Uzasadnienie
J. T. (dalej jako:"skarżący"), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę nr XXIX/196/05 Rady Gminy w Biłgoraju z 6 września 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. terenów leśnych i zalesień.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 28 maja 2026 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli wezwanie takie zostało przez skarżącego skierowane do organu – również do przedstawienia jego kopii wraz z dowodem nadania, a także do przedstawienia kopii odpowiedzi organu na złożone wezwanie, jeżeli taką odpowiedź skarżący otrzymał, wraz z informacją o dacie, w jakiej odpowiedź została doręczona skarżącemu.
Wezwanie zostało przesłane na adres skarżącego podany w skardze i doręczone w dniu 9 czerwca 2026 r. (k. 15).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662, dalej jako "u.s.g."). Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Należy jednak zauważyć, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej jako "ustawa nowelizująca"), która wprowadziła zmiany m.in. do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako "p.p.s.a.") oraz do powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g., który wcześniej uzależniał wniesienia takiej skargi od uprzedniego bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia. Warunek taki wynikał również z art. 52 § 1 p.p.s.a. w poprzednim brzmieniu, który przewidywał, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W rozpatrywanej sprawie zastosowanie miały wskazane przepisy w dotychczasowym brzmieniu.
Wynika to z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, który stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11 w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy. Dla ustalenia, jakie brzmienie przepisów art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. należy stosować w danej sprawie, rozstrzygająca jest więc data wydania zaskarżonego aktu.
Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nr XXIX/196/05 została podjęta przed wejściem w życie ww. ustawy nowelizującej (6 września 2005 r.), a zatem zastosowanie w sprawie mają przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.
Oznacza to, że dopuszczalność skargi uwarunkowana jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, co powinno polegać na poprzedzeniu skargi skierowaniem do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą.
W niniejszej sprawie skarżący - w odpowiedzi na wezwanie – w piśmie z 11 czerwca 2026 r. oświadczył, że przed złożeniem skargi do sądu nie kierował do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z powyższym skarga z powodów formalnych podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.