Uzasadnienie
Pismem z 24 lutego 2026 r. M. O. (dalej jako: "strona", "skarżąca") wniosła skargę na czynność Komendanta Miejskiego Policji [...] (dalej jako: "organ", Komendant) polegającą na nieskierowaniu skarżącej na Komisję Lekarską zgodnie z orzeczeniem [...] z dnia 1 października 2024 roku [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych (dalej Komisja), wskazującym termin badania kontrolnego strony na październik 2025 roku, to jest gdy strona była jeszcze funkcjonariuszką Komendy Miejskiej Policji w [...] a Komendant Miejski Policji w [...] był jedynym organem uprawnionym do wydania przedmiotowego skierowania.
W ocenie skarżącej brak skierowania jej na badanie kontrolne przed terminem wskazanym w orzeczeniu Komisji Lekarskiej stanowił istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:
- 1) art. 40 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji przez jego niezastosowanie i nieskierowanie skarżącej na badanie kontrolne zgodnie z zaleceniem zawartym w pkt II pkt 7 orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 1 października 2024 roku, wskazującego termin badania kontrolnego na październik 2025 roku, biorąc pod uwagę, że strona była w czasie gdy czynność powinna być dokonana funkcjonariuszką Policji, zwróciła przełożonemu uwagę na upływ terminu wskazanego w Orzeczeniu Komisji składając w dniu 24 października 2025 roku raport, w którym wniosła o skierowanie na badanie kontrolne, mimo to skierowanie takie nie zostało złożone;
- 2) art. 26 ust 1 pkt 2) w związku z art. 25 ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dalej ustawa o komisjach) przez jego niezastosowanie i nieskierowanie strony na badanie kontrolne zgodnie z pkt II pkt 7 orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 1 października 2024 roku, wskazującego termin badania kontrolnego na październik 2025 roku, biorąc pod uwagę, że skarżąca była w czasie gdy czynność powinna być dokonana funkcjonariuszką Policji a wskazana powyżej regulacja stanowi, że "funkcjonariuszy Policji do komisji lekarskiej kieruje przełożony właściwy w sprawach osobowych", Skarżąca zwróciła przełożonemu uwagę na upływ terminu wskazanego w Orzeczeniu Komisji, składając w dniu 24 października 2025 roku raport, w którym wniosła o skierowanie na badanie kontrolne, mimo to skierowanie takie nie zostało złożone do Komisji;
- 3) art. 27 ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przez jego niezastosowanie i nieskierowanie strony na badanie kontrolne zgodnie z pkt II pkt 7 orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 1 października 2024 roku, wskazującego termin badania kontrolnego na październik 2025 roku również po zwolnieniu strony ze służby, biorąc pod uwagę, że wskazana regulacja stanowi, że "funkcjonariusza Policji zwolnionego ze służby kieruje do komisji lekarskich kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w której ostatnio pełnił on służbę" a strona raportem w dniu 24 października 2025 roku zwróciła się o skierowanie na badanie kontrolne, tym samym doszło do ponaglenia organu.
Skarżąca zwróciła się o dopuszczenie i przeprowadzenie załączonych do skargi 9 dokumentów, m.in.: orzeczenia [...] z dnia 1 października 2024 roku [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych na okoliczność wskazania przez Komisję, że badanie kontrolne strony powinno być przeprowadzone w październiku 2025 r.; raportu złożonego do KMP [...] w dniu 24 października 2025 r. z prośbą o skierowanie skarżącej na badania kontrolne zgodnie z orzeczeniem nr [...] z dnia 1 października 2024 roku [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej; pismo Komendanta Miejskiego Policji z 30 października 2025 r. odmawiające skierowania na badania kontrolne i niezawierające pouczenia o trybie skargowym na jego decyzję; rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 12 listopada 2025 r. zwalniający skarżącą ze służby w Policji z dniem 12 listopada 2025 r.
Skarżąca zwróciła się m.in. o:
- - uznanie, że Komendant Miejski Policji w [...] był zobowiązany do skierowania strony na badanie kontrolne do Komisji Lekarskiej zgodnie z przepisami ustawy o Policji oraz ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, nie dopełnił obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz
- - zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w [...] do skierowania strony na badanie kontrolne do Komisji Lekarskiej zgodnie z przepisami ustawy o Policji oraz ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie. Organ wskazał, że skarżąca została zwolniona ze służby w Policji z dniem 12 listopada 2025 r. Skarżąca obecnie nie jest funkcjonariuszem Policji, lecz pozostaje w systemie zaopatrzenia emerytalnego Zakładu Emerytalno-Rentowego. W takim stanie rzeczy ocena właściwości organu do skierowania na komisję lekarską musi być dokonana nie według przepisów odnoszących się do policjanta pozostającego w służbie, lecz według regulacji odnoszących się do funkcjonariusza zwolnionego ze służby, któremu ustalono prawo do emerytury albo renty. Ustawa o komisjach lekarskich wyraźnie rozróżnia funkcjonariuszy pozostających w służbie, funkcjonariuszy zwolnionych ze służby oraz emerytów i rencistów jako odrębne kategorie osób objętych właściwością komisji.
