Uzasadnienie
Skarżący został wezwany na podstawie zarządzenia z dnia 20 lipca 2012r. do uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, kwoty 100 zł tytułem uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu sądowego w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Zostało doręczone w dniu 9 sierpnia 2012r. (karta nr 11 akt sądowych).
Następnie strona skarżąca dwukrotnie zwracała się o przyznanie jej prawa pomocy, najpierw w zakresie zwolnienia od kosztów, a następnie w zakresie zwolnienia od kosztów i przyznania adwokata. Dwukrotnie odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, a postępowania zakończyły się prawomocnymi postanowieniami Naczelnego Sądu administracyjnego oddalającymi zażalenia na orzeczenia Sądu I instancji.
W związku z powyższym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 października 2013r., w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2013r., sygn. akt II OZ 777/13, oddalającym zażalenie A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 lipca 2013r. o odmowie przyznania prawa pomocy, wezwano skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 20 lipca 2012r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to zostało doręczone stronie w dniu 25 października 2013r. (akta sądowe, k. – 186).
Termin do dokonania czynności upłynął bezskutecznie w dniu 4 listopada 2013r.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie przedłożenia ekspertyzy stanu
Pismem z dnia 24 lutego 2014r. A. Z. wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną (nazwaną zażaleniem) od ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Art. 175 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 175 § 2).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a. (por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 2., Warszawa 2009 r. str. 493.).
Tym samym wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (vide: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202).
W postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (sygn. akt II GSK 502/07) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił także, że tryb z art. 49 p.p.s.a. (wezwania do uzupełnienia braków formalnych) przy skardze kasacyjnej jest możliwy do zastosowania tylko do wyjaśnienia, czy osoba która podpisała skargę kasacyjną jest umocowana do jej sporządzenia w świetle art. 175 p.p.s.a. (por. też postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1082/13, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Analiza akt rozpoznawanej sprawy, nie dała natomiast podstaw do przyjęcia, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1, 2 p.p.s.a.
Skoro więc wniesiona w dniu 25 lutego 2014r. skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącego, to należało ją odrzucić jako niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., jak w pkt 1 sentencji.