Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lutego 2026 r. nr SKO.4150.27.2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej w skrócie jako: "k.p.a") utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk z dnia 8 grudnia 2025 r., znak: RRiGZ.6730.218.2025, którym organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej na części działki nr ewid.[...], obr.[...], gm. L..
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:
Decyzją z dnia 2 lipca 2025 r. nr 59/2025 Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk ustalił na wniosek S. J. warunki zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr [...], obr.[...], gm. L..
Wnioskiem z dnia 15 października 2025 r. S. J. zwrócił się do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid.[...], obr.[...], gm. L.. Do swojego wniosku załączył m.in. postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk z dnia 9 września 2025 r., którym organ zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid.[...], a także mapę zasadniczą wstępnego projektu podziału działki nr ewid. [...] na projektowane działki nr[...],[...] oraz [...]. Budynek objęty wnioskiem z dnia 15 października 2025 r. miałby znajdować się na projektowanej działce nr [...].
Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 8 grudnia 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż wprawdzie wnioskodawca przedłożył postanowienie o pozytywnym zaopiniowaniu wstępnego projektu podziału nieruchomości, jednakże decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie została wydana. Natomiast S. J. złożył również dwa kolejne wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegających na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych na częściach działki nr [...], tj. na projektowanych działkach nr [...] oraz [...]. Tymczasem teren objęty decyzją z dnia 2 lipca 2025 r. nr 59/2025 (działka nr [...]) jest tożsamy z terenem objętym trzema wnioskami S. J. z dnia 15 października 2025 r. Zachodzi zatem tożsamość stron oraz przedmiotu z postępowaniem zakończonym decyzją z dnia 29 lipca 2025 r. nr 59/2025 o ustaleniu warunków zabudowy. Ponowne przeprowadzenie postępowania w tym samym zakresie, zdaniem organu, jest niedopuszczalne, co obligowało do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. J., dołączając do niego m.in. decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk z dnia 30 grudnia 2025 r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości – działki nr ewid.[...], obręb [...], gm. L. na działki nr [...],[...] oraz [...]. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna od dnia 12 stycznia 2026 r.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2026 r. nr SKO.4150.27.2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż ustalenia organu I instancji będące podstawą wydania zaskarżonego postanowienia uzasadniają twierdzenie, że w tej sprawie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej, co musiało skutkować odmową wszczęcia postępowania. Jednakże w okolicznościach przedmiotowej sprawy kwestia ta nie wymaga już szczegółowego uzasadnienia z uwagi na zaistniałą po wydaniu zaskarżonego postanowienia zmianę stanu faktycznego sprawy.
Na etapie postępowania zażaleniowego koniecznym było bowiem uwzględnienie zmiany stanu faktycznego, będącej skutkiem wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk decyzji z dnia 30 grudnia 2025 r. zatwierdzającej podział działki nr [...] na działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. W wyniku podziału działka nr [...] przestała istnieć. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną dla części działki nr ewid. [...] (obręb [...]) musi uzasadniać utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten bowiem jako teren inwestycji wskazuje część nieistniejącej działki ewidencyjnej.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł S. J., zarzucając mu naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na:
- • bezpodstawnym przyjęciu, że wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla trzech odrębnych budynków mieszkalnych stanowią tę samą sprawę, co wydana wcześniej decyzja nr 59/2025 dotycząca warunków zabudowy dla zespołu trzech budynków jako jednego założenia urbanistycznego, podczas gdy okoliczności sprawy wykazują inny stan;
- • błędnym uznaniu, że zmiana numeru działki ewidencyjnej w wyniku podziału geodezyjnego stanowi zmianę stanu faktycznego uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy teren inwestycji objęty wnioskami pozostał niezmieniony, a numer działki ma wyłącznie charakter identyfikacyjny;
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- • sporządzenie uzasadnienia w sposób niewystarczający i nieodnoszący się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co uniemożliwia kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia;
- • poprzez ograniczoną i niewyczerpującą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą w szczególności na zaniechaniu wszechstronnego zbadania, czy podział geodezyjny działki wpływa na zakres terenu inwestycji;
- • poprzez pominięcie w toku postępowania odwoławczego pogłębionej analizy charakteru prawnego decyzji o warunkach zabudowy, która to analiza prowadzi do wniosku, że decyzja ta wydawana jest dla terenu, a nie dla oznaczenia ewidencyjnego działki.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., iż jest właścicielem nieruchomości oznaczonej pierwotnie jako działka ewid. Nr [...]. W dniu 2 lipca 2025 r. na przywołaną działkę wydana została decyzja nr 59/2025 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, traktowanych jako jedno, spójne założenie urbanistyczne. W dniu 15 października 2025 r. Skarżący złożył trzy odrębne wnioski o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Każdy z tych wniosków dotyczył indywidualnego, samodzielnego zamierzenia budowlanego - budowy pojedynczego domu jednorodzinnego, co znajdowało odzwierciedlenie w załączonych do każdego wniosku projektach zagospodarowania działki - realizowanego na działce nr [...]. Każdy wniosek stanowił odrębną podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego. W dniu 8 grudnia 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk odmówił wszczęcia postępowania, uznając, że sprawa została już prawomocnie zakończona decyzją nr 59/2025.
W uzasadnieniu arbitralnie dokonano połączenia autonomicznych wniosków w jeden tok postępowania. W dniu 30 grudnia 2025 r. działka ewid. nr [...] na podstawie decyzji nr 57/2025 została podzielona na działki ewid. nr [...], [...], [...]. Teren nowo powstałych działek ewidencyjnych precyzyjnie pokryły się z terenem dla których zostały złożone wnioski o decyzje o warunkach zabudowy.
W ocenie skarżącego SKO w sposób bezrefleksyjny i bezkrytyczny przyjęło stanowisko organu I instancji, w istocie powielając jego błędną argumentację bez przeprowadzenia własnej, pogłębionej analizy prawnej, a także nie odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, które w dalszym ciągu zachowują aktualność. W szczególności aktualny pozostaje zarzut, iż organ I instancji bezzasadnie dokonał nieprawidłowego skumulowania trzech niezależnych spraw, a następnie błędnie utożsamił ich przedmiot z przedmiotem decyzji nr 59/2025 z dnia 2 lipca 2025 r. dotyczącej budowy zespołu trzech budynków. Działanie to stanowiło samowolną kumulację, która uprzedziła i wypaczyła merytoryczną ocenę, uniemożliwiając rzetelne rozpatrzenie każdego żądania z osobna. Kolegium nie tylko nie ustosunkowało się merytorycznie do powyższych zarzutów, ale wręcz uchyliło się od obowiązku rzetelnego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia.
Dowodem na to jest posłużenie się przez SKO absurdalnym argumentem, jakoby zaistniała zmiana stanu faktycznego (podział działki) zwalniała organ odwoławczy z obowiązku szczegółowego uzasadnienia swojego postanowienia. Jest to rozumowanie całkowicie chybione i świadczy o braku woli merytorycznego rozpoznania sprawy.
Skarżący podkreślił, że podział geodezyjny działki nr [...] na trzy odrębne nieruchomości ([...], [...], [...]), w wyniku którego pierwotna działka przestała fizycznie istnieć jako odrębny byt geodezyjny, w żaden sposób nie zmienił terenu inwestycji objętego złożonymi przez inwestora wnioskami. Teren inwestycji, rozumiany jako obszar podlegający ocenie urbanistycznej pod kątem możliwości lokalizacji inwestycji, pozostał niezmieniony. Zmianie uległ wyłącznie zapis w ewidencji gruntów i budynków, a nie faktyczny, fizyczny obszar, dla którego inwestor wnioskował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko SKO jest tym bardziej niezrozumiałe dla skarżącego, że opiera się na fundamentalnym błędzie co do istoty decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z utrwaloną praktyką orzeczniczą oraz wykładnią przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest dla konkretnego obszaru (terenu inwestycji), a nie dla numeru działki ewidencyjnej.
