Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Op 225/20, po rozpoznaniu skargi A. B., uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 1 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Odpis powyższego orzeczenia doręczono z urzędu stronom, w tym skarżącemu osobiście w dniu 17 lutego 2021 r. (por. dowód doręczenia, k-60 akt).
Z akt sprawy wynika, że w dniu 24 sierpnia 2021 r. skarżący uiścił wpis od skargi, w wysokości 500 zł (por. wyciąg bankowy, k-18 akt).
W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2021 r. (złożonym za pośrednictwem poczty w dniu 19 lutego 2021 r. - data stempla na kopercie), skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku przez zawarcie w nim rozstrzygnięcia o zasądzenie kosztów postępowania. Powołał się przy tym na fakt, że wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym, a skarżący nie był reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - dalej zwanej: "P.p.s.a." W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Stosownie do art. 209 P.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Strona traci natomiast uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie (art. 210 § 1 P.p.s.a.). Przepis § 1 nie ma jednak zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu (art. 210 § 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie należnych mu kosztów w terminie zakreślonym w 210 § 1 P.p.s.a., jednakże sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a skarżący nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaistniały zatem przesłanki do orzeczenia o kosztach postępowania z urzędu.
W myśl 157 § 1, § 2, § 3 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
W niniejszej sprawie odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 17 lutego 2021 r., a jego wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania został złożony w dniu 19 lutego 2021 r., a więc w terminie zakreślonym w 157 § 1 P.p.s.a.
Z powyższych względów wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku co do zwrotu należnych mu kosztów, w oparciu o art. 210 § 2 w zw. z 157 § 1, § 2, § 3 P.p.s.a. należało uwzględnić. Koszty te, obejmują natomiast należny wpis sądowy od skargi w wysokości 500 złotych (pięćset złotych), który został uiszczony przez skarżącego na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221 poz. 2193, z późn. zm.).
O powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji.