Uzasadnienie
W dniu 14 lipca 2025 r. P.Sp. z o.o. (dalej: "skarżący", "spółka" lub "inwestor") zgłosiło Staroście Działdowskiemu (dalej: "organ I instancji") zamiar wykonania robót budowlanych na terenie dz. nr [...], polegających na budowie przyłącza wodociągowego, energetycznego, szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe oraz częściowego ogrodzenia działki rolnej nr [...], dla potrzeb prowadzenia gospodarstwa rolnego. Do zgłoszenia dołączone zostały oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opracowanie techniczne zawierające rysunki i szkice oraz opis zgłaszanych robót budowlanych.
Decyzją z 21 lipca 2025 r., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 14 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (DZ. U z 2025 r. poz. 418 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.b."), organ I instancji wniósł sprzeciw w sprawie budowy zgłaszanego przyłącza wodociągowego, przyłącza energetycznego, szczelnego zbiornika na nieczystości ciekłe oraz ogrodzenia. W uzasadnieniu wskazał, że inwestycja narusza ustalenia § 5 ust. 1 pkt 7 lit. a uchwały nr XIX/337/20 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 29 września 2020 r. w sprawie Welskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2020 r. poz. 4207; dalej: "uchwała"), wprowadzającego zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior o innych naturalnych zbiorników.
W odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, tj.:
- - ustalenia, że zamierzenie budowlane stanowi obiekt budowlany, a tym samym objęte jest zakazem wynikającym z uchwały,
- - pominięcia faktu, iż Burmistrz L. w decyzji nr 14/2025 zezwolił na umieszczenie przyłącza wodociągowego o powierzchni 0,80 m2, na działce ewidencyjnej nr [...], co potwierdzało zgodność z prawem przedsięwzięcia,
- - pominięcia faktu, iż przyłącze wodociągowe zostanie wykonane z istniejącego wodociągu znajdującego się w zabudowaniach zlokalizowanych na działce nr [...], a zatem nie stanowi nowego obiektu,
- - pominięcia faktu, że na terenie nieruchomości znajduje się już infrastruktura: przyłącze kanalizacyjne i linia energetyczna, a tym samym zamierzenie budowlane nie stanowi nowego obiektu;
- 2) art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od dotychczasowej praktyki zezwalającej na posadowienie urządzeń infrastruktury na terenie Welskiego Parku Krajobrazowego na okolicznych nieruchomościach, w tym w zakresie zamierzenia budowlanego objętego decyzją 44/2022;
- 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia w zakresie ustalenia czy przyłącze i ogrodzenie są samodzielnym obiektem, czy stanowią urządzenie zależne i związane z istniejącym obiektem;
- 4) art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 7 lit. a uchwały poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że budowa urządzenia w miejscu istniejącej infrastruktury stanowi nowy obiekt budowlany, w sytuacji, gdy zamierzeniem budowlanym nie jest objęty nowy obiekt tylko urządzenie służące funkcjonowaniu istniejącego obiektu, a przepisy stanowiące zakazy nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 12 stycznia 2026 r., nr WIN-II. 7843.4.45.2025 WO, Wojewoda Warmińsko-Mazurski (dalej: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że w toku postępowania odwoławczego organ zwrócił się o wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy do Komisariatu Policji w L., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz inwestora. W odpowiedzi Komisariat Policji w L. w piśmie z 27 października 2025 r. potwierdził tożsamość wykonanych robót budowlanych na terenie dz. nr [...] ze zgłoszonymi robotami budowlanymi. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z 31 października 2025 r. potwierdził, że roboty budowlane określone w zgłoszeniu inwestor w części rozpoczął w maju 2025 r. i prowadził do czerwca 2025 r. Jednocześnie wskazano, że w świetle przepisów Prawa budowlanego oraz ustawy o zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, zgłaszane przez spółkę roboty budowlane nie stanowią budowy przyłącza wodociągowego i energetycznego, lecz budowę zewnętrznej instalacji wodociągowej i energetycznej.
Pełnomocnik inwestora, wyjaśnił zaś, że zakresem zgłoszenia objęta jest rozbudowa wewnętrznej instalacji wodociągowej oraz wewnętrznej linii elektroenergetycznej, które stanowią własność zgłaszającego; ogrodzenie nie będzie przekraczać wysokości 2 m. Pismami z 24 września oraz 20 listopada 2025 r. organ odwoławczy zawiadomił inwestora o prawie zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że zgłoszenie budowy lub wykonywania innych robót budowlanych, jako tryb uproszczony przewidziany w art. 30 u.p.b., może być stosowane wyłącznie wtedy, gdy planowane roboty budowlane w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości mieszczą się w katalogu wymienionym w art. 29 u.p.b. Gdy występują okoliczności wymienione w art. 30 ust. 6 u.p.b. organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 1, 2 oraz 4 u.p.b., ponieważ: zgłoszenie dotyczy zewnętrznej instalacji wodociągowej oraz elektroenergetycznej, które nie są zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b.); budowa zbiornika na nieczystości ciekłe i ogrodzenie narusza przepisy prawa lokalnego ustalonego uchwałą (art. 30 ust. 6 pkt 2 u.p.b.); ponadto inwestor rozpoczął roboty budowlane objęte zgłoszeniem przed ich faktycznym zgłoszeniem (art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b.).
Organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, że wymienione w zgłoszeniu instalacje, zbiornik i ogrodzenie stanowią urządzenia budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b. Wyjaśnił, że z treści ww. przepisu wynika, że musi istnieć związek urządzenia z obiektem budowlanym. Taki związek w okolicznościach tej sprawy nie występuje. W ocenie organu odwoławczego zgłoszone roboty stanowią całość techniczno-użytkową funkcjonującą niezależnie od tego, że zostały zaplanowane na terenie gospodarstwa rolnego. Zgłaszana instalacja wodociągowa, elektroenergetyczna, zbiornik na nieczystości ciekłe i ogrodzenie należy uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b., o czym stanowi również art. 3 pkt 3 tej ustawy, który do budowli zalicza obiekty liniowe, sieci techniczne, a także sieci uzbrojenia terenu. Podkreślono, że na tle przepisów Prawa budowlanego instalacja wodociągowa, kanalizacyjna, elektroenergetyczna oraz ogrodzenie może być traktowane zarówno jako budowla jak i urządzenie budowlane.
Ocena i kwalifikacja prawna takiego obiektu zależeć będzie od okoliczności faktycznych sprawy, w tym cech tego obiektu. W przypadku budowli związanych z budynkiem, budowle takie będą mieściły się w pojęciu urządzeń budowlanych. Taka sytuacja jednak w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie spółka, reprezentowana przez adwokata, podtrzymała dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Akcentowała, że zamierzenie budowlane nie stanowi nowego obiektu budowlanego, tylko urządzenie służące funkcjonowaniu istniejącego obiektu – gospodarstwu rolnemu, stanowi infrastrukturę wewnętrzną. Inwestor zarzucił organowi odwoławczemu również przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości i bezpodstawne oparcie się na oświadczeniu Komisariatu i PINB, zamiast przeprowadzenia oględzin, jako właściwego dowodu. Stwierdził, że oświadczenia organów nie mają waloru wiarygodności, postępowanie opiera się na dowodach, a nie na oświadczeniach organów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w świetle przytoczonych kryteriów oraz na podstawie akt sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepisy art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 22025 r. poz. 418, dalej jako: "u.p.b.") określają na zasadzie wyjątku zamierzenia budowlane, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Natomiast art. 30 u.p.b. określa procedurę rozpatrzenia zgłoszenia. Zgodnie z przepisami tego artykułu samo zgłoszenie robót budowlanych nie uruchamia postępowania, o jakim mowa w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691.), dalej jako: "k.p.a.", nie stanowi bowiem wniosku, który wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji administracyjnej. Milczenie organu, czyli niewniesienie sprzeciwu w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem (art. 30 ust. 5 u.p.b.). Dlatego przed wydaniem decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy w wyniku oceny zamierzenia inwestycyjnego ustali wystąpienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 1971/14, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Przedmiotem postępowania w przypadku dokonania zgłoszenia zamiaru budowy jest zamierzenie budowlane określone w zgłoszeniu. To zgłoszenie wyznacza ramy postępowania. W rzeczonym przypadku treść zgłoszenia była jednoznaczna i wystarczająca do zajęcie stanowiska przez organ I instancji co do zgłoszonej budowy instalacji i zbiornika bezodpływowego. Zasadnie przy tym organ odwoławczy dostrzegł brak wskazania wysokości planowanego ogrodzenia części działki, a była to okoliczność istotna z uwagi na treść art. 29 ust. 1 pkt 21 i ust. 2 pkt 20 u.p.b. Zgodnie z tymi unormowaniami tylko budowa ogrodzenia o wysokości powyżej 2,20 m wymaga zgłoszenia. Inwestor doprecyzował zaś, że ogrodzenie nie będzie przekraczać 2 m. W takiej sytuacji należało uznać, że ogrodzenie nie wymagało zgłoszenia. Poza tym zasadnie organ odwoławczy dostrzegł znajdujące się w aktach sprawy pismo Kierownika Ogniwa Prewencji Komisariatu Policji w L., które wpłynęło do organu I instancji w dniu 18 czerwca 2025 r., czyli przed wniesieniem sprzeciwu, a dotyczyło informacji o prowadzeniu czynności wyjaśniających i zapytania czy inwestor ubiegał się o zezwolenie na prowadzenie robót polegających na prowadzeniu wykopu na terenie działek nr [...] w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki Wel.