Numer działki ma w tym kontekście wyłącznie charakter porządkowy i identyfikacyjny, nie zaś konstytutywny. Oznacza to, że nie przesądza on o zakresie sprawy, a jedynie pomaga zlokalizować teren inwestycji w przestrzeni. Skoro sam teren inwestycji (jego granice, powierzchnia, przeznaczenie) nie uległ zmianie, to podział geodezyjny nie może być uznany za zmianę stanu faktycznego mającą jakiekolwiek znaczenie dla oceny dopuszczalności wszczęcia postępowań.
W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, podniesiony przez SKO zarzut dotyczący zmiany stanu faktycznego jest nie tylko bezzasadny, ale przede wszystkim nie może stanowić podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia. Stanowi on jedynie pozorne uzasadnienie, mające na celu przykrycie braku merytorycznej analizy sprawy i uchylenie się od obowiązku odniesienia się do argumentacji skarżącego. Działanie takie jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadą przekonywania.
Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 13 lutego 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej na części działki nr ewid.[...], obr.[...], gm. L..
Podstawą prawną odmowy wszczęcia postepowania przez organ I instancji był art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), zwanej dalej k.p.a., który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, tj. żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.
W przytoczonej wyżej regulacji zawarto dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Odmowa wszczęcia postępowania na tej podstawie jest możliwa wówczas, gdy wnioskodawca nie posiada zdolności prawnej lub nie ma interesu prawnego w sprawie (nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.) oraz ustalenie tej kwestii jest oczywiste i nie wymaga złożonego procesu wykładni. (por.: wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1060/1, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Drugą przesłanką jest istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia i nie zawarł nawet przykładowego katalogu tego rodzaju przyczyn. Na tym tle w doktrynie został wypracowany pogląd, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania.
Zastosowanie komentowanego przepisu może mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba prowadzić postępowania wyjaśniającego po to, aby stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych (tak: A. Wróbel (w:) A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 394). "Inną uzasadnioną przyczyną" w rozumieniu powołanego przepisu jest bez wątpienia stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), czyli funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej przedmiotu sprawy lub sytuacja, gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy takiego postępowania, które już się toczy przed właściwym organem administracji.
Nie ulega wątpliwości, że nie można ponownie żądać wszczęcia postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną, bądź gdy toczy się już postępowanie administracyjne dotyczące tego samego przedmiotu. W judykaturze zgodnie wskazuje się, że warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy, przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy (wyroki NSA: z 20 września 2022 r. sygn. III OSL 2734/21, z 13 grudnia 2021 r. sygn. I OSK 118/19, z 6 lipca 2020 r. sygn. I OSK 3032/19, z 24 maja 2019 r. sygn. I OSK 1817/17).
Użycie przez ustawodawcę sformułowania "nie może być wszczęte" wskazuje, iż przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku, a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też być znaną organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. musi być więc oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie, przez co postanowienie to stanowi jedynie formalne rozstrzygnięcie stwierdzające zaistnienie trwałej przeszkody do procedowania.
W badanej sprawie organ odwoławczy uznał za zasadne stanowisko organu I instancji, zgodnie z którym przeszkodą do wszczęcia postępowania w odniesieniu do wniosku skarżącego z 15 października 2025 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid.[...], obr. [...], gm. L. był fakt wydania przez Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk decyzji z 2 lipca 2025 r., która stała się decyzją ostateczną i prawomocną.
W ocenie Sądu powyższe stanowisko organów nie jest prawidłowe. Trzeba bowiem zważyć, że inwestycja, której dotyczy ostateczna i prawomocna decyzja z 2 lipca 2025 r. polegać ma na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej zaś teren inwestycji obejmować ma całą działkę nr ewid.[...]. Natomiast wniosek skarżącego z 15 października 2025 r. dotyczy inwestycji polegającej na budowie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej na części działki nr ewid.[...]. Wbrew poglądowi prezentowanemu przez Burmistrza Miasta i Gminy Lutomiersk i zaaprobowanemu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie zachodzi zatem tożsamość sprawy administracyjnej.
