnia 22 września 2025 r.] a przecież dotyczyłoby jedynie jednej z podstaw wydania decyzji odmownej Starosty [...] z dnia 20 marca 2023 r. znak sprawy [...], bowiem w postanowieniu z dnia 23 grudnia 2022 r. znak [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w [...] stwierdził niespełnienie wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w Operacie przeciwpożarowym opracowanym dla [...] oraz brak wykonania zaleceń, o których mowa w postanowieniu Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej znak [...] z dnia 26 lutego 2020 r.".
Kolegium podniosło, że podstawą wydania decyzji odmownej było także stwierdzenie oparte na wynikach kontroli przeprowadzonej przez WWIOŚ, że działalność polegająca na zbieraniu odpadów, w tym odpadów palnych, nie będzie prowadzona w warunkach bezpiecznych pożarowo, zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu ewentualnego pożaru i emisji z niekontrolowanego spalania magazynowanych odpadów na tereny sąsiednie i okolice oraz zapewniających ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska oraz w sposób nie stwarzający ryzyka wystąpienia zagrożenia dla środowiska. Te wątpliwości organów nie zostały rozwiane jednym pismem z dnia 10 września 2024 r. ani nie pozwoliły na uznanie, że uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, poza dalszym wydłużaniem czasu postępowania, może przynieść efekt, który pozwoli na stwierdzenie, że nawet jeżeli wykonano wskazywane w tym piśmie prace, to "spowodowało to nieaktualność twierdzenia, że działalność strony nie może już powodować zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska".
Zdaniem organu "[p]odnoszenie przez [s]tronę co jakiś czas twierdzeń, że »coś wykonano«[,] a nie obejmuje to całości zarzutów stawianych działalności i opisanych jako podstawy decyzji odmownej musiałoby skutkować za każdym razem uchylaniem decyzji i paraliżowałoby postępowanie[,] nie zmieniając ostatecznych wniosków, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska". Według Kolegium, poza zaskarżonym postanowieniem stanowiącym negatywne uzgodnienie i nawet abstrahując od kwestii przeciwpożarowych, zaszła podstawa z art. 46 ust. 1-1f ustawy o odpadach do odmowy zmiany decyzji, o której mowa w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw – ta mówiąca o przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.
Organ w tym zakresie powtórzył stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnosząc m.in., że z ustaleń poczynionych przez organy występujące w sprawie wynika, że nie tylko nie zostały spełnione wymogi ochrony przeciwpożarowej w stosunku do budynku, w którym znajdują się miejsca magazynowania odpadów, ale również nie spełniono wymagań określonych przepisach ochrony środowiska w zakresie miejsc magazynowania zbieranych odpadów, głównie z powodu zapewnienia zbyt małej powierzchni magazynowej dla przewidywanej we wniosku skali i sposobu zbierania odpadów; sposób magazynowania odpadów nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować zanieczyszczenie środowiska zwłaszcza odpady niebezpieczne palne – a co do tych zarzutów skarżący w żaden sposób się nie odniósł i "brak było podstaw, by Kolegium mogło zakwestionować te ustalenia i znaleźć uzasadnienie dla uchylenia decyzji organu I instancji jako wadliwej oraz uzasadnienie dla twierdzenia, że w wyniku ponowne przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego mogłaby zapaść decyzja pozytywna".
W toku postępowania, na wezwanie Sądu zostały w dniu 14 kwietnia 2026 r. uzupełniane akta sprawy o akta administracyjne sprawy znak [...], w którym została wydana pierwotna decyzja Starosty [...] z dnia 2 lipca 2015 r. znak [...]
W stanowisku z dnia 3 czerwca 2026 r. skarżący stwierdził, że "w przeglądanych dokumentach [akt sprawy] nie zauważył[...] tych, które według (...) [niego] powinno przesłać Samorządowe Kolegium Odwoławcze[,] a dotyczące całego postępowania[,] a nie tylko zaskarżonej decyzji". W jego ocenie "[d]opiero wszystkie dokumenty umożliwiają właściwą ocenę rozpatrywanej sprawy".
W piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2026 r. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców Oddział Terenowy w [...] (dalej również: Rzecznik), zastępowany przez pełnomocnika procesowego, powołując się na art. 8 § 3 i art. 45 p.p.s.a. w związku z art. 1 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 8 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 648), zawiadomił Sąd o swoim wstąpieniu do postępowania i jako uczestnik tego postępowania przedstawił popierające skargę stanowisko w sprawie.
Rzecznik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia Kolegium, jako wydanych z naruszeniem art. 170 p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 8 oraz art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 12 oraz art.14 Prawa przedsiębiorców, jak też z naruszeniem art. 7b k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zasada równego traktowania przez władze publiczne).
Nadto Rzecznik wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. z dokumentu załączonego do niniejszego pisma, tj. skierowanego do Kolegium pisma (zawiadomienia) Rzecznika z dnia 31 sierpnia 2022 r. znak [...] – na wykazanie faktu, że Kolegium dysponowało od 2022 r. wiedzą o okolicznościach, że skarżący przedsiębiorca powołuje się na naruszenie zasady równości ze względu na to, że w ramach tej samej strefy odziaływania na środowisko (ta sama hala znajdująca się w miejscowości [...] w granicach działki o nr ewidencyjnym [...], obręb [...] gmina [...]) więksi od niego przedsiębiorcy (prowadzący działalność w branży odpadowej na większą skalę), podlagający zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach właściwości Marszałka Województwa [...], uzyskali od Marszałka zgody na zawieszenie postępowań administracyjnych w zakresie zmiany dostosowawczej, wymaganej przez nowelizację przepisów.
Rzecznik dodał, że nigdy nie przedstawiono Kolegium zarzutu, iż w ramach swojej dotychczasowej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym dotyczącym zawieszania postępowania na wniosek Kolegium wydawało rozbieżne rozstrzygnięcia, jednakże organ odwoławczy, mimo tej wiedzy, bezpodstawnie ograniczył analizę do oceny swojej dotychczasowej praktyki w zakresie rozpatrywania tego rodzaju wniosków, nie sięgając w trybie art. 7b k.p.a. do danych, jakie w tym zakresie posiada Marszałek Województwa [...], i nie poddając ich ocenie, co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie w sprawie.
Podczas rozprawy w dniu 12 sierpnia 2026 r. skarżący podtrzymał skargę. Podniósł, że skoro jednym z argumentów przeciwko zawieszeniu postępowania w jego sprawie był brak zgody pozostałych właścicieli nieruchomości, to Starostwo powinno było zwrócić się do właścicieli o taką zgodę, czego w jego sprawie nie dokonano i jest to przejaw nierównego traktowania, gdyż w innej sprawie dotyczącej innego podmiotu w tym samym obiekcie Starosta zwrócił się do stron z zapytaniem, czy nie sprzeciwiają się zawieszeniu postępowania – na dowód czego skarżący okazał zawiadomienie z dnia 6 sierpnia 2026 r. Na pytanie Sądu podał, że po zaskarżeniu decyzji o zmianie decyzji otrzymał od organu decyzję o cofnięciu zezwolenia, jednak jego odwołanie od tej decyzji nie zostało jeszcze rozpoznane przez Kolegium. Wyjaśnił, że sprawy, w których Marszałek Województwa zawiesił postępowania prowadzone wobec innych podmiotów działających w tej samej nieruchomości, zostały podjęte i w toku tych postępowań inni przedsiębiorcy uzyskali pozytywne opinie Komendanta Miejskiego PSP i WWIOŚ.
