Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lubliniez 7 lipca 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 158/26

Uzasadnienie

W dniu 27 lutego 2024 r. inwestor J. B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą B. J. B. C. Z. L., złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi na działce nr [...] (obręb 36, arkusz 3) przy ul. [...] w L..

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego oraz uzupełnieniu wniosku i dokumentacji projektowej Prezydent Miasta L. decyzją Nr [...] z dnia 1 października 2025 r., znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił J. B.. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: B. J. B. C. Z. L., al. [...], [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi: c.o., wodną, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym w garażu podziemnym, kanalizacji sanitarnej z separatorem w garażu podziemnym, wentylacji mechanicznej bytowej, elektroenergetyczną, teletechnicznymi, z zewnętrzną instalacją oświetlenia terenu oraz zagospodarowanie terenu z elementami małej architektury i dojściami; przebudowę istniejącego budynku usługowo-biurowego polegającą na zamurowaniu otworów okiennych i drzwiowych na działce nr [...] (obręb 36, arkusz 3) przy ul. [...] w L..

Decyzja Prezydent Miasta L. decyzją Nr [...] z dnia 1 października 2025 r., znak: [...] została zaskarżona odwołaniami wniesionymi przez M. H. i M. M. oraz przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., [...] Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał odwołanie złożone przez M. H. i M. M..

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez M. H. i M. M. Wojewoda decyzją z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzji Prezydenta Miasta L. N. [...] z dnia 1 października 2025 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą J. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: B. J. B. C. Z. L., al. [...], [...], pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi: c.o., wodną, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym w garażu podziemnym, kanalizacji sanitarnej z separatorem w garażu podziemnym, wentylacji mechanicznej bytowej, elektroenergetyczną, teletechnicznymi, z zewnętrzną instalacją oświetlenia terenu oraz zagospodarowanie terenu z elementami małej architektury i dojściami; przebudowę istniejącego budynku usługowo-biurowego polegającą na zamurowaniu otworów okiennych i drzwiowych na działce nr [...] (obręb 36, arkusz 3) przy ul. [...] w L..

Decyzja Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...] została zaskarżona skargami wniesionymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przez M. H. i M. M. oraz przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

W skardze złożonej przez M. H. i M. M. zaskarżono decyzję Wojewody w całości, zarzucając jej naruszenie:

1. 1. art. 5, 7, 21 i 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej skutkujące bezprawnym ograniczeniem prawa własności i naruszeniem jego ochrony;
2. 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art.
3. 4. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. 1994.89.414 ze zm., dalej: prawo budowlane"), art.
4. 5. ust.

1. 1. pkt 9) prawa budowlanego w zw. z § 13, § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w zw. z § 25 i §26 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, art. 33 ust.

1. 1. i 2. prawa budowlanego, art. 34 ust. 2., 2a prawa budowlanego, art. 35 ust.

1. 1. i 3. prawa budowlanego;
2. 3. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego z 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), art. 7 kpa w zw. z art. 80 kpa, art. 8 kpa, art. 10 i 11 kpa, art. 12 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa, art. 129 kpa, art. 134 kpa
3. 4. prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 2) kpa.

Wskazując na powyższe zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta L. oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Skarga M. H. i M. M. została zarejestrowana pod sygnaturą akt: II SA/Lu 158/26.

W skardze złożonej przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zaskarżono decyzję Wojewody w całości, zarzucając jej naruszenie:

1. 1. art. 134 k.p.a. w wz. z art. 41 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] w dniu 1 października 2025 roku na adres pełnomocnika Skarżącej nastąpiło bez skutku prawnego (bowiem udzielone mu pełnomocnictwo zostało już wypowiedziane) i uznanie złożonego przez Skarżącą odwołania za niedopuszczalne, w sytuacji w której z uwagi na treść przepisu art. 41 § 2 k.p.a. skutek prawny doręczenia nastąpił i w dniu 1 października 2025 roku rozpoczął bieg terminu do złożenia odwołania;
2. 2. art. 4 ustawy Prawo budowlane w zakresie ograniczenia prawa do zabudowy nieruchomości gruntowych sąsiednich;
3. 3. art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 w związku z ust. 4 Prawa budowlanego przez fakt pomijania faktów oczywistych zgłoszonych przez strony postępowania;
4. 4. art. 6,7,8,10, 80, 107 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a także należytego i wyczerpującego gromadzenia materiału dowodowego i informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz sporządzenie uzasadnienia w sposób niespełniający wymogów ustawowych.
5. 5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, w szczególności skrótowe, niejasne uzasadnienie, co utrudnia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszego stopnia, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób;
6. 6. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w sytuacji gdy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.

