Uzasadnienie
M. B., wykonujący działalność gospodarczą pod nazwą [...] – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], którą organ ten:
- – w pkt 1 sentencji- stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...] r., nr [...], zmienionej decyzją z dnia [...] r., nr [...], udzielającej firmie [...] na okres do dnia [...] r. zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na terenie Miasta [...] przy ul. [...];
- – w pkt 2 sentencji - odmówił wydania firmie [...] wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na terenie nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], położonej przy ul. [...].
W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania (nie precyzując przy tym, czy wniosek ten kieruje do organu odwoławczego na podstawie art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też do Sądu na zasadzie § 3 powołanego przepisu). Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazał, że zaskarżony akt uniemożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym pozbawia go środków do bieżącego utrzymania.
Przed przekazaniem Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, tj. w dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło postanowienie nr [...], odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek – wobec niepowołania w jego treści wyraźnej podstawy prawnej określającej jego adresata – został już rozpatrzony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, to wobec faktu, iż spotkał się on z odmową tego organu, aktualnym pozostaje jego rozpoznanie przez Sąd.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122).
W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Zaskarżona decyzja z jednej strony utrzymuje bowiem w mocy rozstrzygnięcie o charakterze wyłącznie deklaratoryjnym, stwierdzające wygaśniecie decyzji udzielającej firmie skarżącego zezwolenia na zbieranie odpadów, które to wygaśniecie – jak wynika z treści zaskarżonej decyzji – nastąpiło z mocy prawa, tj. art. 48 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. 2013 r., poz. 21 ze zm.), wskutek złożenia przez skarżącego stosownego wniosku w tym przedmiocie. Z drugiej zaś strony zaskarżone rozstrzygnięcie orzeka o odmowie udzielenia firmie skarżącego takowego zezwolenia. Decyzje odmowne, podobnie jak decyzje o charakterze wyłącznie deklaratoryjnym, również zaś nie wymagają żadnych działań dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, LEX nr 493905). W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżona decyzja nie posiada przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu na jej podstawie
Niezależnie od powyższego podnieść wypada, że wniosek strony skarżącej podlegałby oddaleniu nawet, gdyby zaskarżona decyzja nadawała się do wykonania. Skarżący, uzasadniając przedmiotowy wniosek, nie przedstawił bowiem żadnych argumentów, które uprawdopodabniałyby możliwość wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za takie nie można bowiem uznać lakonicznego twierdzenia, jakoby zaskarżony akt skutkował pozbawieniem skarżącego środków do bieżącego utrzymania, gdyż twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dokumentami, umożliwiającymi jego weryfikację (tj. w szczególności dokumentami obrazującymi sytuację finansową skarżącego).
Podkreślić należy, że to w interesie strony leży wykazanie, iż wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, w konsekwencji uzasadniając jego oddalenie (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).
Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja, z uwagi na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu, a nadto, że rozpoznawany wniosek nie został dostatecznie uzasadniony, Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.