Uzasadnienie
Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 23 grudnia 2025 r. znak: SKO.4115.270.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 25 września 2025 r. znak: III WPŚ.4123.13815.2025 przyznającą pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego.
Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 25 września 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi przyznał H. C. specjalny zasiłek celowy we wrześniu 2025 r. w wysokości 100 zł z przeznaczeniem "na częściowe pokrycie kosztów zadłużenia w czynszu". Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazano, że sytuacja życiowa i materialna strony uzasadnia przyznanie pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego. Wysokość udzielonej pomocy uwzględnia potrzeby strony i możliwości finansowe organu. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadano w oparciu o art. 108 k.p.a. ze względu na wyjątkowo ważny interes strony.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H.C.. Strona podniosła, że pomimo przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych od 15 lipca do 31 października 2025 r. "żadna decyzja nie została zrealizowana". Strona zakwestionowała kwotę otrzymanego zasiłku wskazując, że "zwracała się z prośbą o pomoc w spłacie nakazu zapłaty w kwocie 5200 zł, a otrzymała 100 zł tylko na jeden miesiąc". Odwołująca się dodała, że "Prosiła o przyznanie zasiłku zwrotnego, ale nie otrzymała żadnej decyzji ani pomocy".
Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 23 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny m.in. przeprowadzając w dniu 15 września 2025 r. aktualizację wywiadu środowiskowego, z której wynika, że H. C. nie spełnia kryterium dochodowego uprawniającego do otrzymania pomocy w postaci zasiłku celowego. Osobie samotnie gospodarującej przysługuje takie prawo, jeżeli jej dochód nie przekracza 1010,00 zł miesięcznie (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). Tymczasem 67-letnia H. C. prowadząca samodzielnie jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z dochodu w postaci świadczenia emerytalnego z ZUS w wysokości 2218,46 zł (decyzja z dnia 1 marca 2024 r. znak ENP/20/053024183) oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 91,41 zł (decyzja z dnia 18 lipca 2025 r. nr SOCIV.5300.016590.2025.000643.000002.2025).
Łącznie stanowi to kwotę 2309,87 zł. Zdaniem Kolegium bezspornie zatem dochód strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. w sierpniu 2025 r. przekroczył kwotę 1010,00 zł. Organ II instancji zauważył jednak, że w art. 41 pkt 1 i 2 u.p.s. ustawodawca określił, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznane świadczenie w postaci specjalnego zasiłku celowego lub zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu. Z treści przepisu wynika, że ustawodawca posłużył się pojęciem "szczególnie uzasadnionego przypadku", które jest pojęciem ogólnym, niedookreślonym i nieposiadającym definicji ustawowej. W doktrynie przyjmuje się, iż przesłanka ta występuje wówczas, gdy sytuacja życiowa osoby lub rodziny, ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że jest nadzwyczajna, dotkliwa w skutkach i głęboko ingerująca w plany życiowe, a wynika ze zdarzeń nienależących do zdarzeń codziennych.
Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów okoliczności, czy wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Specjalny zasiłek celowy powinien być zatem traktowany jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno jednak być wypadkową uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (w tym indywidualnej sytuacji strony i ogólnej sytuacji pozostałych potrzebujących), ale także celów i zadań pomocy społecznej (art. 2 pkt 1, art. 3 pkt 1 u.p.s.). Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności.
Kolegium zwróciło ponadto uwagę na fakt, że przyznanie pomocy w postaci specjalnego zasiłku celowego jest pozostawione uznaniu organu pomocy społecznej. Jest to bowiem forma pomocy fakultatywna, a nie obligatoryjna. Ustawodawca wyraźnie zastrzegł w art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej, że specjalny zasiłek celowy z pomocy społecznej może być przyznany. Użyte w przepisie sformułowanie "może być przyznany" oznacza, że decyzja ma charakter uznaniowy. Powoduje to, że nawet w sytuacji spełnienia przesłanek do uzyskania takiego zasiłku, organ może odmówić jego przyznania. Brak definicji "szczególnie uzasadnionych przypadków" daje organowi uprawnienie do oceny in concreto konieczności udzielenia takiej pomocy. Specjalny zasiłek celowy, o którym mowa w art. 41 u.p.s., jest zatem fakultatywną formą pomocy i nawet w sytuacji, gdy występują wymienione w tym przepisie przesłanki, organ nie musi go przyznać.
Natomiast w sytuacji, gdy w konkretnej sytuacji nie wystąpią ustawowe przesłanki, organ rozpatrujący wniosek o udzielenie beneficjentowi pomocy musi tej pomocy odmówić. W ocenie Kolegium w sprawie H.C. można przyjąć, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Sytuacja strony, chociaż bezspornie trudna, wynika ze zdarzeń należących do zdarzeń codziennych. Skromny budżet i wysokie koszty żywności oraz leków nie są zdarzeniami występującymi u starszych ludzi zamieszkałych w Polsce okazjonalnie czy powstałymi wskutek wielu niefortunnych zbiegów okoliczności. Jedynie konieczność zapłaty jednorazowo kwoty powyżej 5000 zł zasądzonej przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi nakazem płatniczym z dnia 13 czerwca 2025 r. sygn. akt I Nc 893/25 może być uznana za okoliczność nadzwyczajną. Jednak nawet przy takiej ocenie okoliczności organ pierwszej instancji mógł odmówić przyznania zasiłku celowego specjalnego, tak, jak to już raz zrobił decyzją z dnia 10 lipca 2025 r. nr III WPŚ.4123.10509.2025.
Tymczasem zaskarżoną decyzją z dnia 25 września 2025 r. organ I instancji przyznał H. C. specjalny zasiłek celowy bezzwrotny, chociaż w wysokości, z której strona jest niezadowolona. Treść zaskarżonej decyzji w odniesieniu do treści wniosku złożonego przez H.C. w dniu 10 września 2025 r. dowodzi częściowej zasadności zarzutu odwołującej się. Wnioskodawczyni zwróciła się o przyznanie "pomocy, (może być zwrotnej) na spłatę zadłużenia w SM". Decyzją z dnia 25 września 2025 r. nr III WPŚ.4123.13 815.2025 H. C. otrzymała i samą decyzję i pomoc bezzwrotną w wysokości 100,00 zł. Zatem organ I instancji w ogóle nie odniósł się do tej części wniosku strony, która dotyczyła przyznania pomocy np. w formie specjalnego zasiłku celowego w wysokości 5000 zł pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku. Z uwagi na fakt, że zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności czyli kwota 100,00 zł już została H. C. przyznana i wypłacona, uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia byłoby naruszeniem wyrażonej w art. 139 k.p.a. zasady niewydawania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.
Odstąpienie od tej zasady możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Taki wyjątkowy przypadek nie nastąpił w niniejszej sprawie, zatem organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję przyznającą stronie specjalny zasiłek celowy, jednocześnie zobowiązał organ I instancji do rozpatrzenia odrębną decyzją wniosku H.C. z dnia 10 września 2025 r. o przyznanie jej zasiłku celowego zwrotnego. Organ przypomniał, że jedną z okoliczności dających prawo do korzystania z pomocy społecznej jest ustalenie przez organy pomocy społecznej, czy osoba o nią wnioskująca ma możliwość przezwyciężenia (trudnej) sytuacji życiowej, w jakiej się znajduje, przy wykorzystaniu własnych możliwości i zasobów, np. majątkowych, finansowych. Jak wynika z okoliczności ustalonych przez organ I instancji H. C. mogłaby wystąpić o przyznanie pomocy wprost do swojego syna bądź zainicjować postępowanie sądowe celem uzyskania alimentów.
H. C. może zatem realnie zmienić swoją sytuację materialną. Zdaniem organu w sytuacji kiedy uprawniona do alimentów osoba mająca poczucie, że jest w sytuacji wymagającej pomocy finansowej, nie występuje o taką pomoc w stosunku do osoby, od której pomoc ustawowo się należy, to tym samym nie współpracuje ona w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Ustawodawca jednoznacznie określa poprzez art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, że takim osobom właściwy organ może odmówić pomocy. Kolegium dodało, że faktem powszechnie znanym jest, że ilość osób spełniających warunki ustawowe do uzyskania pomocy ciągle wzrasta.
W związku z powyższym organy pomocy społecznej są zmuszone do przyznawania pomocy przede wszystkim na zakup żywności i to w pierwszej kolejności tym osobom, które nie posiadają żadnego źródła utrzymania i jako osoby samotne nie mają nikogo, kto taką pomoc mógłby im zapewnić. Kolegium stwierdziło zatem, że organ pierwszej instancji działał zgodnie z obowiązującym prawem w granicach uznania administracyjnego, którego nie przekroczył. Organ pomocy społecznej w ramach przysługującego uznania administracyjnego dokonuje oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, którą obowiązany jest ustalać w odniesieniu do ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez te osoby żądań oraz przy uwzględnieniu wysokości środków finansowych przeznaczonych na ten cel. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoją temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła H.C. Jednocześnie skarżąca wniosła o wyznaczenie adwokata do reprezentowania jej interesów, z uwagi na to, że nie jest w stanie sama "ich sformułować", ze względu na swoją chorobę. Skarżąca podniosła, że nie jest w stanie się skupić i dotrzymywać terminów, a opiekunka nie będzie w stanie tego zrobić.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Kolegium dodało, że fakt wniesienia skargi do sądu należy uznać za wyraz niezadowolenia z tego rozstrzygnięcia, jednak brak jakichkolwiek uwag skarżącej uniemożliwia merytoryczną odpowiedź na tę skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 25 września 2025 r. przyznającą skarżącej specjalny zasiłek celowy we wrześniu 2025 r. w wysokości 100 zł z przeznaczeniem "na częściowe pokrycie kosztów zadłużenia w czynszu".
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowił art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1214 ze zm.) (dalej: u.p.s.).
Rozpoznając przedmiotową sprawę organy prawidłowo ustaliły, że skarżąca utrzymuje się z dochodu, na który składa się świadczenie emerytalne z ZUS w wysokości 2218,46 zł oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 91,41 zł, co stanowi łączną kwotę 2309,87 zł. Co do zasady zatem skarżąca nie spełnia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, bowiem osobie samotnie gospodarującej przysługuje takie prawo, jeśli jej dochód nie przekracza kwoty 1010,00 zł miesięcznie (art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.). Należy w tym miejscu jednakże przypomnieć, że zgodnie z art. 41 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi;
- 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.
Nie może umknąć uwadze, że przepis art. 41 u.p.s. wskazuje na dwa odrębne świadczenia, które mogą zostać przyznane osobie uzyskującej dochód przekraczający kryterium dochodowe. Pierwsze świadczenie (zasiłek bezzwrotny) powiązane jest z kryterium dochodowym. Jeżeli organ przyznaje zasiłek celowy jako świadczenie bezzwrotne, to jego wartość nie może przekraczać ustawowych kryteriów dochodowych. W przypadku osoby samotnie gospodarującej jego wysokość nie może być zatem wyższa niż 1010 zł. Maksymalna wysokość zasiłku dla rodziny ustalana jest przez przemnożenie kwoty 823 zł przez liczbę członków rodziny. Wysokość specjalnego zasiłku celowego ustala organ w ramach uznania.
Tym samym jego kwoty mogą być niższe od kryteriów dochodowych. Natomiast świadczenia wymienione w pkt 2 art. 41 u.p.s. podlegają zwrotowi (pomoc zwrotna). Wysokość określnego w tym przepisie zasiłku okresowego i celowego nie została w żaden sposób określona, ustala ją zatem organ w ramach uznania, z tym że w decyzji przyznającej świadczenie musi orzec o częściowym lub całkowitym jego zwrocie. Na tych samych zasadach można przyznać pomoc rzeczową, zastrzegając zwrot wydatków poniesionych na ten cel (por. I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VII, Warszawa 2025, art. 41, LEX).
W rozpoznawanej sprawie organy rozpoznały wniosek skarżącej w oparciu o przepis art. 41 pkt 1 u.p.s. przyznając skarżącej świadczenie bezzwrotne w wysokości 100 zł. Wobec tego zaskarżona do Sądu decyzja jest de facto dla skarżącej korzystna (organ nie odmówił skarżącej przyznania świadczenia).
Należy jednak zauważyć, że skarżąca w oświadczeniu z dnia 10 września 2025 r. zaznaczyła, że domaga się pomocy finansowej na spłatę zadłużenia w Spółdzielni Mieszkaniowej – "może być zwrotna", wskazując jednocześnie, że otrzymała nakaz zapłaty na około 5000 zł. Z kolei w odwołaniu od decyzji organu I instancji wyraźnie wskazała, że wnosiła o przyznanie zasiłku zwrotnego, ale nie otrzymała żadnej decyzji ani pomocy. Przy tym zasiłek zwrotny nie jest, co już zostało wspomniane, ograniczony co do wysokości, a zatem mógł być korzystniejszy dla wnioskodawcy. Mimo to (z uwagi na zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zobowiązanie przez Kolegium organu I instancji do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 10 września 2025 r. w zakresie zasiłku celowego zwrotnego - w odrębnej decyzji), sprawa przyznania pomocy na wniosek skarżącej z dnia 10 września 2025 r. w postaci specjalnego zasiłku celowego zwrotnego (w oparciu o art. 41 pkt 2 u.p.s.) została rozpoznana decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 28 grudnia 2025 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 marca 2026 r., co wiadomym jest Sądowi z urzędu. Wobec tego nie sposób zarzucić organowi, że w jakimś zakresie wniosek skarżącej z dnia 10 września 2025 r. nie został rozpoznany.