Wskazując na powyższe zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Skarga [...] spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. została zarejestrowana pod sygnaturą akt: II SA/Lu 159/26.

Odrębną skargą [...] spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zaskarżyła także postanowienie Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania wniesionego przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

W skardze złożonej przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zaskarżono postanowienie Wojewody w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. 1. art. 134 k.p.a. w wz. z art. 41 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że doręczenie decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] w dniu 1 października 2025 roku na adres pełnomocnika Skarżącej nastąpiło bez skutku prawnego (bowiem udzielone mu pełnomocnictwo zostało już wypowiedziane) i uznanie złożonego przez Skarżącą odwołania za niedopuszczalne, w sytuacji w której z uwagi na treść przepisu art. 41 § 2 k.p.a. skutek prawny doręczenia nastąpił i w dniu 1 października 2025 roku rozpoczął bieg terminu do złożenia odwołania;
2. 2. art. 7, 7a, 8 i 9 k.p.a. poprzez działanie Organu II instancji wbrew głównym zasadom postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcie wątpliwości co do faktu, od jakiego zdarzenia biegnie Skarżącej termin na wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta L. z Nr [...], niepoinformowanie Skarżącej o stanowisku Organu II instancji o tym, że doręczenie na adres pełnomocnika Skarżącej nastąpiło bez skutku prawnego i w związku z tym, Organ dokonuje kolejnego doręczenia bezpośrednio Skarżącej;

Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenie odwołania skarżącej.

Skarga [...] spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania została zarejestrowana pod sygnaturą akt: II SA/Lu 160/26.

W odpowiedziach na wniesione skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz postanowieniu.

Na rozprawie w dniu 7 lipca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), zarządził połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg M. H. i M. M. (sygn. akt II SA/Lu 158/26) oraz B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (sygn. akt II SA/Lu 159/26) na decyzję Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...] oraz sprawę ze skargi B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., [...] (sygn. akt II SA/Lu 160/26).

Po połączeniu sprawy prowadzone są pod sygn. akt II SA/Lu 158/26.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje

Skargi są uzasadnione.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz postanowienia wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich uchylenie, gdyż przy ich wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu podstawowa wadliwość orzekania w sprawie polegała na niezasadnym uznaniu przez Wojewodę, że odwołanie wniesione przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. jest niedopuszczalne i tym samym nierozpoznaniu przez organ odwoławczy wszystkich odwołań złożonych w sprawie.

W sprawie organ I instancji - Prezydent Miasta L. decyzją Nr [...] z dnia 1 października 2025 r., znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił J. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi oraz przebudowę istniejącego budynku usługowo-biurowego polegającą na zamurowaniu otworów okiennych i drzwiowych na działce nr [...] (obręb 36, arkusz 3) przy ul. [...] w L..

Decyzja Prezydent Miasta L. została zaskarżona dwoma odrębnymi odwołaniami wniesionymi przez M. H. i M. M. oraz przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał jedynie odwołanie złożone przez M. H. i M. M., po rozpoznaniu którego wydał decyzję z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. N. [...] z dnia 1 października 2025 r., znak: [...]

W uzasadnieniu takiego stanowiska Wojewoda wskazał, że decyzja wydana przez Prezydenta Miasta L. z dnia 1 października 2025 r., znak: [...], została skutecznie doręczona B. I. Sp. z o. o. Sp. k. dopiero w dniu 29 października 2025 r. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie otrzymania, które stanowi dowód w rozumieniu art. 40 ustawy o doręczeniach elektronicznych. Należy przy tym podać, że zgodnie z Kpa, doręczenie pisma pełnomocnikowi, który został ustanowiony w sprawie, jest skuteczne jedynie pod warunkiem, że w momencie doręczenia pełnomocnictwo jeszcze trwało. W przedmiotowej sprawie r. pr. M. P. jako pełnomocnik B. lnvestment Sp. z o. o. Sp. k. w dniu 1 października 2025 r. nie był uprawniony do odebrania ww. decyzji o czym organ nie był poinformowany.

