Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) – powoływanej dalej jako: "k.p.a." i art. 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1208 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.ś.r.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 11 grudnia 2005 r., nr ZP/3976/05/U, uchylającą z dniem wydania zaskarżonej decyzji, decyzję z dnia 5 października 2025 r., ZP/3976/05, przyznającą zasiłek pielęgnacyjny, zmienioną decyzją z dnia 2 sierpnia 2006 r. ZP/3976/06/W, oraz z dnia 22 października 2018 r., ZP/3976/18.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 11 grudnia 2025 r. nr ZP/3976/05/U, organ I instancji uchylił, z dniem wydania zaskarżonej decyzji, decyzję z dnia 5 października 2005 r. nr ZP/3976/05, zmienioną decyzjami z dnia 2 sierpnia 2006 r. nr ZP/3976/06/W oraz z dnia 22 października 2018 r., nr ZP/3976/1804.06.2025 r., przyznającej D. K. zasiłek pielęgnacyjny.
Od powyższej decyzji D. K. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, podnosząc, że nie zgadza się z jej rozstrzygnięciem. Wniósł o uzupełnienie decyzji poprzez wypowiedzenie się organu w kwestii braku podstaw do obciążenia go kwotą 22.570,28 zł, która została potrącona z należnych mu świadczeń. Wskazał przy tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję, na podstawie której potrącono mu kwotę 22.570,28 zł i zobowiązał organ do wypowiedzenia się w przedmiocie możliwości umorzenia kwoty. Tymczasem organ I instancji ponownie uchylił decyzję i stwierdził, że z powodu zapłacenia tej kwoty wniosek o umorzenie jest bezzasadny. Skarżący podkreślił, że potrącenie tej kwoty pozbawiło go możliwości zabezpieczenia podstawowych potrzeb, było dokonane na podstawie uchylonej decyzji, a więc podlega zwrotowi.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 20 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że decyzją nr ZP/3976/18/U z dnia 5 grudnia 2024 r. Miejskie Centrum Pomocy Społecznej w Pabianicach od 1 września 2008 r. uchyliło decyzję nr ZP/3976/06/W z dnia 2 sierpnia 2006 r. i zmieniającą ją decyzję nr ZP/3976/18 z dnia 22 października 2018 r. przyznające D. K. zasiłek pielęgnacyjny, ze względu na pobieranie przez stronę od września 2008 r. dodatku pielęgnacyjnego wypłacanego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Po rozpatrzeniu odwołania D. K. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją nr SKO.4114.4.2025 z dnia 24 lutego 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wnioskodawca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 266/25, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Pabianic nr ZP/3976/18/U z dnia 5 grudnia 2024 r.
Kolegium stwierdziło, że niezależnie od tego, czy organy administracji podzielają pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku, czy też nie, są nim związane. Kolegium podkreśliło, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi za bezsporną uznał okoliczność, iż w niniejszej sprawie doszło do kumulatywnego pobierania przez skarżącego dodatku pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego. Jednak Sąd zwrócił uwagę organów I i II instancji również na uchybienia proceduralne, które organy administracji w przeprowadzonym postępowaniu konwalidowały.
W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 32 ust. 1 u.ś.r. organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, podpisanym dnia 16 września 2005 r., D. K. został pouczony, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie, która jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego i został zobowiązany powiadomić podmiot wypłacający zasiłek pielęgnacyjny o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Decyzją z dnia 5 października 2005 r. – jak wskazało Kolegium - zmienianą kolejnymi decyzjami, Miejskie Centrum Pomocy Społecznej przyznało D. K. zasiłek pielęgnacyjny od 1 września 2005 r. do bezterminowo. W dniu 4 grudnia 2024 r. do Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej w Pabianicach wpłynęła informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, znak: 290000/4121/121683 8/2024, z której wynika, że od 9 września 2008 r. skarżący ma ustalone prawo do dodatku pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 16 ust. 6 u.ś.r. zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie, która jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł D. K., żądając uzupełnienia zaskarżonej decyzji i wypowiedzenia się w przedmiocie obowiązku zwrotu na jego rzecz kwoty 22.570,28zł pobranej z jego świadczenia, co pozbawiło go możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb materialnych. Skarżący podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2025 r. uchylił decyzję, na podstawie której potrącono skarżącemu kwotę 22.570,28 zł i zobowiązał Urząd do wypowiedzenia się w przedmiocie możliwości umorzenia obowiązku zwrotu wypłaconego zasiłku.
Skarżący wskazał, że zarówno organ I instancji, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, nie wypowiedziały się w przedmiocie rozważenia możliwości odstąpienia od obowiązku obciążania go obowiązkiem zwrotu zasiłku. Skarżący podniósł, że został bardzo skrzywdzony decyzją Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej w Pabianicach i nadal urzędy nie chcą naprawić wyrządzonej szkody. Zwrócił się do Sądu o pomoc.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i oddalenie skargi, podtrzymując przy tym stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organy nie wypowiedziały się w przedmiocie rozważenia możliwości odstąpienia od obowiązku obciążenia go zwrotem zasiłku, Kolegium podkreśliło, że skarżący powinien złożyć do organu I instancji wniosek o zastosowanie ulgi w spłacie, jeśli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części następuje, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wyjaśnić przy tym należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art.120 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem o rozpoznanie niniejszej sprawy w tym trybie wystąpił organ, a skarżący w terminie określonym w powołanym przepisie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym zarządzeniem z dnia 13 lipca 2026 r. przedmiotowa sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli Sądu w powyższym trybie jest w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2026r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Pabianic z dnia 11 grudnia 2025 r., nr ZP/3976/05/U, uchylającą z dniem wydania zaskarżonej decyzji, decyzję z dnia 5 października 2025 r., ZP/3976/05, przyznającą zasiłek pielęgnacyjny, zmienioną decyzją z dnia 2 sierpnia 2006 r., ZP/3976/06/W, oraz decyzją z dnia 22 października 2018 r., ZP/3976/18.
Jednocześnie, jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżona decyzja zapadła w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 266/25, uchylającym decyzję I i II instancji, wydanym po rozpoznaniu skargi skarżącego na wcześniejszą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 lutego 2025 r. w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej wysokości zasiłku pielęgnacyjnego.
W kontrolowanej sprawie znaczenie ma zatem również regulacja zawarta w art.153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Na tle powołanego przepisu wyrażono w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że związanie samego sądu administracyjnego oceną i wskazaniami co dalszego postępowania, w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Jednocześnie podkreślono, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1182/14, CBOSA). Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w kontrolowanej w sprawie, a zatem Sąd z uwagi na fakt, iż wskazany wyrok uzyskał przymiot prawomocności zobowiązany był zastosować się również do regulacji zawartej w art. 170 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
Przypomnieć zatem należy, że w uzasadnieniu powyższego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 266/25 Sąd, uchylając decyzje organów obu instancji – mimo stwierdzenia faktu kumulatywnego pobierania przez skarżącego dodatku pielęgnacyjnego i zasiłku pielęgnacyjnego - w ramach oceny prawnej stwierdził, że w kontrolowanej sprawie organy obu instancji naruszyły art. 32 ust. 1 u.ś.r., w zakresie w jakim decyzją orzeczono o zmianie decyzji przyznającej prawo do zasiłku pielęgnacyjnego ze skutkiem wstecznym. Stwierdzone uchybienie wpłynęło w istotnym stopniu na wynik sprawy.
Ponadto Sąd wskazał, że na gruncie kontrolowanej sprawy organ wbrew obowiązkom wynikającym z art. 61 § 1 i 4 k.p.a. nie powiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zmiany decyzji przyznającej mu prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, pomimo wyraźnego brzmienia art. 32 ust. 2 u.ś.r., który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), z zastrzeżeniem ust.
