Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 grudnia 2025 r. nr SKO.4140.67.25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2025.1691), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 60 ust. 1 i ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 lit. b, ust. 2d i ust. 2e, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U.2025.1214 ze zm.), dalej jako: "u.p.s." - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 3 października 2025 r. nr 1/DPS/OZ/25, znak: MOPSS.PŚ.503.67.2025 zobowiązującą A. L. do wnoszenia opłaty za pobyt ojca – W. L. w Domu Pomocy Społecznej w S. w następujący sposób: od 7 listopada 2024 r. do 30 listopada 2024 r. – 1.762,80 zł, od grudnia 2024 r. do stycznia 2025 r. – 2.203,49 zł, za luty 2025 r. – 2.534,62 zł, a od 1 marca 2025 r. do 28 marca 2025 r. – 2.289,28 zł.
Z akt administracyjnych wynika, że decyzją Prezydenta Miasta Sieradza z dnia 28 października 2024 r. W. L. został skierowany do domu pomocy społecznej. Skierowanego przyjęto w Domu Pomocy Społecznej w S. 7 listopada 2024 r. Następnie, pismem z 15 listopada 2024 r. Prezydent Miasta Sieradza wszczął postępowanie w przedmiocie określenia możliwości ponoszenia przez A. L. odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 grudnia 2024 r. W dniu 10 grudnia 2024 r. pracownik socjalny podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania A. L. (część II), jednak pod wskazanym adresem nie został nikogo w domu. Stąd też w dniu 11 grudnia 2024 r. do A. L. wysłano wezwanie z prośbą o kontakt z pracownikiem socjalnym w terminie 3 dni od daty odebrania pisma.
Ponadto, poinformowano stronę, że nieprzystąpienie do wywiadu środowiskowego lub niepodanie pełnych danych, o których mowa w pkt 6 i 7 zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, skutkować będzie wydaniem decyzji zobowiązującej do odpłatności, o której mowa w art. 61 u.p.s. Skarżący odebrał ww. wezwanie 30 grudnia 2024 r. W piśmie z dnia 2 stycznia 2025 r. A. L. wskazał, że w celu ustosunkowania się do wezwania zawartego w piśmie z dnia 11 grudnia 2024 r. musi mieć możliwość zapoznania się w pierwszej kolejności z całą dokumentacją, dotyczącą jego ojca oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.
Ponadto poinformował, że nie jest w stanie stawić się w siedzibie organu w celu zapoznania się z tymi dokumentami i poprosił o wskazanie innej drogi, jaką organ może mu je udostępnić. Pismem z 13 stycznia 2025 r. organ poinformował skarżącego, że nie ma możliwości udostępnienia mu dokumentacji dotyczącej umieszczenia w domu pomocy społecznej W. L.. W dniu 31 stycznia 2025 r. pracownik socjalny odwiedził miejsce zamieszkania skarżącego, gdzie zastał kobietę z dzieckiem. Poinformowała ona pracownika socjalnego, że A. L. jest chory i przebywa na zwolnieniu chorobowym. Pracownik socjalny poprosił zastaną kobietę, aby przekazała skarżącemu informację konieczności skontaktowania się z organem w sprawie wywiadu alimentacyjnego. W dniu 7 lutego 2025 r. do organu wpłynęło pismo A. L., w którym kolejny raz zwrócił się o doręczenie kopii całej dokumentacji dotyczącej pobytu jego ojca w domu pomocy społecznej, na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 14 lutego 2025 r., przekazując skarżącemu także kopie dokumentów sprawy administracyjnej w przedmiocie ponoszenia odpłatności za pobyt W. L. w domu pomocy społecznej (tj. kopie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, notatki służbowej z dnia 10 grudnia 2024 r., wezwania z dnia 11 grudnia 2024 r. i potwierdzenia odbioru oraz notatki służbowej z dnia 31 stycznia 2025 r.).
W dniu 21 marca 2025 r. do organu I instancji wpłynęło kolejne pismo skarżącego, w którym ponownie zwrócił się z prośbą o przesłanie kopii akt sprawy oraz wskazanie alternatywnej formy dostępu do dokumentów. Skarżący zwrócił się również o wyjaśnienie istoty wywiadu alimentacyjnego. Odpowiedzi na powyższe żądanie udzielono skarżącemu pismem z 14 kwietnia 2025 r.
W dniu 28 marca 2025 r. zmarł W. L..
W dniu 7 kwietnia 2025 r. organ I instancji wysłał skarżącemu projekt umowy dotyczącej ponoszenia odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. A. L. udzielił odpowiedzi w piśmie z 24 kwietnia 2025 r., w którym zwrócił się do organu m.in. o wyjaśnienie podstawy prawnej podpisania umowy datowanej na 7 kwietnia 2025 r., nadanej 9 kwietnia 2025 r., a odebranej przez skarżącego 18 kwietnia 2025 r. Ponadto skarżący podniósł kolejne zarzuty wobec postępowania o skierowanie jego ojca do domu pomocy społecznej oraz zwrócił się ponownie o nadesłanie kopii decyzji o skierowaniu oraz umieszczeniu W. L. w tej placówce. W piśmie z 26 maja 2025 r. organ I instancji odpowiedział na pytania skarżącego zawarte w piśmie z 24 kwietnia 2025 r. Mimo dalszej korespondencji pomiędzy skarżącym a organem, skarżący ostatecznie nie nadesłał podpisanego egzemplarza umowy o ponoszenie odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, jak również nie został przeprowadzony z nim wywiad środowiskowy.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 3 października 2025 r. organ I instancji zobowiązał A. L. do wniesienia opłaty za pobyt W. L. w Domu Pomocy Społecznej w S. za okres od 7 listopada 2024 r. do 28 marca 2025 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., iż A. L. jest synem pensjonariusza domu pomocy społecznej, a zatem jest zobowiązany do ponoszenia odpłatności za jego pobyt w tej placówce, jako jedno z dwojga dzieci pensjonariusza. Dalej organ podkreślił, że skarżący został pouczony o konsekwencjach nieprzystąpienia do wywiadu środowiskowego, a pomimo tego wywiadu ze skarżącym nie udało się przeprowadzić. Strona nie wyraziła także zgody na zawarcie umowy o ponoszenie odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Powyższe okoliczności dały podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie art. 61 ust. 2e u.p.s.
Odnosząc się do obliczenia kwot, jakie strona jest zobowiązana uiścić, organ wskazał, że w listopadzie 2024 r. koszt utrzymania w Domu Pomocy Społecznej w S. wynosił 6.717,60 zł. Odpłatność mieszkańca od listopada 2024 r. wynosiła 2.310,63 zł. Różnica to 4.406,97 zł, co przy dwóch osobach zobowiązanych daje kwotę 2.203,49 zł. A. L., będąc zobowiązanym do ponoszenia odpłatności za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, winien wnieść opłatę za pobyt od 7 listopada 2024 r. do 30 listopada 2024 r. w wysokości 1.762,80 zł. Od grudnia 2024 r. do stycznia 2025 r. w wysokości 2.203,49 zł miesięcznie. W lutym 2025 r. koszt utrzymania mieszkańca w ww. domu pomocy społecznej wynosił 7.379,87 zł, a odpłatność mieszkańca w tym miesiącu wynosiła 2.310,63 zł. Różnica to 5.069,24 zł, co przy dwóch osobach zobowiązanych daje 2.534,62 zł i taką też kwotę skarżący winien uiścić za pobyt ojca w lutym 2025 r. Za 28 dni marca 2025 r. opłata ta wyniosła 2.289,28 zł.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. L., lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., iż w przedmiotowej sprawie istniały podstawy decyzyjnego określenia opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej. Organ I instancji podjął bowiem działania zmierzające do zawarcia ze skarżącym umowy regulującej odpłatność za pobyt ojca w placówce, a brak reakcji skarżącego uznać należy za odmowę jej zawarcia.