Mając na uwadze powyższe dzień 29 października 2025 r. należy uznać za datę doręczenia stronie postępowania ww. decyzji. Odwołanie od ww. decyzji złożone przez B. I. Sp. z O. O. Sp. wpłynęło do organu I instancji w dniu 15 października 2025 r. Z powyższego wynika zatem, iż strona złożyła odwołanie w przedmiotowej sprawie przed dniem doręczenia jej decyzji zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W dniu 15 października 2025 r., decyzja Prezydenta Miasta L. nie została jeszcze doręczona stronie. Nastąpiło to dopiero 29 października 2025 r., a więc od dnia następnego rozpoczął się bieg 14-dniowego terminu na zaskarżenie przez B. lnvestment Sp. z o. o. Sp. k. decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 1 października 2025 r. Co do zasady wniesienie środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) przed dniem doręczenia stronie rozstrzygnięcia, tj. przed wejściem danego rozstrzygnięcia do obrotu prawnego, powoduje niedopuszczalność środka zaskarżenia.

Zatem gdy dany środek zaskarżenia zostanie wniesiony przedwcześnie, czyli zanim rozstrzygnięcie weszło do obrotu prawnego, organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzenia niedopuszczalności takiego środka zaskarżenia na podstawie art. 134 Kpa.

Stanowisko organu odwoławczego co do niedopuszczalności odwołania opiera się na twierdzeniu, że do skutecznego doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej B. I. spółce komandytowej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. doszło dopiero w dniu 29 października 2025 r., albowiem doręczenie dokonane w dniu 1 października 2025 r. do rąk radcy prawnego M. P. jako pełnomocnika Spółki było nieskuteczne albowiem stosunek pełnomocnictwa został wypowiedziany w dniu 12 maja 2025 r., jak też przyjęciu, że wniesienie środka zaskarżenia przed dniem doręczenia stronie rozstrzygnięcia jest niedopuszczalne.

W obu tych kwestiach stanowisko organu jest błędne, aczkolwiek z przyczyn innych niż wskazane w skardze B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

W skardze zakwestionowano stanowisko organu powołując się na treść art. 41 § 2 k.p.a.

Powyższy zarzut nie jest trafny o tyle, że przepis art. 41 § 2 k.p.a. nie dotyczy kwestii wypowiedzenia pełnomocnictwa przez mocodawcę oraz jego skuteczności w stosunku do organu prowadzącego postępowanie, w którym pełnomocnictwo zostało udzielone, lecz zaniedbania zawiadomienia organu przez strony oraz ich przedstawicieli i pełnomocników o każdej zmianie swojego adresu.

Przepis art. 41 § 2 k.p.a. dotyczy więc innej rodzajowo kwestii i nie rozstrzyga tego kiedy skuteczne wobec organu staje się wypowiedzenie pełnomocnictwa przez stronę postępowania administracyjnego.

Oczywiście brak w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu analogicznego do art. 42 § 1 p.p.s.a. nie oznacza jeszcze, że zagadnienia tego nie należy rozstrzygać w sposób tożsamy z rozwiązaniem przyjętym w art. 42 § 1 p.p.s.a.

W tej kwestii należy wskazać, że m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 1199/07wyjaśniono, iż regulacja instytucji pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym jest bardzo lakoniczna, dlatego też w razie potrzeby należy sięgać do analogii. W omawianym zakresie zwrócić należy uwagę na art. 42 § 1 p.p.s.a. i art. 94 § 1 k.p.c. zgodnie z którymi, wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z chwilą zawiadomienia go o tym. Jeżeli więc nawet pełnomocnictwo wygasa z chwilą jego wypowiedzenia, to przez analogię trzeba przyjąć, że wobec organu wypowiedzenie pełnomocnictwa skutek prawny uzyskuje dopiero z momentem zawiadomienia go o tym.

W przedmiotowej sprawie nie jest konieczne rozstrzyganie powyższych wątpliwości z dwóch niezależnych od siebie powodów.

Po pierwsze w aktach sprawy administracyjnej brak jest dokumentów, w oparciu o które możnaby przyjąć, że pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. P. wygasło, albowiem zostało wypowiedziane pismem z dnia 12 maja 2025 r.

Jak wskazano już wyżej stanowisko organu odwoławczego w kwestii niedopuszczalności odwołania opierało się na uznaniu, że doręczenie dokonane w dniu 1 października 2025 r. do rąk radcy prawnego M. P. jako pełnomocnik Spółki było nieskuteczne albowiem stosunek pełnomocnictwa został wypowiedziany w dniu 12 maja 2025 r.

Analiza złożonej do akt administracyjnych kopii pisma z dnia 12 maja 2025 r. oraz dołączonego do niego wypowiedzenia wskazuje, że wypowiedzenie to nie dotyczyło stosunku pełnomocnictwa do występowania w sprawie administracyjnej dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, lecz jedynie upoważnienia do wglądu i wykonania fotokopii akt administracyjnych.

Pełnomocnictwo upoważniające radców prawnych M. P. i J. M. do występowania w sprawie dotyczącej wniosku J. B. o pozwolenie na budowę było pełnomocnictwem z dnia 14 lutego 2025 r. (k.214 akt administracyjnych).

Tymczasem z pisma z dnia 2 października 2025 r. przedstawionego przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. oraz załączonej do pisma kopii wypowiedzenia upoważnienia z 12 maja 2025 r. wynika, że wypowiedzenie dotyczyło innego pełnomocnictwa, a mianowicie upoważnienia z 11 lutego 2025 r. do wglądu i wykonania fotokopii akt wszelkich postępowań administracyjnych (k.366-368 akt administracyjnych).

Z powyższych dokumentów nie wynika więc w żaden sposób, że pełnomocnictwo z dnia 14 lutego 2025 r. do reprezentowania [...] w sprawie o pozwolenie na budowę zostało w ogóle wypowiedziane, lecz, że wypowiedziano jedynie inne rodzajowo i przedmiotowo pełnomocnictwo, a mianowicie upoważnienia z 11 lutego 2025 r. do wglądu i wykonania fotokopii akt wszelkich postępowań administracyjnych.

W sprawie brak było więc podstaw do ustalenia przez organ, że pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. P. do występowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało skutecznie wypowiedziane i tym samym wygasło, co oznacza, że brak było także podstaw do przyjęcia przez organ, iż doręczenie dokonane w dniu 1 października 2025 r. do rąk radcy prawnego M. P. jako pełnomocnik Spółki, było nieskuteczne.

Powyższe oznacza, że oparte na odmiennych ustaleniach i ocenach stanowisko organu co do niedopuszczalności odwołania złożonego przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. było wadliwe, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że postanowienie to było wadliwe także z innego względu.

Generalnie bowiem organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalności odwołania przyjmując, że wniesienie środka zaskarżenia przed dniem doręczenia stronie rozstrzygnięcia jest niedopuszczalne.

Organ ma rację o tyle, że istotnie stanowisko takie było wielokrotnie prezentowane przez sądy administracyjne, jednakże dotyczyło to dawniejszego orzecznictwa.

W najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się pogląd odmienny, słusznie uznając wcześniejsze orzeczenia za nietrafny materialnie, przejaw nadmiernego formalizmu procesowego.

U podstaw obecnego orzecznictwa sądów administracyjnych leży uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1988 r., sygn. akt III CZP 29/88 w której wskazywano, że przepisy wiążą bezskuteczność czynności procesowej jedynie z podjęciem jej po upływie terminu, nie przewidują natomiast negatywnych skutków w razie podjęcia czynności procesowej zanim jeszcze termin rozpoczął bieg.

W takim też sensie już w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 784/23 stwierdzono, że terminy do wnoszenia środków zaskarżania zaliczane są do grupy terminów maksymalnych, co skutkuje tym, że czynność prawna musi być dokonana przed ich upływem pod rygorem nieskuteczności. Jeśli strona dowiedziała się o treści orzeczenia przed jego oficjalnym doręczeniem i przed takim oficjalnym doręczeniem wniosła od tego orzeczenia środek zaskarżenia, to takie wniesienie środka zaskarżenia jest skuteczne.

W analogiczny sposób rozstrzygnął tą kwestię także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 265/24 wyjaśniając, że z punktu widzenia możliwości wniesienia środka zaskarżenia z uwagi na wejście aktu do obrotu prawnego w rozumieniu art. 110 k.p.a. (związanie aktem od chwili jego doręczenia) kluczowe jest, że treść wydanego rozstrzygnięcia zawartego w akcie administracyjnym znalazła się w świadomości strony. Zatem w sytuacji wcześniejszego zapoznania się przez skarżącego z treścią decyzji z 7 grudnia 2023 r. skarżący mógł wnieść odwołanie zanim formalnie doręczono mu decyzję za pośrednictwem operatora pocztowego. Późniejsze doręczenie decyzji za pośrednictwem operatora pocztowego nie powinno skutkować stwierdzeniem, że skarżący przedwcześnie wniósł środek zaskarżenia. W istocie bowiem termin dla dokonania tej czynności rozpoczął się wcześniej i został przez skarżącego zachowany.

Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji weszła do obrotu prawnego, skoro skarżący zapoznał się z jej treścią i mógł sformułować w stosunku do niej zarzuty. Jako nadmiernie formalne należy zatem traktować podejście, które w tych konkretnych okolicznościach pozbawiłoby stronę uprawnienia do złożenia środka zaskarżenia z tego tylko powodu, że wniosła ten środek przed formalnym odebraniem decyzji. Taka wykładnia art. 134 w zw. z art. 141 § 1 i art. 110 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., jako błędna, narusza zasady ogólne postępowania wyrażone w art. 7 (zasadę prawdy obiektywnej), art. 8 (zasadę pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej) oraz art. 9 k.p.a. (zasadę informowania stron).

W konsekwencji należy więc przyjąć, że nawet gdyby uznać, iż doręczenie dokonane w dniu 1 października 2025 r. do rąk radcy prawnego M. P. jako pełnomocnik Spółki było nieskuteczne (do czego jak wyżej wyjaśniono nie ma uzasadnionych podstaw) to i tak powyższe nie powinno skutkować uznaniem odwołania złożonego przez stronę w dniu 15 października 2025 r. za niedopuszczalne.

Uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowienia Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., jest okolicznością determinującą treść rozstrzygnięć, które należy wydać przy rozpoznaniu skarg M. H. i M. M. oraz B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzje zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] z usługami w parterze oraz dwukondygnacyjnym garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi oraz przebudowę istniejącego budynku usługowo-biurowego polegającą na zamurowaniu otworów okiennych i drzwiowych na działce nr [...] przy ul. [...] w L..

Uchylenie przez sąd postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania oznacza, że w obrocie prawnym pozostaje nierozpoznane dotychczas odwołanie B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniesione od obecnie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...].

Jest to okoliczność, która sama w sobie i niezależnie od innych uchybień, dyskwalifikuje legalność decyzji Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...].

Z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących odwołań wywieść należy bezwzględny obowiązek organu II instancji jednoczesnego rozpoznania wszystkich odwołań złożonych w sprawie.

Jak trafnie wskazał m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 616/24 podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 k.p.a.) jest to, że wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji przez wiele podmiotów, obowiązkiem tego organu jest ich łączne rozpoznanie w jednym terminie i wydanie jednej decyzji, w której organ powinien rozstrzygnąć o wszystkich odwołaniach. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego" odwołania pochodzącego od innej strony tego postępowania.

Niezależnie od przyczyny uchybienia, niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań jest istotnym naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, pociągającym za sobą niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności skutki w postaci przedwczesnego zakończenia postępowania odwoławczego oraz związanej z tym niemożności rozpoznania odwołania wniesionego przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Powyższe przesądza zatem o wadliwości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...]., wydanej na skutek rozpoznania tylko jednego odwołania. Naruszenie przez organ w okolicznościach przedmiotowej sprawy - regulacji art. 138 § 1 k.p.a. ma po uchyleniu postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, oczywisty wpływ na wynik sprawy.