Podjęte przez organ odwoławczy czynności wyjaśniające miały na celu ustalenie wystąpienia dodatkowej podstawy do wniesienia sprzeciwu, co wskazuje na ich uzupełniający charakter. Działania takie mieszczą się w uprawnieniach organu odwoławczego, o czym przekonuje art. 136 § 1 i art. 138 § 2 k.p.a.
Z wyjaśnień organu Policji wynikało, że prowadzono czynności wyjaśniające w związku ze zgłoszeniem przez Welski Park Krajobrazowy podejrzenia prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem przepisów. Rozpoczęcie robót przed dokonaniem zgłoszenia potwierdził nadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Pisma tych organów mogą stanowić zatem dowód w sprawie wbrew zarzutom skarżącego. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skarżący nie podważył tych dowodów ani wynikających z nich ustaleń, że rozpoczęte zostały roboty budowlane przed dokonaniem zgłoszenia. Nie przedłożył żadnych dowodów ani wyjaśnień, które zanegowałyby to stanowisko. Dlatego zasadnie organ odwoławczy uznał spełnienie przesłanki do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b. Przepis ten stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5, czyli przed dokonaniem zgłoszenia.
Wbrew stanowisku skarżącego, organy orzekające dokonały prawidłowej oceny zamierzenia w zakresie uznania, że zgłoszonych robót budowlanych nie można uznać za realizację urządzeń budowlanych, w rozumieniu art. 3 pkt 9 u.p.b., gdyż stanowiłyby samodzielną całość techniczno-użytkową, która nie służyłaby do zapewnienia korzystania z innego obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Uzasadniało to przyjęcie, że roboty obejmują powstanie odrębnego, nowego obiektu budowlanego – budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Przepis ten do budowli zalicza m.in. zbiorniki i wolno stojące urządzenia techniczne. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone pozostaje stanowisko, zgodnie z którym definicja urządzenia budowlanego zawarta w art. 3 pkt 9 u.p.b. wymaga, aby urządzenie było związane z obiektem budowlanym i jednocześnie zapewniało możliwość korzystania z niego. Urządzenie budowlane z natury swojej pozostaje bowiem w związku funkcjonalnym z określonym obiektem budowlanym (budowlą), w stosunku, do którego spełnia funkcję służebną, umożliwiającą prawidłowe użytkowanie tego obiektu (por. wyroki NSA z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2665/20 i z dnia 2 września 2025 r., sygn. akt II OSK 538/23, publ. w CBOSA).
Skarżący argumentował, że inwestycja ma służyć gospodarstwu rolnemu, jednak gospodarstwo rolne nie jest obiektem budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b. obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury. Aby więc można było uznać instalację energetyczną, wodociągową, zbiornik bezodpływowy, czy ogrodzenie za urządzenia budowlane, to musiałyby one być związane z konkretnym obiektem budowlanym, czyli zostać doprowadzone do konkretnego obiektu budowlanego albo w przypadku ogrodzenia otaczać teren zabudowany. W stanie faktycznym rzeczonej sprawy natomiast przewód energetyczny i wodociągowy miałyby zostać wyprowadzone poza teren zabudowany, na pastwisko, w celu stworzenia ośmiu stanowisk czerpania wody jako wodopój dla zwierząt hodowlanych. Z tym zamierzeniem związany miałby być także funkcjonalnie zbiornik bezodpływowy i ogrodzenie typu farmerskiego. Okoliczność, że wymienione instalacje zostałyby wyprowadzone poza teren zabudowany w celu utworzenia wolno stojących stanowisk czerpania wody przekonuje, że nie można ich uznać za urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym.
Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. d u.p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji, z wyłączeniem instalacji gazowych. Z przepisu tego oraz treści art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d u.p.b., który mówi o tym, że wymaga zgłoszenia instalowanie wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych, wynika, że instalacje wodociągowa, energetyczna czy kanalizacyjna nie wymagają nawet zgłoszenia, jeżeli służą do użytkowania obiektu budowlanego. Instalacje niespełniające tej cechy, a szczególnie wykraczające poza teren zabudowy bezwzględnie wymagają pozwolenia na budowę, w myśl art. 28 u.p.b. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 834/23, publ. CBOSA, wyjaśnił, że instalacje, niezależnie czy wodociągowa, czy też inna stanowią urządzenia budowlane, gdy są elementami komplementarnymi względem obiektu budowlanego, służą do obsługi obiektów budowlanych. Z taką sytuacją nie mamy zaś do czynienia w rozpatrywanym przypadku.
