Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2004 r. (sygn. akt II SA/Op 89/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę T. H., w której skarżący domagał się uchylenia rozstrzygnięć Dziekana oraz Rektora Uniwersytetu [...] o skreśleniu jego osoby z listy studentów.
W dniu 11 lipca 2006 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo T. H. z dnia 3 lipca 2006 r. w którym skarżący wniósł o wznowienie postępowania w jego sprawie.
Pismem z dnia 14 lipca 2006 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi, przez: nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz podanie ustawowej podstawy wznowienia i daty, kiedy skarżący dowiedział się o tej podstawie.
Wezwanie skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 20 lipca 2006 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie zastosował się do wezwania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, a to nieuzupełnieniu braków formalnych skargi przez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz podanie ustawowej podstawy wznowienia i daty, kiedy skarżący dowiedział się o tej podstawie.
W myśl bowiem art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem w myśl art. 47 p.p.s.a. – do skargi należy dołączyć jej odpis. Ponadto skarga ta powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.).
Zważyć należy, iż powyższe elementy kształtują szczególną, obligatoryjną treść skargi o wznowienie postępowania, pozwalającą na określenie zakresu i podstaw oraz dopuszczalności wznowienia postępowania. Dlatego podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 273 uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Określenie podstawy wznowienia wpływa bowiem zarówno na dopuszczalność wznowienia, jak i na zakres rozpoznania sprawy.
Niezachowanie wymogów formalnych skargi, powoduje wezwanie skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, do uzupełnienia braków formalnych skargi, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 276 p.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie.
Z powyższych względów, Sąd pismem z dnia 14 lipca 2006 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez: nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz podanie ustawowej podstawy wznowienia i daty, kiedy skarżący dowiedział się o tej podstawie.
Doręczenia zastępczego wezwania, dokonano w dniu 20 lipca 2006 r., w trybie art. 72 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rąk dorosłego domownika B. H. – ojca skarżącego, o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Zgodnie z przywołaną regulacją, jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 27 lipca 2006 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, T. H. nie zastosował się do wezwania Sądu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.