3. O toczącym się postępowaniu skarżący, jak podaje w skardze, dowiedział się dopiero w momencie odebrania decyzji organu I instancji. Również w toku kontrolowanego postępowania na żadnym jego etapie nie zapewniono skarżącemu możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, co świadczy o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. Organ uruchamiając tryb z art. 16 ust. 7 i 8 u.ś.r. nie pouczył również skarżącego o możliwości złożenia do organu pomocowego wniosku, o którym mowa w art. 30 ust. 9 u.ś.r., o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, o odroczenie terminu płatności, albo rozłożenie na raty, co świadczy o naruszeniu art. 9 k.p.a. W podsumowaniu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni zaprezentowaną ocenę prawną w zakresie art. 32 ust. 1 u.ś.r. i podejmie rozstrzygnięcie odpowiadające prawu, uzasadniając je zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowania organ będzie czuwał nad przestrzeganiem zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 10 i art. 9 k.p.a. W ramach obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 9 k.p.a. organ prowadzący postępowanie odniesie się również do kwestii zawieszenia zajęcia ww. wierzytelności w zaistniałych okolicznościach procesowych sprawy.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że w następstwie ponownie przeprowadzonego, w związku z powołanym wyrokiem WSA w Łodzi (sygn. akt II SA/Łd 266/25), postępowania administracyjnego organ I instancji, wykonując wskazanie Sądu z powyższego wyroku, decyzją z dnia 11 grudnia 2025 r. uchylił - z dniem wydanie tej decyzji – decyzję z dnia 5 października 2005 r. nr ZP/3976/05 przyznającą skarżącemu zasiłek pielęgnacyjny. Wykonując dalsze wskazania Sądu, zawarte w powyższym wyroku, zawiadomieniem z dnia 26 listopada 2025 r. organ przesłał skarżącemu informację o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 5 października 2005 r. nr ZP/3976/05.
O ile tak przedstawiająca się realizacja wskazań co do dalszego postępowania zawartych w powołanym wyroku (II SA/Łd 266/25) nie nasuwa większych zastrzeżeń Sądu, o tyle zasadnicze zastrzeżenia budzi przedstawiony przez organy sposób realizacji wskazań w zakresie przestrzegania zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza art. 8 i art. 9 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że w ramach obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 9 k.p.a. organ prowadzący postępowanie miał odnieść się również do kwestii zawieszenia zajęcia ww. wierzytelności w zaistniałych okolicznościach procesowych sprawy.
Dokonana z tej perspektywy analiza akt sprawy dowodzi, że w toku ponownie prowadzonego – w związku z ww. wyrokiem - postępowania administracyjnego w dniu 9 grudnia 2025 r., a więc przed wydaniem decyzji I instancji, do akt wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł o stosowanie wytycznych z tego wyroku (II SA/Łd 266/25) przy rozpoznawaniu jego sprawy. Skarżący podkreślił, że obciążenie go obowiązkiem zwrotu wypłaconych kwot i potrącanie ich z należnych świadczeń doprowadziło do sytuacji, że gdyby nie pomoc ojca, brakowałoby mu pieniędzy na podstawowe potrzeby. Wniósł w związku z tym o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, wskazując, że nie ubiegał się o przyznanie dwóch zasiłków, odbierał je i wydawał na zabezpieczenie podstawowych potrzeb działając w zaufaniu do organu, który je wypłacał. Dodał, że ze względu na stan zdrowotny nie jest w stanie racjonalnie ocenić otaczającej rzeczywistości.
Do tak złożonego przez skarżącego wniosku o umorzenie ww. kwoty organ I ustosunkował się w końcowej części decyzji – pouczeniu, zamieszczając w nim de facto rozstrzygnięcie w kwestii zasadności złożonego wniosku. Jednocześnie wyjaśniając, że na podstawie art. 16 ust. 7 u.ś.r. Miejskie Centrum Pomocy Społecznej wystąpiło do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o potrącenie kwoty 22570,28 zł, która odpowiadała wysokości nadpłaconemu przez Centrum zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 01.12.2014 r. do 30.11.2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych od miesiąca stycznia 2025 r. do lipca 2025 r. potrącił z wypłaconych skarżącemu świadczeń kwotę 22570,28 zł, która pokryła w całości należności. Z tych względów, organ uznał pismo skarżącego z dnia 8 grudnia 2025r., zawierające wniosek o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń, za bezprzedmiotowe.
Przedstawiona formuła odniesienia się organu I instancji do wniosku skarżącego i zamieszczenie stanowiska organu w tym przedmiocie w końcowej części decyzji przeznaczonej ustawowo na pouczenie w kwestii zaskarżalności decyzji stanowi zarówno o naruszeniu art. 104, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., jak i przepisów stanowiących o ulgach w spłacie świadczeń rodzinnych (art. 30 ust. 9 u.ś.r.), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że Kolegium w swej decyzji kwestię tę pominęło milczeniem, natomiast w odpowiedzi na skargę wskazało, że skarżący powinien złożyć do organu I instancji wniosek o zastosowanie ulgi w spłacie, jeśli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Taka postawa organów obu instancji świadczy dobitnie o braku wywiązania się z obowiązków kreowanych normą art. 8 § 1 k.p.a., wyrażającą zasadę budzenia zaufania obywatela do organów władzy publicznej, w tym zwłaszcza obywatela powołującego się w toku postępowania na udokumentowaną niepełnosprawność uniemożliwiającą mu racjonalną ocenę otaczającej rzeczywistości.
W zaistniałej sytuacji, zważywszy na nieporadność strony, przedstawione działanie organów prowadzących postępowanie wpisuje się w ignorancję podjętych przez skarżącego działań procesowych, skutkującą negatywnym dla niego rozstrzygnięciem, co dowodzi naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku kontrolowanej sprawy.
Jednocześnie w rozważanym aspekcie nie sposób nie dostrzec braku realizacji przez organy ponownie prowadzące postępowanie po wyroku z dnia 21 sierpnia 2025 r. (II SA/Łd 266/25) wskazań Sądu w kwestii uruchomienia – w stosunku do okresu równoczesnego pobierania przez skarżącego zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku pielęgnacyjnego - uproszczonego trybu dochodzenia świadczenia, o którym mowa w art. 16 ust. 7 u.ś.r. - z uwzględnieniem daty wejścia w życie regulacji wprowadzających ów tryb. W kontrolowanej sprawie organy zignorowały kwestię uwzględnienia przy uruchomieniu owego trybu daty wejścia w życie regulacji zawartej w art. 16 ust. 7 u.ś.r. i jak wskazał organ I instancji w części decyzji przeznaczonej na pouczenie, na podstawie art. 16 ust. 7 u.ś.r. dokonano potrącenia począwszy od 01.12.2014 r. Tymczasem regulacja zawarta w art. 16 ust. 7 i 8 u.ś.r. jest konsekwencją nowelizacji przepisu art. 16 u.ś.r. (na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz ustawy o świadczeniach rodzinnych – Dz. U. 2015 r., poz. 1302), która nastąpiła z dniem 4 marca 2016 r. Na kwestie te zwracał uwagę Sąd w wyroku z dnia 21 sierpnia 2025 r. (II SA/Łd 266/25), nakładając na organy obowiązek uwzględnienia daty wejścia w życie tej regulacji przy uruchomieniu wskazanego uproszczonego trybu dochodzenia świadczenia, z niej wynikającego.
W decyzji organów obu instancji zabrakło rozważań w powyższym zakresie, wymaganym wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2025 r., co dowodzi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. Do potrąceń zaś doszło, jak wynika z akt kontrolowanej sprawy, w związku z pismem Miejskiego Centrum Pomocy Społecznej z dnia 6 grudnia 2024 r., a zatem niewątpliwie organy w tym zakresie nie podjęły żadnych działań w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym – wbrew wskazaniom - nie odniosły się w żadnej mierze do kwestii zawieszenia zajęcia wierzytelności w zaistniałych okolicznościach procesowych sprawy, do których odwołał się Sąd ww. sprawie o sygn. akt II SA/Łd 266/25.
Wobec stwierdzonych uchybień organów prowadzących postępowanie w kontrolowanej sprawie za zasadny w rozpoznawanej sprawie uznać należało podniesiony przez skarżącego w skardze zarzut, że organy nie wypowiedziały się w przedmiocie rozważenia możliwości odstąpienia od obowiązku obciążenia skarżącego obowiązkiem zwrotu zasiłku pielęgnacyjnego i nie zastosowały się w tym zakresie do wytycznych z wcześniejszego wyroku.
Na kanwie powyższych rozważań należało stwierdzić, że rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania – tj.: art. 8 i 9 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy, co tym samym przesądziło o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, stosownie do art. 153 p.p.s.a,. zastosuje się do niniejszej oceny prawnej i wynikających z niej wskazań, a co za tym idzie zastosuje się także w pełni do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 266/25, wyjaśni należycie wskazane powyżej kwestie, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art.107 § 3 k.p.a.
Uwzględniając powyższe, z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
ds