W konsekwencji należało ustalić, że w kontrolowanej sprawie nie ziściła się przesłanka "innej uzasadnionej przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania w postaci wystąpienia stanu powagi rzeczy osądzonej.
Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w dacie orzekania przez Kolegium zmianie uległ stan prawny nieruchomości, na której zaplanowany został teren inwestycji, polegającej na tym, że decyzją z dnia 30 grudnia 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy Lutomiersk zatwierdził podział działki [...] na działki ewidencyjne nr[...],[...] oraz [...]. Wskutek powyższego podziału teren inwestycji określony we wniosku z 15 października 2025 r. znalazł się w granicach działki nowopowstałej, natomiast działka nr [...] przestała istnieć.
Wobec powyższego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdza, że "W tej sytuacji wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczni) dla części działki nr ewid. [...](obręb [...]) musi uzasadniać utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten bowiem, jako teren inwestycji wskazuje część nieistniejącej działki ewidencyjnej."
Istotą sporu staje się zatem ustalenie czy okoliczność, że po złożeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy doszło do podziału nieruchomości, wskutek którego teren inwestycji (którego granice nie uległy zmianie) znalazł się w obszarze nowej działki ewidencyjnej, innej niż wskazana we wniosku, stanowi przesłankę odmowy wszczęcia postępowania należącą do "innych uzasadnionych przyczyn", o których mówi art. 61a § 1 k.p.a.
Przede wszystkim wypada podkreślić, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, wydane w trybie art. 61a § 1, ma charakter rozstrzygnięcia formalnego, a nie merytorycznego (zob. np. wyrok NSA z 13 stycznia 2022 r., I OSK 528/19, LEX nr 3288417). Organ nie może w postanowieniu wydanym na podstawie tego przepisu zawierać wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Do przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania należą niewątpliwie wszystkie przypadki niedopuszczalności orzekania merytorycznego w sprawie, a więc powody, dla których sprawa nie może być rozpoznawana, zaś wszczęcie i prowadzenie postępowania pomimo zaistnienia tych przyczyn musiałoby pociągnąć za sobą jego umorzenie zaś w postępowaniu odwoławczym – uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji, w przypadku zaś uzyskania przez tak wydaną decyzję przymiotu ostateczności – stwierdzenie jej nieważności (por. Chróścielewski Wojciech (red.), Krawczyk Agnieszka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; WKP 2025).
Odnosząc powyższe do badanej sprawy trzeba podkreślić, że zmiana granic oraz numeracji działki ewidencyjnej obejmującej teren inwestycji należy do okoliczności, których ocena dokonywana jest w ramach prowadzonej przez organ oceny wniosku na gruncie przepisów prawa materialnego - ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 538). W orzecznictwie podnosi się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy wydawana jest dla określonego terenu inwestycji (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) obejmującego jedną lub więcej działek ewidencyjnych a to oznacza, iż ewentualny, późniejszy podział działek ewidencyjnych wchodzących w skład terenu inwestycji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięć zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, które odnoszą się nie do poszczególnych działek, lecz terenu inwestycji jako całości (zob. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r., sygn. II OSK 684/20).
W ocenie Sądu fakt wydania prawomocnej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości po złożeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy winien być poddany ocenie przez organ prowadzący postępowanie, w szczególności w odniesieniu do spełnienia wymogów z art. 52 u.p.z.p. wobec zmienionego stanu faktycznego, co wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast podział nieruchomości po złożeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji nie czyni rozpoznania sprawy niedopuszczalnym.
Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że wypowiadające się w sprawie organy obu instancji dopuściły się naruszenia postanowień art. 61a § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. a.bł.