Nie ma wiedzy, czy w sprawach tych zostały wydane decyzje o zmianie zezwolenia, kończące postępowanie. Podkreślił, że pozostałe firmy w tej hali zajmujące się zbieraniem odpadów cały czas działają. Na kolejne pytanie Sądu skarżący potwierdził, że zostały wykonane wszystkie zalecenia Komendanta Miejskiego PSP, w tym te, o których mowa w piśmie z dnia 10 września 2024 r. przedłożonym Kolegium. Skarżący dodał, że aktualnie posiada zatwierdzony operat przeciwpożarowy z 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie zaś do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Stąd też analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21 - to i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym, odpowiadając na stanowisko skarżącego i wniosek dowodowy Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, Sąd podkreśla, że rozstrzygnął niniejszą sprawę na podstawie akt tejże sprawy, które składały się z akt postępowania sądowego i akt administracyjnych, w tym uzupełnionych na żądanie Sądu. Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącego co do tego, że w zgromadzonych aktach sprawy brak jest dokumentów, które powinny być przesłane Sadowi przez Kolegium. Akta sprawy były kompletne i pozwalały na kontrolę sądową zaskarżonej decyzji.
Nadto, nie było podstaw do przeprowadzania na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. odrębnego, uzupełniającego dowodu z dokumentu dołączonego do pisma Rzecznika z dnia 11 czerwca 2026 r. Tym bardziej, że kopia pisma Rzecznika z dnia 31 sierpnia 2022 r., o którym mowa we wniosku dowodowym, znajduje się w aktach administracyjnych, stanowiąc załącznik pisma skarżącego z dnia 22 września 2025 r. skierowanego do organu II instancji w toku postępowania odwoławczego.
Przedmiotem niniejszej sprawy była ocena zgodności z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] w sprawie odmowy skarżącemu jako wnioskodawcy zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia 2 lipca 2015 r. znak [...]
Zdaniem Sądu w sprawie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
Niemniej jednak w pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że nie doszukał się po stronie Kolegium istotnego naruszenia przepisów zakresie art. 98 § 1 i art. 8 § 2 k.p.a. co do samej kwestii zawieszenia postępowania administracyjnego – oraz odpowiednio art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2025 r., poz. 1480 ze zm.) – w związku z art. 153 i art. 170 p.p.s.a.
Organ II instancji przed merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy rozpatrzył wniosek skarżącego o zwieszenie postępowania i wydał w tym przedmiocie postanowienie z dnia 18 sierpnia 2025 r. odmawiające zawieszenia postępowania. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. jest fakultatywne (patrz: wyroki NSA z dnia 9 kwietnia 2026 r. sygn. akt III OSK 1971/25), a dodatkowo wymaga spełnienia dwóch dodatkowych przesłanek, tj. że nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wniosek strony o zawieszenie postępowania nie jest dla organu bezwzględnie wiążący. Wystąpienie wskazanych w tym przepisie przesłanek nie pociąga za sobą automatycznie zawieszenia postępowania. Organ administracji publicznej w razie ich zaistnienia może postępowanie zawiesić, ale nie musi (por. np. wyroki NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1779/11, 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1703/24 i 11 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2507/24).
Kolegium formalnie było uprawnione do powołania się na przesłankę chronionego interesu społecznego, jak też na zasadę legalizmu z art. 6 k.p.a. Ogólnie rzecz ujmując, w interesie społecznym jest również, aby rozstrzygnięcia organów były wydawane z zachowaniem zasady sprawności postępowania (art. 12 k.p.a.). Tym bardziej w sprawach, w których chodzi o reglamentowanie danej działalności, jak z zakresu gospodarowania odpadami. Co do zasady w interesie społecznym nie leży natomiast przedłużanie ponad rozsądny czas wszczętego postępowania przy wykorzystywaniu do tego instytucji zawieszenia postępowania na wniosek strony (por. wyżej przywołany wyrok z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1779/11).
Poza tym warto zauważyć, że Sąd w wyroku z dnia 7 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Po 809/24 – wbrew temu, co podnosi skarżący – nie wskazał w uzasadnieniu wyroku na to, że organy konsekwentnie dyskryminowały skarżącego względem innych użytkowników hali, którzy uzyskali zawieszenie postępowań w pierwszej instancji. Sąd zauważył tylko, że skarżący konsekwentnie wskazuje, iż inni przedsiębiorcy, których działalność polega na gospodarowaniu odpadami, w toku prowadzonych postępowań dotyczących zmiany uzyskanych decyzji, korzystali z przywileju zawieszenia postępowania, a jedynie w przypadku skarżącego organy odmawiają mu uzyskania powyższego rozstrzygnięcia.
Ponadto Sąd dodał, że na brak równego traktowania poszczególnych przedsiębiorców zwrócił uwagę Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców. Natomiast Sąd nie wypowiadał się co do samej zasadności wniosku o zawieszenie postępowania, zwracając zarazem uwagę, że przytoczone przez Sąd okoliczności powinny zostać ocenione przez Kolegium przy rozpoznaniu wniosku o zawieszenie postępowania.
Dlatego też wprawdzie nieadekwatne do stanu sprawy i niedostatecznie umotywowane końcowe stwierdzenie Kolegium, że mimo wniosku o zawieszenie postępowania w celu dokonania zmian dostosowawczych Kolegium do dnia dzisiejszego nie uzyskało od wnioskodawcy jakiejkolwiek informacji o dokonanych w międzyczasie zmianach dostosowawczych mimo upływu ponad 2 lat, nie mogło mieć ostatecznie przesądzającego znaczenia dla samej oceny zgodności z prawem omawianego postanowienia. Niemniej jednak tego rodzaju merytoryczne stanowisko organu II instancji, które znalazło się również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, miało już zasadnicze znaczenie dla oceny zaskarżonej decyzji merytorycznej w zakresie prawidłowości wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych i prawnych (subsumcji) w sprawie.
Uchybienia dotyczące ustalenia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy wskazywały na istotne naruszenie przepisów art. 7, art. 7b, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., jak też art. 12 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. W tym też zakresie Kolegium nie wypełniło wytycznych Sądu, nie podejmując żadnych działań w celu wyjaśnienia okoliczności dotyczących innych przedsiębiorców prowadzących działalność w tej samej hali.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2675/23, zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) jest pochodną zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji, którą organy administracji publicznej, orzekające w indywidualnych sprawach, powinny także mieć na uwadze. Przepis art. 8 § 1 k.p.a. znajduje w pełni zastosowanie w zakresie postępowań objętych zakresem normy z art. 12 Prawa przedsiębiorców, który stanowi, że organ prowadzi postępowanie w sposób budzący zaufanie przedsiębiorców do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, który zawęża zakres podmiotowy względem analogicznej normy ujętej w art. 8 § 1 k.p.a.
Motywując ten ostatni wniosek, trzeba mieć przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że obowiązkiem organu odwoławczego jest uwzględnienie zmian stanu faktycznego – jak też prawnego – sprawy, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji (por. np. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 732/16 i 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II GSK 1047/22, dostępny jw.). Wynika to z faktu, że każdemu rozstrzygnięciu organu administracyjnego należy stawiać takie podstawowe wymagania proceduralne wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego, jak konieczność respektowania zasady legalizmu i prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7 k.p.a.), zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasad należytego informowania stron i przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 9 i art. 11 k.p.a.), z którymi wiążą się wymogi w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego i motywowania stanowiska organu (art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.).
To wszystko, ze względu na zasadę z art. 15 k.p.a., odnosi się również do rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, które jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu drugiej instancji nie ma charakteru wyłącznie kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z dnia 30 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3040/17). Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień ocenia zatem materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu pierwszej instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym.
W związku z tym, organ odwoławczy obowiązany jest zbadać sprawę we wszystkich jej aspektach, a co więcej – nie powinien ograniczyć się tylko do analizy podniesionych przez skarżącego zarzutów. Innymi słowy, zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 i art. 138 § 1 i 2 k.p.a. nakazuje organowi odwoławczemu ponownie sprawę rozpoznać i rozstrzygnąć i nie może on się ograniczać jedynie do oceny zasadności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji (patrz: wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 575/19).
Kolegium przy rozpatrywaniu sprawy całkowicie pominęło treść przywołanych przepisów art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 Prawa przedsiębiorców, jak też art. 7b k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy.