Sytuacja, w której niezależnie od złej lub dobrej wiary, czy też winy organu odwoławczego, wszystkie odwołania nie zostały rozpoznane jednocześnie albo którekolwiek odwołanie zostało pominięte, narusza przepisy postępowania w stopniu, powodującym konieczność wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego.

Dlatego też odnoszenie się na tym etapie postępowania do jakichkolwiek merytorycznych zarzutów i aspektów sprawy uznać należy za przedwczesne.

Natomiast zwrócić należy uwagę na jeszcze jedną okoliczność, a mianowicie na to, że w sprawie istotne wątpliwości budzi to w jakim charakterze w postępowaniu administracyjnym występuje B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., w tym to kto w istocie wniósł dotychczas nierozpoznane odwołanie z dnia 14 października 2025 r., które wpłynęło do organu 15 października 2025 r. (k.1-10 akt administracyjnych organu II instancji).

W części wstępnej odwołania wskazano, że jest to odwołanie B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Powyższe wskazywałoby, że jest to odwołanie podmiotu B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Do oznaczenia takiego dodano jednak również dopisek zarządca nieruchomości przy ul. [...].

Nie jest jasnym jaki charakter ma ten dopisek, o ile bowiem intencją skarżącego było wniesienie odwołania jedynie jako zarządca nieruchomości, a nie także we własnym imieniu, to oznaczenie strony wnoszącej odwołanie powinno zostać sformułowane jako: Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] reprezentowana przez zarządcę B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.. Nieokreślenie jako strony wnoszącej odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], a przywołanie tam jedynie B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., może sugerować, że co najmniej odwołanie z dnia 14 października 2025 r. zostało wniesione także w imieniu B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Dodatkowo wątpliwości co do tego w jakim charakterze w prowadzonym postępowaniu administracyjnym występuje B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., budzi niekonsekwencja w traktowaniu przez organ B. I. spółki komandytowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. jako samodzielnej strony postępowania administracyjnego.

Z ustaleń organów wynikało, że w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji znajduje się działka objęta wnioskiem o nr [...] przy ul. [...] oraz działki sąsiednie o nr: [...]), [...] (pas drogowy ulicy [...]) oraz [...] ([...]).

W przypadku działek nr [...] i [...] zabudowanych budynkiem przy ul. [...] organ za strony postępowania uznał członków wspólnoty i współwłaścicieli nieruchomości. Podmioty te w osobach: B. I. Sp. z o. o. Sp. k., M. Sp. z o.o., Ś. Sp. j., T. M. Sp. z o.o., L. K., L. S. i D. L.-S. pismem z 21 marca 2024 r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania administracyjnego (k.25 akt administracyjnych).

Pismem z 14 października 2024 r. B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. zgłosiła sprzeciw wobec inwestycji, przy czym pismo to złożono w dwojakiej roli, tj. w imieniu B. I. Sp. z o. o. Sp. k. oraz jako Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej S. 3A w L. (k.25 akt administracyjnych).

Organ I instancji po ustaleniu, że B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. ustanowiona została zarządcą Wspólnoty Mieszkaniowej S. 3A w L. na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, pismem z 28 października 2024 r. zawiadomił, że w związku z powzięciem informacji, że zarząd nieruchomością wspólną przy ul. [...] w L. został powierzony B. I. Sp. z o. o. Sp. k. podmioty w osobach M. Sp. z o.o., Ś. Sp. j., T. M. Sp. z o.o., L. K., L. S. i D. L.-S. utraciły status strony w postępowaniu administracyjnym (k.158, 159 i 170 akt administracyjnych).

Organ uznał zatem, że dotychczas występujący w postępowaniu współwłaściciele nieruchomości utracili status strony, przy czym wśród podmiotów, które taki status utraciły nie wymieniono B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Organ pomimo wcześniejszego uznania B. I. spółki komandytowa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. za stronę postępowania nie zawiadomił tego podmiotu o tym, że utracił on status strony jako samodzielny uczestnik postępowania.

Nie jest jasnym czy powyższe było wynikiem przeoczenia organu, czy też działaniem celowym, opartym na założeniu, że B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. działa w postępowaniu w podwójnym charakterze, tj. tak w imieniu własnym jako dotychczasowy właściciel nieruchomości, który sukcesywnie wyodrębnia w budynku nowe lokale oraz jako zarządca strony w osobie Wspólnoty Mieszkaniowej S. 3A w L..

Oczywiście, aby współwłaściciel nieruchomości został uznany za stronę postępowania musi wykazać swój indywidualny interes prawny w stosunku do tej części nieruchomości, której jest właścicielem, tj. musi wykazać konkretne normy, przepisy prawa, które mogą być naruszone przez projektowaną inwestycję w odniesieniu do konkretnej części nieruchomości (lokalu).

W sytuacji, gdy B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., był dotychczasowym właścicielem nieruchomości, który sukcesywnie wyodrębnia w budynku nowe lokale i któremu co do wszystkich pozostałych niewyodrębnionych lokali przysługuje wyłączne prawo własności, brak po stronie Spółki tego rodzaju indywidualnego interesu prawnego, nie ma charakteru oczywistego.

Okoliczności te powinny wyjaśnić organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, w szczególności w kontekście złożonego odwołania z dnia 14 października 2025 r., poprzez jednoznaczne ustalenie, czy odwołanie wniosła strona w osobie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] reprezentowanej przez zarządcę B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., czy też odwołanie zostało wniesione także w imieniu B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Organ odwoławczy okoliczności tych nie wyjaśnił i nie rozpatrzył.

Przede wszystkim zaś Wojewoda nie dopełnił obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań, co jest naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pociągający za sobą niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności skutki w postaci przedwczesnego zakończenia postępowania odwoławczego oraz związanej z tym niemożności rozpoznania odwołania wniesionego przez B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

Powyższe przesądza zatem o ewidentnej wadliwości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...]., wydanej na skutek rozpoznania tylko jednego odwołania. Naruszenie przez organ w okolicznościach przedmiotowej sprawy - regulacji art. 138 § 1 k.p.a. ma po uchyleniu postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, oczywisty i istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Skutkiem wyroku Sądu będzie powrót sprawy do etapu postępowania przed organem II instancji, celem jednoczesnego rozpatrzenia wszystkich wniesionych w sprawie odwołań. Obowiązkiem organu rozpoznającego sprawę będzie ponowne rozstrzygnięcie sprawy z uwzględnieniem przedstawionej wyżej oceny prawnej (art. 153 p.p.s.a.).

W celu jednoczesnego rozpatrzenia wszystkich wniesionych w sprawie odwołań organ odwoławczy powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić w czyim mieniu wniesione zostało odwołanie z dnia 14 października 2025 r., poprzez jednoznaczne ustalenie, czy odwołanie wniosła strona w osobie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] reprezentowanej przez zarządcę B. I. spółkę komandytową spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L., czy też odwołanie zostało wniesione także w imieniu B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L..

O ile w sprawie działałby we własnym imieniu B. I. spółka komandytowa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. organ powinien zbadać czy podmiot ten posiada własny indywidualny interes prawny w rozumieniu wskazanym już wyżej.

Po wyjaśnieniu powyższych wątpliwości organ powinien rozpoznać wszystkie skutecznie wniesione odwołania.

Organ musi przy tym mieć na uwadze to, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, przy czym z art. 127 § 2 k.p.a. jednoznacznie wynika, że organ ten nie może pominąć treści (zarzutów) odwołania. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego strona winna dowiedzieć się między innymi o tym, jak ten organ ocenił podniesione przez nią zarzuty; a stanowisko w tym zakresie powinno być należycie umotywowane.

Sporządzając uzasadnienie decyzji organ zadba o to, by należycie i wyczerpująco wyjaśnić podstawę faktyczna i prawną rozstrzygnięcia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I i II wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w pkt III i IV wyroku.

Na koszty te składał się następujące należności:

1. - w sprawie skargi M. H. i M. M. na decyzję Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...]: 500 zł uiszczonego wpisu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika w osobie radcy prawnego;
2. - w sprawie skargi B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: [...]: 500 zł uiszczonego wpisu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika w osobie adwokata;
3. - w sprawie skargi B. I. spółki komandytowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Wojewody z dnia 19 grudnia 2025 r., [...]: 100 zł uiszczonego wpisu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika w osobie adwokata.

Wynagrodzenie pełnomocników skarżących w wysokość po 480 zł ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).