Uzasadnienie
J. J. (dalej jako: "strona", "skarżąca") wnioskiem z dnia 13 stycznia 2026 r. zwróciła się do [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako: "organ", "Spółka") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
- 1) wskazania daty budowy, przekazania do eksploatacji oraz ewentualnej modernizacji linii elektroenergetycznej [...],
- 2) wskazania podstawy prawnej i dokumentów uprawniających [...] S.A. lub jej poprzedników prawnych do posadowienia słupa na nieruchomości,
- 3) udostępnienia danych identyfikujących jednostkę organizacyjną, która realizowała inwestycję,
- 4) udzielenia informacji, czy dla ww. linii została ustanowiona służebność przesyłu na rzecz [...] S.A,
Po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia 19 marca 2026 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka decyzją z dnia 17 kwietnia 2026 r. utrzymała w mocy własną decyzję z 6 marca 2026 r. o odmowie udostępnienia stronie wnioskowanych informacji.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że wnioskując o udostępnienie dokumentacji sieci elektroenergetycznych zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w [...], strona zwróciła się o udostępnienie jakościowo nowej informacji, którymi Spółka nie dysponowała w chwili złożenia wniosku.
W przedmiotowej sprawie zaś udostępnienie tych informacji nie polega wyłącznie na podjęciu czynności technicznych polegających na odszukaniu i anonimizacji pojedynczych, określonych przez żądającego lub wręcz konkretnie wskazanych dokumentów. Proces udostępnienia żądanych informacji wymaga zaangażowania szeregu pracowników z różnych wydziałów w celu zlokalizowania konkretnej działki z urządzeniami elektroenergetycznymi, odszukania w archiwach, sprawdzenia i segregacji posiadanych dokumentów oraz przygotowanie ich kopii, dokonując jednocześnie anonimizacji. Wskazano, że dokumenty dotyczące infrastruktury elektroenergetycznej były wytwarzane i gromadzone na przestrzeni wielu lat. W tym czasie zmieniały się granice województw, gmin, powstawały nowe miejscowości oraz w szczególności zachodziły zmiany numerów działek (nie tylko ze względu na ich podziały, ale również w wyniku chociażby modernizacji ewidencji gruntów), na których pierwotnie została zaprojektowana oraz wybudowana infrastruktura elektroenergetyczna. Zmianie podlegały również granice obszarów działalności przedsiębiorstw energetycznych w wyniku powstawania lub łączenia poszczególnych grup energetycznych.
Podkreślono, że pewnych zmian w niektórych obszarach nie można dokładnie ustalić bez wykonania odpowiednich konsultacji z wydziałem geodezji starostwa powiatowego odpowiedniego obecnie dla danej nieruchomości. Wskazano, że jeżeli dane urządzenia powstały w okresie powszechnej elektryfikacji w Polsce, tj. w latach 1950-1980 (okres bardzo intensywnego remontowania oraz budowy nowych sieci), to ze względu na miniony czas oraz jakość papieru z tego okresu, należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć niszczenia dokumentów. Dodatkowo zwrócono też uwagę, że prawo, jakie obowiązywało w okresie budowy urządzeń elektroenergetycznych w przeszłości może znacząco różnić się od obecnie obowiązującego, w związku z czym dokumenty wytwarzane kiedyś mogę nie mieć swoich odpowiedników w obecnie obowiązujących przepisach. Wskazano również, że dokumentacja techniczna dotycząca infrastruktury elektroenergetycznej jest przechowywana w różnych lokalizacjach (miejscowościach).
Co równie ważne, proces udzielania odpowiedzi na wniosek w zakresie dokumentacji dotyczącej sieci elektroenergetycznych może trwać wiele dni i znacząco utrudniać pracę przedsiębiorstwa energetycznego poprzez zaangażowanie w gromadzenie i weryfikację żądanych informacji pracowników spółki.
Biorąc pod uwagę fakt, że wnioskowane informacje są informacją przetworzoną, wnioskodawca winien był wykazać, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, czego wnioskodawca zdaniem Spółki nie wykazał.
Skargę na decyzję organu wniosła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- 1. Naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez: błędne uznanie, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, bezpodstawną odmowę jej udostępnienia.
- 2. Błędne przyjęcie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej:
Organ przyjął, że wniosek dotyczy interesu prywatnego i nie odnosi się do sprawy publicznej, co jest nieprawidłowe. Żądane informacje dotyczą: infrastruktury elektroenergetycznej (linia [...]), działalności przedsiębiorstwa wykonującego zadania publiczne, korzystania z nieruchomości prywatnych w ramach realizacji tych zadań.
- 3. Naruszenie zasady jawności życia publicznego poprzez nieuzasadnione ograniczenie dostępu do informacji dotyczących infrastruktury publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie była przede wszystkim ocena czy wniosek skarżącej dotyczył informacji przetworzonej czy też prostej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że same żądane przez stronę skarżącą dane mieściły się w kategorii informacji publicznej.
Należy zauważyć, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902), w skrócie: u.d.i.p., nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej, a tylko w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przewidziano, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W kwestii dotyczącej interpretacji pojęcia "informacji przetworzonej" należy odwołać się do rozważań zawartych m. in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2022 r., (sygn. akt III OSK 1534/21 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), w którym Naczelny Sąd Administracyjny odwołując się m.in. do wyroku z 16 marca 2018 r., I OSK 915/16, wskazał, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która:
- - w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z 30.09.2015 r., I OSK 1746/14);
- - jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z: 5.04.2013 r., I OSK 89/13, 17.10.2006 r., I OSK 1347/05, 21.07.2022 r., III OSK 1988/21) na podstawie pierwotnego zasobu danych (por. wyroki NSA z: 12.12.2012 r., I OSK 2149/12; 5.04.2013 r., I OSK 89/13, 3 października 2014 r., I OSK 747/14);
- - jest wynikiem działań wykraczających poza zakres działań mieszczących się w ramach podstawowych kompetencji organu - ograniczenie wprowadzone przez art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej (wyroki NSA z 5 września 2013 r. I OSK 953/13, I OSK 866/13, I OSK 865/13); "proces powstawania informacji (przetworzonej) skupia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej na jej wytworzeniu dla wnioskodawcy, odrywając go od przypisanych mu kompetencji i zadań, toteż ustawodawca zdecydował, że proces wytworzenia nowej informacji w oparciu o posiadane dokumenty obwarowany będzie koniecznością wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego" (por. wyrok NSA z 9.10.2010 r., I OSK 1737/12);
- - może być jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 28.04.2016 r., I OSK 2658/14, 5.01.2016 r., I OSK 33/15). Ten rodzaj informacji publicznej stanowi jakościowo nowy typ informacji, przygotowany specjalnie dla wnioskodawcy, a zatem to taka informacja, której organ wprost nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych już informacjach. W wyniku tych działań powstaje nowa jakościowo informacja. Nie jest ona jedynie innym technicznie zestawieniem danych, innym sposobem ich uszeregowania, ale stanowi jakościowo nową informację, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny, czy interpretacji danego zjawiska (zob. wyrok WSA z 23.09.2009 r., II SA/Wa 978/09; podobnie wyroki NSA: z 30.10.2008 r., I OSK 951/08; z 27.06.2013 r., I OSK 529/13).
Przetworzenie informacji wymaga więc dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku (zob. wyrok NSA z 05.03.2013 r., I OSK 3097/12). Informacją przetworzoną jest taka informacja, która nie była w posiadaniu zobowiązanego, ale została przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, wedle wskazanych przez niego kryteriów. Podnosi się jednak, że często przygotowanie takiej informacji wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa (zob. wyrok NSA z 5.09.2013 r., I OSK 865/13). Powstanie tego rodzaju informacji powoduje, że dla jej wytworzenia koniecznym jest zaangażowanie ponadprzeciętnych zasobów zobowiązanego, niezwiązanych z jego zwykłą, codzienną działalnością;
- - której przygotowanie jest zdeterminowane szerokim zakresem (przedmiotowym, podmiotowym, czasowym) wniosku, wymagającym zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) znacznej liczby dokumentów – "informacja przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej to nie tylko taka, która powstaje w wyniku poddania posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenia w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji (...); w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia i przekształcenia (zanonimizowania i usunięcia danych objętych tajemnicą prawnie chronioną) wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z: 2 października 2014 r., I OSK 140/14, 21 września 2012 r., I OSK 1477/12, 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, 8 czerwca 2011 r., I OSK 426/11, 17 października 2006 r., I OSK 1347/05).
Podkreśla się także, że przetworzenia informacji nie można utożsamiać z wytworzeniem informacji rodzajowo nowej, gdyż może ono polegać w szczególności na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby przez opracowanie prostego zestawienia (patrz: wyroki NSA z 5.03.2015 r., I OSK 865/14; 4.08.2015 r., I OSK 1645/14).
W judykaturze wskazuje się na praktyczną trudność z wytyczeniem granicy pomiędzy informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych.
W tym zakresie spotyka się w orzecznictwie dwa odmienne poglądy. Zgodnie z pierwszym – tracącym już na aktualności – nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych z wielu dokumentów, jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z 19 marca 2013 r., I OSK 2875/12), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z 14 września 2012 r., I OSK 1292/12). Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną.
Z kolei drugi pogląd reprezentowany w orzecznictwie i doktrynie – obecnie już dominujący – wskazuje, że w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z 06 października 2011 r., I OSK 1199/11; podobnie wyrok NSA z 17 maja 2012 r., I OSK 416/12). W referowanym tu nurcie orzeczniczym przyjmuje się więc – ogólnie rzecz ujmując – że także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11; z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12; z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; z 25 listopada 2016 r., I OSK 1513/15; z 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2791/16; z 26 marca 2018 r., I OSK 2349/17; z 27 marca 2018 r., I OSK 1526/16).
Zwrócić należy szczególną uwagę na to, że w przypadku decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. istotnego znaczenia nabiera argumentacja organu (adresata wniosku), który odmawia wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej powołując się na jej przetworzony charakter oraz na niespełnienie przesłanki ustawowej z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., warunkującej udostępnienie informacji publicznej przetworzonej.
W ocenie Sądu, przedstawiona w decyzji organu argumentacja, nie jest dostatecznie szczegółowa i wyczerpująca, a przez to i przekonywująca, jeśli chodzi o wykazanie, że w sprawie istotnie mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną.
Podmiot zobowiązany zaś odmawiając udostępnienia informacji publicznej z uwagi na to, że jest to informacja publiczna przetworzona zobligowany jest w pierwszej kolejności wykazać taki charakter tej informacji. Należy zatem wykazać, że wnioskodawca domaga się informacji jakościowo nowej, której organ nie posiada w swoich zasobach, rejestrach czy też zestawieniach, i której w stosunkowo prosty nie może wydobyć z tych zasobów lub takiego zestawu informacji prostych, którego ilość zdezorganizowałaby pracę danej instytucji i wypełnianie codziennych obowiązków przez jej pracowników. Organ nie zaprzeczył skutecznie, że czynności związane z pozyskaniem żądanych informacji mają charakter wyłącznie techniczny i sprowadzają się do wyselekcjonowania odpowiednich dokumentów, ich skopiowania i ewentualnej anonimizacji. Organ wprawdzie podał, że proces udostępnienia żądanych informacji wymaga zaangażowania szeregu pracowników z różnych wydziałów w celu zlokalizowania konkretnej działki z urządzeniami elektroenergetycznymi, odszukania w archiwach, sprawdzenia i segregacji posiadanych dokumentów oraz przygotowanie ich kopii dokonując jednocześnie anonimizacji.
Wskazano, że dokumenty dotyczące infrastruktury elektroenergetycznej były wytwarzane i gromadzone na przestrzeni wielu lat. W tym czasie zmieniały się granice województw, gmin, powstawały nowe miejscowości oraz w szczególności zachodziły zmiany numerów działek (nie tylko ze względu na ich podziały, ale również w wyniku chociażby modernizacji ewidencji gruntów), na których pierwotnie została zaprojektowana oraz wybudowana infrastruktura elektroenergetyczna
Wnioskowane informacje jednakże niewątpliwie istnieją w zasobach Spółki. Natomiast argumentacja przedstawiona w decyzji jest bardzo ogólnikowa i wskazuje jedynie lakonicznie i bez powołania się na precyzyjne dane na konieczność szczegółowej analizy i poszukiwania informacji i rozproszonych danych w różnych źródłach. Nie wykazano jednak jakiego konkretnie zaangażowania kadrowego wymagają takie czynności i nie uprawdopodobniono, ile czasu one zajmą. Jednocześnie nie wykazano jakie konkretne czynności należałoby podjąć, do jakich źródeł trzeba byłoby sięgnąć, a przede wszystkim nie wykazano, że czynności te nie stanowią de facto tylko czynności technicznej. Poza tym organ zastosował to samo kryterium oceny do całego zakresu wniosku, tymczasem poszczególne punkty wniosku różnią się co do zakresu merytorycznego i szczegółowości. W ocenie Sądu takie uzasadnienie jest mało przekonujące i nie wykazujące, że wnioskowane informacje są faktycznie informacjami publicznymi przetworzonymi.
Podkreślić przy tym należy, że co do zasady sięgnięcie przez organ do zbiorów dokumentacji, zawierającej informacje proste, i wyselekcjonowanie spośród nich jedynie żądanych informacji – a następnie poddanie całości lub części z nich procesowi anonimizacji, nie skutkuje automatycznie przekształceniem informacji prostej w informację przetworzoną. Taki proces nie wymaga bowiem zebrania lub zsumowania, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności uznać należy, że nie wykazano, że zakres wniosku, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań.
W ocenie Sądu zatem organ, pomimo próby, ostatecznie nie zdołał wykazać, że wnioskowane informacje publiczne są informacjami publicznymi przetworzonymi.
Należy przy tym pamiętać, że samo przyporządkowanie żądanych informacji publicznych do informacji publicznych przetworzonych nie stanowi samoistnej przesłanki odmowy ich udostępnienia. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego jest pojęciem nieostrym i niedookreślonym, podobnie jak samo pojęcia informacji publicznej przetworzonej.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazywano już na tle analizy unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza, jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że nie wystarczy aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz także w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania.
Należy przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Nie chodzi tu jednak o udowodnienie takich możliwości, lecz co najmniej o ich przekonujące uprawdopodobnienie.
Należy podzielić prezentowane w doktrynie stanowisko, że o szczególnie istotnym charakterze interesu decydują czynniki natury podmiotowej i funkcjonalnej (zob. A. Jakubowski, Prowadzenie badań naukowych jako podstawa żądania udzielenia informacji publicznej, "Kwartalnik Prawa Publicznego" 2012, nr 2, s. 153–154).
Co istotne ostatecznie to organ ma rozważyć i wykazać istnienie lub brak istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego.
Przede wszystkim jednak, jak już wywiedziono i co jest najistotniejsze w sprawie, organ nie wykazał skutecznie, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania Sądu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 6 marca 2026 r..
O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono w pkt II zgodnie z art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.