Zasada z art. 7b k.p.a. nawiązuje treściowo do zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., wobec której organ nie może pozostać obojętny. Prawna doniosłość art. 7b k.p.a. polega na tym, że podnosi on do rangi zasady ogólnej nakaz współdziałania organów administracji w związku z potrzebą wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie formalizując przy tym sposobów tego współdziałania (patrz: wyrok NSA z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 3116/17; por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 788/24). Instytucja współdziałania organów określona w art. 7b k.p.a. znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy organ powinien podjąć współpracę z innymi organami administracji publicznej, co do których istnieje przypuszczenie, że dysponują danymi lub informacjami, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego lub prawnego sprawy (por. np. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt III OSK 5502/21).
Powyższe było tym bardziej istotne, że w piśmie procesowym z dnia 22 września 2025 r. (data wypływu do Kolegium: 23 września 2025 r.), wniesionym do organu odwoławczego już po wydaniu postanowienia z dnia 18 sierpnia 2025 r. o odmowie zawieszenia postępowania, skarżący podnosił, że nie wszystkie informacje docierają do Kolegium, a na czas prowadzenia inwestycji w celu wykonania zaleceń [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej potrzebne było zawieszenie postępowania przez Starostę [...]. Skarżący sygnalizował organowi II instancji, że inne firmy działające na terenie tego obiektu występowały w tej samej sprawie do Marszałka Województwa [...] i zwieszenie "otrzymywały", natomiast "(...) [jego] firma nie otrzymała takiego zawieszenia od Starosty [...]". Dodał, że to zagadnienie znalazło odzwierciedlenie w stanowisku Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców przesłanego do Starosty [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które to stanowisko nie zostało uwzględnione ani przez Starostę, ani przez Kolegium.
W dołączonych do pisma z dnia 22 września 2025 r. dokumentach znajdowało się m.in. pismo Wspólnoty Właścicieli Lokali Użytkowych w [...] z dnia 10 września 2024 r. stanowiące złącznik do skierowanego do Starosty [...] wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2024 r. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sprawie znak [...] dotyczącej cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów udzielnego decyzją Starosty [...] z dnia 2 lipca 2015 r. znak [...], jak też zawiadomienie Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców z dnia 31 sierpnia 2022 r. znak [...] o wstąpieniu do postępowania w sprawie znak [...]
W przywołanym wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2024 r. skierowanym do Starosty w sprawie znak [...] podniesiono, że zostały wykonane wszystkie zalecenia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej dotyczące zabezpieczenia przeciwpożarowego w hali produkcyjno-magazynowej o powierzchni 60 000 m2 zlokalizowanej w [...], gdzie jednym z podmiotów prowadzących działalność w tej hali jest zakład skarżącego, którego działalność prowadzona jest w lokalu o powierzchni 1274 m2, co stanowi 2,12% całości powierzchni hali. Wykonane prace wymagały wiele czasu i dużych nakładów finansowych, które poniosła wspólnota wszystkich właścicieli hali. Zmiany musiały być wykonywane na całej hali, której poszczególne części są własnością różnych osób fizycznych i prawnych, co uniemożliwiało działanie indywidualnych podmiotów niezależnie od pozostałych. Przed przystąpieniem do tych prac wszystkie zainteresowane firmy objęte obowiązkiem zmiany zezwoleń odpadowych wystąpiły o zawieszenie tych postępowań, ze względu na czas potrzebny na przeprowadzenie dostosowań.
Firmy, których sprawy rozpatrywał Marszałek Województwa [...] takie zawieszenie postępowania uzyskały, natomiast przedsiębiorstwo R. K., najmniejszy ze wszystkich podmiotów podlegających obowiązkowi dostosowania, takiego zawieszenia nie uzyskał. W piśmie tym podniesiono, że "obecnie wszystkie zainteresowane firmy, których działalność wchodzi w zakres kompetencji Marszałka mają podjęte wcześniej zawieszone postępowania i procedowane są ich sprawy. Firmy te mają też, zatwierdzone przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...][,] uzgodnione nowe operaty przeciwpożarowe.
Natomiast firma [...], ze względu na toczące się postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów, nie może kontynuować procesu dostosowawczego, pomimo spełnienia obecnie wszystkich wymagań określonych przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej". W załączonym piśmie Wspólnoty [...], ul. [...] z dnia 10 września 2024 r. potwierdzono zrealizowanie wszystkich wymagań i przedstawiające zakres wykonanych przedsięwzięć zleconych do wykonania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.
W takiej sytuacji, mając przedstawiony szereg informacji i argumentów dotyczących realizacji obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, Kolegium nie mogło tak istotnych twierdzeń skarżącego i dokumentów dotyczących okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawić całkowicie poza zakresem jakichkolwiek rozważań i weryfikacji stanu faktycznego pod kątem jego ewentualnej zmiany przed rozstrzygnięciem sprawy decyzją ostateczną.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592 ze zm.), decyzję o odmowie zmiany posiadanej przez posiadacza odpadów dotychczasowej decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów wydaje się na podstawie art. 41a ust. 4a lub art. 46 ust. 1-1f ustawy zmienianej w art. 1 tej ustawy, tj. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (aktualnie: Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.). Według art. 41a ust. 1a ustawy o odpadach, zezwolenie na zbieranie odpadów jest wydawane po przeprowadzeniu przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz w zakresie zgodności z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c.
Przepis art. 41a ust. 4a ustawy o odpadach stanowi, że w przypadku postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach dotyczących ochrony przeciwpożarowej lub zgodność z warunkami ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w operacie przeciwpożarowym, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1, oraz w postanowieniu, o którym mowa w art. 42 ust. 4c, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Z kolei zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;
- 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;
- 3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.
Nie sposób mówić o prawidłowym załatwieniu sprawy, jeżeli nie zostały ustalone podstawowe okoliczności faktyczne w sytuacji, gdy strona powołuje się na istotną zmianę stanu faktycznego w tym zakresie. Zdaniem Sądu, dysponując stanowiskiem skarżącego wynikającym w szczególności z pisma skarżącego z dnia 22 września 2025 r. wraz z załącznikami, organ II instancji na etapie odwoławczym powinien był podjąć działania w celu weryfikacji tych twierdzeń, jako dotyczących ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy. Gdyby zaś organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie, to musiałby stwierdzić zaistnienie podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem rozmiar okoliczności, które należy wyjaśniać i ustalić, uzasadniałby zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a.
Wyjaśnienie okoliczności dotyczących spełnienia wymagań z zakresu ochrony przeciwpożarowej, które miałoby być stwierdzone w innych postępowaniach administracyjnych w stosunku do przedmiotowego budynku hali w miejscowości [...] na działce nr [...], prowadzonych przez Marszałka Województwa [...] w stosunku do innych podmiotów zajmujących się gospodarowaniem odpadami, nie mogło zostać zignorowane przez organy orzekające w niniejszej sprawie. W aktach przedmiotowej sprawy znak [...] znajduje się chociażby pismo skarżącego z dnia 29 września 2021 r. skierowane do Starosty [...], w którym strona wskazywała na dwa inne postępowania prowadzone przez Marszałka Województwa [...] w których wydano postanowienia o zawieszeniu postępowania (chodzi o sprawy znak [...] i [...]).
Stanowisko skarżącego przedstawione w piśmie procesowym z dnia 22 września 2025 r. (wraz z załącznikami) nie było zatem gołosłowne i powinno zostać poddane odpowiedniemu rozpoznaniu. Tym bardziej, że przeprowadzenie odpowiednich ustaleń mogło również powodować konieczność umożliwienia wnioskodawcy przedstawienia aktualnego operatu przeciwpożarowego, o którym mowa w art. 42 ust. 4b pkt 1 ustawy o odpadach, jak też postanowienia, o którym mowa w art. 42 ust. 4c ustawy o odpadach, co z kolei może wiązać się z tym razem pozytywnym wynikiem wspomnianej przez Kolegium kontroli wykonywanej przez komendanta powiatowego (miejskiego) PSP, o której mowa w art. 41a ust. 1a ustawy o odpadach (w związku z art. 41a ust. 6 tej ustawy). Przy tym warto dla przykładu zauważyć, że zgodnie z zasadami procedury administracyjnej kontrola straży pożarnej nie może być traktowana inaczej jak przeprowadzenie dowodu w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Wobec tego, że w postępowaniu dotyczącym zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów inicjatywę względem przeprowadzenia kontroli ma wyłącznie organ.
Dlatego też w przypadku gdy strona wnosi o ponowną kontrolę (choćby w sposób dorozumiany), organ żądania strony nie może zignorować. Efektem kontroli jest przecież postanowienie, które przesądza wprost o kształcie decyzji w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 343/22).
Nakaz przeprowadzenia postępowania opartego na wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym we współdziałaniu z innymi organami na podstawie zasady z art. 7b k.p.a., wynika z dyrektyw zawartych w art. 12 Prawa przedsiębiorców i preambuły tej ustawy (gdzie wskazano, że ustawodawca kieruje się konstytucyjną zasadą wolności działalności gospodarczej, a także innymi zasadami konstytucyjnymi mającymi znaczenie dla przedsiębiorców i wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, w tym zasadami praworządności, pewności prawa, niedyskryminacji oraz zrównoważonego rozwoju) oraz art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a., które to przepisy stanowią dalszą konkretyzację zasady praworządności (art. 2 Konstytucji) i zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji) oraz zasady równości wobec prawa i niedyskryminacji (art. 32 Konstytucji).
Przedstawiona w odpowiedzi na skargę obrona rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia 19 listopada 2025 r. polegająca na dezawuowaniu okoliczności podnoszonych przez stronę w skierowanym od organu odwoławczego piśmie z dnia 22 września 2025 r. jest z gruntu nieskuteczna. Należy bowiem przypomnieć, że odpowiedź na skargę sporządzona przez organ administracji publicznej stanowi pismo procesowe, które powinno zawierać ustosunkowanie się do twierdzeń zawartych w skardze, a zwłaszcza do zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Natomiast próba uzasadnienia zaskarżonej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Tego rodzaju pismo procesowe nie może bowiem "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które powinny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ nie może także dokonywać brakujących ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 450/06; także T. Woś, Komentarz do art. 54 p.p.s.a. [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016). Wszystko to oznacza, że odpowiedź na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, pozbawiającą stronę możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności w toku postępowania (patrz: wyrok NSA z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1087/21).
Nadto, Sąd nie zgadza się z próbą zmienienia wymowy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jaka została podjęta w odpowiedzi na skargę z powołaniem się na niefortunne powielenie sformułowań zawartych w poprzedniej decyzji [uchylonej przez tutejszy Sąd – uw. wł. Sądu]. Na dzień rozstrzygania sprawy organ II instancji niewątpliwie uzyskał już od wnioskodawcy informacje o dokonanych w międzyczasie zmianach dostosowawczych, a jeżeli pismo z dnia 10 września 2024 r. kierowane przez Wspólnotę [...] do skarżącego nie stanowiło dla organu dowodu w tym zakresie, to organ powinien był wezwać skarżącego do przedstawienia innych dowodów, zaś w ramach własnych działań na podstawie art. 7b i art. 136 k.p.a. sprawdzić, czy fakt spełnienia wymagań dotyczących obiektu hali nie został już potwierdzony w innych postępowaniach przed Marszałkiem Województwa. Tym bardziej, że pomiędzy wydaniem przez Komendanta Miejskiego PSP postanowienia z dnia 23 grudnia 2022 r. znak [...] a orzekaniem w sprawie upłynęło kilka lat, w których to według strony miało dość do usunięcia nieprawidłowości, na które wskazano w tym postanowieniu – a które w istocie dotyczyły całości budynku hali, a nie samej działalności skarżącego. Przy tym, skarżący przed Sądem podniósł, że aktualnie dysponuje nowym operatem przeciwpożarowym opracowanym dla jego zakładu.