Stwierdzono, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ nie jest obecnie podmiotem właściwym do skierowania skarżącej na komisję lekarską. Organ podkreślił, że ustawodawca wprowadził dalej idącą regulację szczególną. Jeżeli funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustalono prawo do renty inwalidzkiej lub emerytury, do komisji lekarskich kieruje go właściwy organ emerytalny w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej. Wynika to wprost z art. 27 ust. 2 ustawy. To właśnie ten przepis ma w niniejszej sprawie znaczenie rozstrzygające. Skoro skarżąca nie jest już funkcjonariuszem Policji, lecz osobą pozostającą na zaopatrzeniu emerytalnym Zakładu Emerytalno-Rentowego, to Komendant Miejski Policji w [...] nie jest obecnie organem właściwym do wystawienia skierowania na komisję lekarską w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej. W takim wypadku właściwość ustawowa została przypisana organowi emerytalnemu, nie zaś byłemu przełożonemu służbowemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Odmawiając kwestionową czynność skierowania organ był – po myśli ustawy o komisjach jeszcze uprawnionym do skierowania skarżącej badania kontrolne. Dlatego też twierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, że "(..) Komendant Miejski Policji w [...] nie jest już organem do dokonania tej czynności (...)" jest prawdziwe, lecz niemające znaczenia przy ocenie legalności skarżonej czynności. Legalności kwestionowanej czynności jednak nie można odmówić. Otóż w dacie wydania orzeczenia komisji z 1 października 2024r. skarżąca została trwale uznana za niezdolną do służby w Policji Kategoria C. Orzeczenie stało się ostateczne 21 października 2024r.
W konsekwencji 22 października 2024r. została zwolniona od zajęć służbowych a 22 października 2025r. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby. Skarżąca z wnioskiem o skierowanie na badanie wystąpiła 22 października 2025r. Jednaką na tymże wniosku odręcznie naniosła datę 24 października 2025r., co też potwierdziła na rozprawie. Może to sugerować, że wniosek był reakcją na wszczęcie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby. Istotna jest to że skarżąca nie wystąpiła z rzeczonym wnioskiem w stosownym czasie tak aby efektywnie art. 26 pkt 2 ustawy o komisjach mógł być zastosowany, czyli by organ mógł realnie skierować ją na badanie kontrolne, skoro rzeczony termin w orzeczeniu Komisji został określony na października 2025r. Nie zmienia to stanu rzeczy ze 30 października 2025r. cel skierowania skarżącej na badanie kontrolne w zasadzie już upadł (koniec października 2025r,), skoro pracodawca KPP w [...] nie wiązała już perspektywicznie ze skarżącą woli kontynuacji zatrudnienia, czego dowodem jest zwolnienie jej z obowiązków służbowych i wszczęcie postepowania w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Skarżąca nie może zatem oczekiwać od pracodawcy że ją skieruje na badanie kontrole, skoro nie wiążę on z nią zamiaru pozostawania w strukturze zatrudnienia. Sekwencja zdarzeń przesadza zatem że skarżonej czynności z 30 października 2025r. nie można zarzucić naruszenia prawa, skoro kwestia zwolnienia funkcjonariusza policji ze służby – abstrahując od jej zasadności – pozostaje w sferze wewnętrznej organu stanowiąc jego w pełni suwerenną, autonomiczną decyzję, a był to powód przesądzający o nieskierowaniu skarżącej na badanie kontrolne.
Na marginesu rozważań dodać wypada, że interes prawny skarżąc rozumiany jako możliwość skierowania na badania kontrolne nie został w niczym nawet narażony, gdyż ma ona nadal taką możliwość. Spór bowiem w istocie nie dotyczył skierowania na badanie kontrolne, lecz właściwości organu do tegoż skierowania, czyli czy miał to uczynić pracodawca, który nie wyraża woli pozostawania ze skarżącą w stosunku służby czy też organ emerytalny, skoro skarżąca pozostaje w systemie zaopatrzenia emerytalnego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę.