Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 marca 2026 r., nr SKO.4150.95.2026 wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1961) – dalej: k.p.a.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 10 lutego 2026 r., nr SKO.4150.46.2026 o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 stycznia 2008 r., nr PPZ.I.20/08 w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami dwupoziomowymi pod budynkiem i usługami w parterze (pow. Sprzedaży ok. 390m2) przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], na działkach o nr ew. [...], [...] i fragmencie działki ew. nr [...], obręb [...].
Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem z dnia 29 stycznia 2026 r. M.C. (od 2018 r. współwłaściciel nieruchomości obejmującej działki ew. nr [...], i [...],, położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu ww. inwestycji), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nieważności powołanej decyzji z dnia 30 stycznia 2008 r. Wnioskodawca (dalej także skarżący) podnosił, iż przedmiotowa inwestycja bezpośrednio oddziałuje na sferę przysługującego mu prawa własności, w szczególności poprzez znaczące zwiększenie intensywności i wysokości zabudowy, co bezpośrednio wpływa na warunki korzystania z jego własności w szczególności poprzez bezpośrednie zagrożenia na stan techniczny kamienicy, zacienianie i przesłanianie pomieszczeń, jak również ingerencję w zastany ład przestrzenny.
Podkreślił, że o wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia 30 stycznia 2008 r. dowiedział się w związku z wszczęciem, na wniosek inwestora, postępowania administracyjnego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji, w którym to postępowaniu posiada status strony.
Przywołanym wyżej postanowieniem z dnia 10 lutego 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odmówiło, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego, z uwagi na brak wykazania interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., do bycia stroną w postępowaniu nieważnościowym.
Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącego zarzucał naruszenie:
- - art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zawężenie pojęcia interesu prawnego;
- - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie zasady dobrego sąsiedztwa jako materialnoprawnej podstawy interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich;
- - art. 157 § 2 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania z przyczyn merytorycznych pod pozorem badania przesłanek formalnych;
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę interesu prawnego.
Z uwagi na powyższe wnosił o uchylenie kwestionowanego postanowienia i wszczęcie postępowania w sprawie nieważności ww. decyzji z 30 stycznia 2008 r.
Utrzymując w mocy postanowienie własne z dnia 10 lutego 2026 r., objętym niniejszą skargą postanowieniem z dnia 3 marca 2026 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wskazało, iż stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, poza wnioskodawcą i podmiotami, którym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości objętej wnioskiem, mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości bezpośrednio lub pośrednio z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Przy czym, przymiot strony tych ostatnich każdorazowo winien być oceniany przez pryzmat wymogów wynikających z art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Dalej Kolegium wskazało, iż interes prawny, o którym mowa w ww. przepisie postrzegać należy poprzez istniejący przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami innej osoby. Kolegium podkreśliło także na potrzebę odróżnienia od interesu prawnego interesu faktycznego, przez który rozumie się stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji.
Dalej Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, że w dacie podjęcia spornej decyzji z dnia 30 stycznia 2008 r. do kręgu stron postępowania zaliczono między innymi właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich w stosunku do terenu planowanej inwestycji. Jakkolwiek stanowiąca współwłasność skarżącego działka ew. nr [...], bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji, to bezsporne pozostaje, że w dacie podjęcia ww. decyzji skarżący nie posiadał tytułu prawnego do przywołanej nieruchomości, a którym się legitymuje od 2018 r. Stąd też nie ulega wątpliwości, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzja z dnia 30 stycznia 2008 r.
Uwzględniając zatem argumentację skarżącego zawartą we wniosku z dnia 29 stycznia 2026 r. wskazującą na zasadność stwierdzenia nieważności spornej decyzji, Kolegium odwołując się do charakteru decyzji podejmowanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w szczególności jako aktu nie upoważniającego do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, jak i nienaruszającego, czy też ograniczającego prawa innych osób do nieruchomości wywiodło, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego, w oparciu o który, byłby uprawniony skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia 30 stycznia 2008 r. Podnoszone przez stronę ewentualne uciążliwości, potencjalne immisje, czy też ograniczenia w korzystaniu z przysługującego stronie prawa własności do nieruchomości w związku z realizacją spornej inwestycji mogą, jak i winny być oceniane na kolejnym etapie inwestycyjnym, to jest w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Tym samym, w cenie Kolegium w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowił zarzuty, co do naruszenia art. 28, art. 61a § 1 k.p.a. Zarzucał nadto naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 stycznia 2008 r. w sposób sprzeczny z brzmieniem ww. przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzucał również naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne, niepełne i arbitralne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w szczególności w zakresie odmowy wszczęcia postępowania z uwagi na wadliwe przyjęcie braku po stronie skarżącego interesu prawnego, co doprowadziło do braku rozważenia istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Pełnomocnik skarżącego zarzucał także, alternatywnie naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia z urzędu nieważności spornej decyzji z dnia 30 stycznia 2008 r., w szczególności wobec oczywistych braków sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania analizy urbanistycznej, które wskazują na naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.
Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem z dnia 10 lutego 2026 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona wnosiła nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga M. C. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem skargi M.C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 3 marca 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 10 lutego 2026 r. o odmowie wszczęcia, na wniosek skarżącego z dnia 29 stycznia 2026 r., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 stycznia 2008 r., nr PPZ.I.20/08 w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami dwupoziomowymi pod budynkiem i usługami w parterze (pow. sprzedaży ok. 390 m2) przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...],, na działkach o nr ew. [...], [...] i fragmencie działki ew. nr [...], obręb [...].
Podstawę prawną podjęcia kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowił przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1961) – dalej: k.p.a.
Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do treści ww. art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 służy zażalenie (art. 61a § 2 k.p.a.).
Przywołany wyżej przepis art. 61a § 1 k.p.a. reguluje swoistego rodzaju postępowanie wstępne, do którego przeprowadzenia zobligowany jest organ administracji, celem dokonania weryfikacji żądania strony, pod kątem zaistnienia warunków i możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie. Dokonując tej oceny organ nie bada merytorycznie wniosku, a ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, do których należą: wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną lub niemożność wszczęcia postępowania z jakichkolwiek innych przyczyn. Przy czym co istotne przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, że ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu.
Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, bądź orzec merytorycznie, co do zasadności wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 20 grudnia 2020 r., II OSK 2579/20; z 14 października 2020 r., II OSK 1622/20; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2020 r., VII SA/Wa 714/20; wyrok WSA w Szczecinie z 18 marca 2021 r., II SA/Sz 324/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dalej, mając na uwadze określony we wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2026 r. przedmiot zgłoszonego żądania wskazać należy, że uregulowana w art. 156-159 k.p.a. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania ustawodawca enumeratywnie wymienił w art. 156 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.).
Skarżący żąda stwierdzenia nieważności, w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 stycznia 2008 r., dla którego organem wyższego stopnia, stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a., jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Wobec powyższego kwestionowane niniejszą skargą rozstrzygnięcie wydane zostało przez organ właściwy.
Sporną natomiast pozostaje kwestia legitymacji skarżącego do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W tym zakresie wskazać należy, że w sytuacji zgłoszenia przez dany podmiot wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego, obowiązkiem organu nadzorczego jest w pierwszej kolejności przeprowadzenie oceny, co do posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w takim postępowaniu. Następuje to w oparciu o przepis art. 28 k.p.a., który stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało dotychczas zdefiniowane w przepisach obowiązującego prawa, niemniej jednak zgodnie z ugruntowanym poglądem tak orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i doktryny prawa, przyjmuje się, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony.
Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz ów interes nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego.
Podkreślić również należy, że z uwagi na specyfikę postępowania nieważnościowego jako nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, legitymację do żądania jego wszczęcia ma każdy, kto posiada interes prawny w wyeliminowaniu decyzji z obrotu prawnego, a więc jest podmiotem, którego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną i nie można wypowiadać się o jego istnieniu bądź nieistnieniu w konkretnej sprawie, bez wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu decyzji na sferę praw strony skarżącej.
Z powyższego wynika, że aby w rozpoznawanej sprawie stwierdzić istnienie interesu prawnego skarżącego należałoby dowieść, że w następstwie wyeliminowania decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji, sytuacja prawna strony mogłaby ulec zmianie.
Zaznaczyć również należy, że w przypadku spraw prowadzonych w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy status strony determinowany jest granicami oddziaływania planowanej inwestycji. Co do zasady stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są wnioskodawcy oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których planowana inwestycja ma być realizowana. Stronami takiego postępowania mogą być nadto właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, o ile mieszczą się one w obszarze jej oddziaływania. Krąg stron postępowania ulega poszerzeniu w przypadku, gdy zamierzona inwestycja może oddziaływać ujemnie na otoczenie. Jednak istnienie przymiotu strony po stronie właściciela nieruchomości sąsiedniej jest uzależnione od tego, czy zamierzenie inwestycyjne może oddziaływać negatywnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a.
Uwzględniając powyższe Sąd rozpoznający niniejszą skargę stwierdza, iż procedujące w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi zasadnie uznało, iż skarżący nie wykazał interesu prawnego w zgłoszonym żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 stycznia 2008 r. Bezspornym pozostaje, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem spornej decyzji. Mimo, co nie ulega wątpliwości, że skarżący od roku 2018 jest współwłaścicielem działki ew. nr [...], graniczącej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, to jak słusznie wskazało Kolegium strona nie wykazała wpływu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego do realizacji przedsięwzięcia na możliwość korzystania z nieruchomości skarżącego. Podnoszona przez stronę ogólna argumentacja, odnosząca się do potencjalnych ograniczeń wynikających z realizacji planowanej inwestycji, "w szczególności poprzez znaczące zwiększenie wysokości i intensywności zabudowy, wpływające na warunki korzystania z nieruchomości (bezpośrednie zagrożenia wpływające na stan techniczny kamienicy, zacienienie, przesłanianie, ingerencja w ład przestrzenny), wbrew argumentacji pełnomocnika strony, nie jest wystarczająca do uznania skarżącego za stronę postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji lokalizacyjnej.
Podkreślić w tym miejscu należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ma na celu udzielenie informacji stronie wnioskującej czy planowane przez nią przedsięwzięcie jest możliwe do realizacji na danym terenie. Przy czym nawet uzyskanie tego rozstrzygnięcia dla danej inwestycji nie jest równoznaczne z jej realizacją, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie stanowi podstawy prawnej do rozpoczęcia jakichkolwiek robót. Wskazać również należy, iż żaden z przepisów u.p.z.p. przestrzennym nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody czy akceptacji właścicieli, czy mieszkańców sąsiednich gruntów.
W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że podjęcie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich, czy też ustalania, czy planowana inwestycja będzie uciążliwa dla strony skarżącej i otoczenia. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona, a kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i jako takie nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy.
Wobec powyższego podnoszone przez skarżącego argumenty pozostają bez wpływu na wynik niniejszego postępowania, a przywołana wyżej argumentacja strony może być przedmiotem oceny na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Postępowania, które na co wskazuje sam skarżący pozostaje w toku i w którym przysługuje mu status strony.
Z tych też przyczyn w ocenie Sądu, kwestionowane skargą postanowienie odpowiada prawu, a wywodzone w skardze zarzuty, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego nie znajdują uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.