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji usiłował przenieść ciężar rozstrzygnięcia o odmowie zmiany zezwolenia na inne kwestie niż stricte związane z przesłanką z art. 41a ust. 4a ustawy o odpadach i negatywną opinią organu Państwowej Straży Pożarnej. Jednakże w swojej decyzji Kolegium, powołując się na podstawę z art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach, o której mowa w art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r., odnosiło się przede wszystkim do tego, że budynek, w którym znajdują się miejsca magazynowania odpadów, nie spełnia wymogów z zakresu bezpieczeństwa pożarowego. Argumentując zaś, że nie spełniono wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska w zakresie miejsc magazynowania zbieranych odpadów, głównie z powodu zapewnienia zbyt małej powierzchni magazynowej dla przewidywanej we wniosku skali i sposobu zbierania odpadów, jak też że sposób magazynowania odpadów nie spełnia wymagań w zakresie ochrony środowiska w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w istocie pominięto fakt, że skarżący po wydaniu przez WWIOŚ w [...] postanowienia z dnia 18 października 2022 r. znak [...] (oparte na wynikach przeprowadzonej kontroli) zmienił swój wniosek w piśmie z dnia 28 grudnia 2022 r. – Starosta odniósł się do tych okoliczności, jednakże Kolegium nie poddało tej kwestii odpowiedniej analizie, a było to tym bardziej istotne, że te ostatnie zagrożenia i tak w znacznej mierze wiązały się z kwestiami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego.
Wobec prawdopodobnej zmiany stanu faktycznego w zakresie wymagań bezpieczeństwa pożarowego, należało rozważyć, jaki mogło to mieć wpływ na wcześniejsze wnioski organu oparte na wynikach kontroli WWIOŚ w [...] oraz na ocenę konieczności ponowienia działań, o których mowa w art. 41a ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy o odpadach – a w konsekwencji i na ponowne, końcowe zastosowanie art. 79a k.p.a. w stosunku do wniosku skarżącego o zmianę zezwolenia na zbieranie odpadów.
Mając to wszystko na uwadze, skargę należało uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W sprawie miało bowiem miejsce naruszenie przepisów postępowania w związku z jej ostatecznym rozstrzygnięciem bez odpowiednio ustalonego stanu faktycznego (w tym jego zmiany) – w szczególności chodzi tu o art. 6, art. 7 i art. 7b, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a., a także art. 12 Prawa przedsiębiorców, w związku z art. 14 ust. 8 ustawy zmieniającej z dnia 20 lipca 2018 r. oraz art. 41a ust. 4a i art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach, jak też art. 153 i art. 170 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skala czynności dowodowych i zakres ustaleń faktycznych, jakie należy przeprowadzić w sprawie, jak też dokonania ocen co do podjęcia dalszych czynności w postępowaniu w sprawie zmiany zezwolenia na zbieranie odpadów prowadzonym na podstawie art. 14 ustawy zmieniającej, przekraczało granice uzupełniającego postępowania dowodowego z art. 136 k.p.a. Tym bardziej, że może wymagać przeprowadzenia postępowania w zakresie uzyskania stanowisk organów współdziałających w sprawie, które powinno zostać zainicjowane przez organ I instancji (art. 41a ust. 2 ustawy o odpadach).
Ponownie prowadząc postępowanie administracyjne, organy uwzględnią rozważania prawne przedstawione w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z nich wskazania co do dalszego postępowania. W szczególności niezbędne będzie ustalenie stanu faktycznego co do tego, czy i jakie wymogi aktualnie spełnia działalność skarżącego w zakresie gospodarowania odpadami oraz jak wymogi stawiane przedmiotowej hali w [...] zostały ocenione przez inne organy w postępowaniach dotyczących przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie gospodarowania odpadami w tym samym obiekcie; czy takie postępowania zostały już zakończone i zgromadzono w nich odpowiedni materiał dowodowy, w tym pochodzący od organów Państwowej Straży Pożarnej i inspekcji ochrony środowiska. Organy dołożą również starań, by w postępowaniu zapewnić realizację podstawowych zasad postępowania administracyjnego oraz gwarancji procesowych strony będącej przedsiębiorcą.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy, żądanie skarżącego i poniesiony przez niego koszty sądowe (200 zł tytułem wpisu od skargi).