Wyjaśnić nadto pozostaje, że mimo użytego w zgłoszeniu nazewnictwa zgłoszone roboty budowlane nie obejmowały budowy przyłączy wodociągowego i energetycznego. Pojęcie "przyłącza" zostało zdefiniowanie odpowiednio w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r. poz. 757) oraz przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz.U. z 2026 r. poz. 43). Pierwsza z wymienionych ustaw wskazuje w art. 2 pkt 6, że przyłącze wodociągowe to odcinek przewodu łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym. W myśl zaś § 2 pkt 32 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego przyłącze oznacza odcinek lub element sieci służące do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, dostosowane do mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.
Zgłoszone roboty budowlane nie odpowiadają tym definicjom, co potwierdzają przytoczone ustalenia. Przyłącze stanowi element sieci będący w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego lub przedsiębiorstwa energetycznego (art. 2 pkt 7 ustawy o zaopatrzeniu, art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego.
Reasumując, stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo skonstatował, że zgłoszone instalacje energetyczna i wodociągowa stanowiły obiekt budowlany i wymagały pozwolenia na budowę. Wobec zgłoszenia zamiaru ich budowy, prócz wymienionym na wstępie art. 30 ust. 6 pkt 4 u.p.b., wniesienie sprzeciwu uzasadniał art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 u.p.b. Ten ostatni przepis w związku z bezsporną w sprawie okolicznością budowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzeki Wel objętym zakazem budowania nowych obiektów budowlanych (§ 5 ust. 1 pkt 7 uchwały). Zakaz ten uzasadniał też wniesienie sprzeciwu co do budowy zbiornika bezodpływowego, którego budowa wymaga zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 6 u.p.b.), jednak jego realizacja naruszałaby zakaz ustanowiony cytowaną uchwałą będącą aktem prawa miejscowego.
W myśl natomiast art. 29 ust. 2 pkt 20 u.p.b. nie wymaga pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia budowa ogrodzeń o wysokości nieprzekraczającej 2,20 m. W związku z tym niezasadnie organ I instancji objął sprzeciwem budowę ogrodzenia, bez ustalenia jaka ma być wysokość ogrodzenia. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku zgłoszenia robót budowlanych, które nie są objęte zakresem działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, postępowanie jest bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., gdyż nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2623/15, publ.
w CBOSA). W uchwale z 3 października 2016 r. II OPS 1/16 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że do robót i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine. W uzasadnieniu tej uchwały odniesiono się w szczególności do budowy ogrodzeń, akcentując, że chociaż nie podlegają one obowiązkowi zgłoszenia (z wyjątkiem ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m), to muszą odpowiadać warunkom wynikającym z przepisów techniczno-budowlanych oraz przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w przeciwnym razie znajduje zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. Okoliczności tej nie dostrzegł organ odwoławczy.
Nie uzasadniało to jednak uwzględnienia skargi, gdyż w rozpatrywanym przypadku zaskarżona decyzja nie była rozstrzygnięciem podzielnym. Uwzględnić należało również, że termin do wniesienia sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, którego przedłużenie jest niedopuszczalne. Przyjmuje się, że po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu, jeżeli był on zasadny mimo przyjęcia błędnej podstawy prawnej, należy utrzymać w mocy decyzję organu I instancji i w uzasadnieniu podać prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 164/22, publ.
w CBOSA). Dlatego skład orzekający uznał, że nie można pozbawić skuteczności prawidłowo wniesionego sprzeciwu co do zgłoszonych robót budowlanych względem wymienionych instalacji i zbiornika bezodpływowego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 8 § 2 k.p.a. poprzez odstąpienie od dotychczasowej praktyki zezwalającej na posadowienie urządzeń infrastruktury na terenie Welskiego Parku Krajobrazowego na okolicznych nieruchomościach, to skarżący w ogóle nie wykazał, że wystąpiły okoliczności objęte dyspozycją tego przepisu. Nie wiadomo w ogóle do jakich stanów faktycznych i prawnych się odwołuje. Stosownie zaś do art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W wyroku z 21 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1871/20 (publ.
w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przez "utrwaloną praktykę" w rozumieniu cytowanego przepisu rozumieć trzeba zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Podkreślił, że praktyka organów administracji, o której mówi wskazany przepis, powinna być przede wszystkim zgodna z prawem. Tylko taka bowiem praktyka może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań (por. A. Wróbel, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz Komentarz aktualizowany do K.p.a., uwaga 21 do art. 8, Lex 2020).
Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.