Dostrzec przy tym jednak należy, że uzasadnienie organu I instancji jest bardzo lakoniczne (co zresztą dostrzegło samo Kolegium) – nie zawiera uzasadnienia w zakresie wysokości przyznanej pomocy oraz możliwości finansowych organu. Z kolei decyzja organu II instancji jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem Kolegium z jednej strony wskazuje na 5 str. decyzji, że "konieczność zapłaty jednorazowo kwoty powyżej 5000 zł (...) może być uznana za okoliczność nadzwyczajną", a jednocześnie na str. 6 decyzji wskazuje, że "nawet orzeczenie przez Sąd nakazu zapłaty kwoty zadłużenia w należnym za zajmowany lokal czynszu może nie być uznane za szczególnie uzasadniony przypadek". Niemniej jednak, jak wskazało Kolegium, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z uwagi na art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny (zakaz reformatoinis in peius).
Tego argumentu Kolegium nie sposób jest zakwestionować, bowiem jak wskazano wyżej decyzja organu I instancji była korzystna dla skarżącej. Należy przypomnieć, że w orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że zakaz reformationis in peius (z art. 139 kpa) wiąże się z kształtowaniem sytuacji materialnoprawnej strony. Orzeczeniem na niekorzyść odwołującej się strony będzie każde rozstrzygnięcie, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania. Istotą zawartego w art. 139 k.p.a. zakazu reformationis in peius jest stworzenie stronie odwołującej się gwarancji procesowych, iż w wyniku złożenia odwołania jej sytuacja prawna nie ulegnie pogorszeniu, bowiem organ odwoławczy może bądź utrzymać w mocy decyzję dotychczasową, bądź też zmienić ją na decyzję bardziej korzystną dla strony, która składa odwołanie. Nie może zaś wydać decyzji mniej korzystnej dla strony odwołującej się niż decyzja dotychczasowa (por. wyrok NSA z 14 października 2025 r., I OSK 2228/22, LEX nr 3938457, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Przechodząc do dalszych rozważań należy zauważyć, że chociaż w uzasadnieniu decyzji organu II instancji można znaleźć wyjaśnienie powodu przyznania skarżącej świadczenia jedynie w wysokości 100 zł, organ odwoławczy wskazał bowiem, że skarżąca nie wykorzystuje własnych możliwości i zasobów w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, w której się znalazła, nie korzysta bowiem z pomocy dorosłego syna, to jednak ten argument jest w ocenie Sądu chybiony, bowiem syn skarżącej wyraźnie oświadczył, że nie jest w stanie pomóc matce finansowo, przy tym organ tego twierdzenia w żaden sposób nie podważył. Jednakże z akt sprawy wynika ponadto, czego nie dostrzegło Kolegium, że skarżąca mogłaby skorzystać z pomocy swojej matki, która w oświadczeniu z dnia 4 lipca 2025 r. wskazała: "córka ma możliwość zwrócić się do mnie z prośbą o udzielenie pomocy finansowej, ale tego nie potrafi zrobić". Pamiętać przy tym należy, że udzielenie pomocy społecznej ma jedynie charakter wspierający, a jej udzielenie nie może dowolnie zastępować innych, przysługujących stronie możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb, lecz może nastąpić dopiero w sytuacji braku możliwości samodzielnego przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., I OSK 2278/15, LEX nr 2299173, CBOSA).
W ocenie Sądu choć sporządzone w kontrolowanej sprawie uzasadnienia decyzji wykazują szereg uchybień, to jednak uchybienia te nie miały wpływu na rozstrzygnięcie w kontrolowanej sprawie.
Wobec wszystkich powyższych okoliczności sprawy w ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Reasumując stwierdzić więc należy, że, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa materialnego ani procesowego w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi (pkt 1 sentencji wyroku).
Sąd orzekł w zakresie zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu na mocy art. 250 p.p.s.a. w związku z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. 2026 r. poz.
- 87) (pkt 2 sentencji wyroku).
IB