Tym samym spełnione zostały formalne przesłanki do ustalenia odpłatności skarżącego w formie decyzji administracyjnej. Organ I instancji skutecznie wszczął postępowanie administracyjne oraz wielokrotnie wzywał skarżącego do udziału w czynnościach dowodowych, w tym do przystąpienia do rodzinnego wywiadu środowiskowego, który stanowi obligatoryjny instrument ustalenia sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby obowiązanej do świadczenia. Pomimo poinformowania skarżącego o skutkach zaniechania tych czynności, w tym o możliwości wydania decyzji administracyjnej ustalającej odpłatność w trybie art. 61 ust. 2e u.p.s., skarżący nie przystąpił do wywiadu i konsekwentnie nie zawarł umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. Organ I instancji, przed wydaniem decyzji wielokrotnie podejmował próby kontaktu ze skarżącym, zarówno w formie pisemnej, jak i w drodze czynności podejmowanych w miejscu zamieszkania.
Zainteresowany kierował pisma do organu, jednakże ich treść koncentrowała się głównie na podważaniu ogólnej zasadności prowadzenia postępowania i domaganiu się dalszych wyjaśnień, pomimo że wcześniej otrzymał już szczegółowe informacje o charakterze, podstawie prawnej oraz zakresie swoich obowiązków. W ocenie Kolegium, organ I instancji wywiązał się z obowiązku informacyjnego, odpowiadając na kolejne wystąpienia strony i przekazując pełną dokumentację sprawy. Skarżący odmówił jednak zarówno zawarcia umowy, jak i skutecznego uczestnictwa w czynnościach zmierzających do ustalenia jego sytuacji dochodowej.
Tym samym, organ I instancji, mając na względzie dyspozycję art. 61 ust. 2e u.p.s., był uprawniony do wydania decyzji ustalającej wysokość odpłatności w formie administracyjnej, w wysokości stanowiącej różnicę między rzeczywistym kosztem utrzymania mieszkańca, a kwotami opłacanymi przez inne zobowiązane podmioty. Kolegium podkreśliło również, że obliczenia należnych kwot zostały wykonane w sposób prawidłowy, zgodny z zasadami arytmetycznymi oraz z uwzględnieniem aktualnych stawek opłat. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja została oparta na pełnym materiale dowodowym, ustalonym zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., a także zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, zgodne z art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji nie sposób podzielić zarzutów odwołania, wskazujących na uchybienia proceduralne, brak współpracy organu z rodziną lub bezpodstawność nałożenia obowiązku odpłatności. Wręcz przeciwnie, Kolegium uznało, że to strona nie wykazała woli współpracy z organem, czym przyczyniła się do wydania decyzji w trybie art. 61 ust. 2e u.p.s.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. L., wnioskując o jej kontrolę sądową, kontrolę związanych z nią akt sprawy tj. całej zgromadzonej dokumentacji oraz wszelkich prowadzonych rejestrów pism/dokumentów wchodzących i wychodzących, ze wskazaniem miejsca, w których te pisma/dokumenty zostały zarejestrowane wraz z potwierdzeniem każdej strony pisma/dokumentu (w przypadku kopii) za zgodność z oryginałem i podpisem osoby potwierdzającej. Ponadto wniósł o kontrolę decyzji organu I instancji, związanych z nią akt sprawy tj. całej zgromadzonej dokumentacji oraz wszelkich prowadzonych rejestrów pism/dokumentów wchodzących i wychodzących, ze wskazaniem miejsca, w których te pisma/dokumenty zostały zarejestrowane wraz z potwierdzeniem każdej strony pisma/dokumentu (w przypadku kopii) za zgodność z oryginałem i podpisem osoby potwierdzającej, stwierdzenie nieważności i naruszenia prawa wskazanych decyzji, wyeliminowanie tych decyzji z obrotu prawnego, jednocześnie wskazując sposób załatwienia spraw lub ich rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., iż organy posługują się kłamstwami i manipulacjami, aby ukryć nieprawidłowości postępowań administracyjnych. Skarżący podniósł swoje zarzuty wobec decyzji o skierowaniu jego ojca do domu pomocy społecznej, wskazując, iż stan jego zdrowia uzasadniał skierowanie do zakładu opiekuńczo-leczniczego. Zauważył, że jeżeli nielegalność wydania przez organ I instancji decyzji o skierowaniu ojca do domu pomocy społecznej zostanie stwierdzona i dojdzie do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, to w konsekwencji doprowadzi to do nieważności pozostałych decyzji, postanowień, postępowań administracyjnych, które były jej następstwem.
Odnosząc się do rozpatrywanego postępowania, skarżący wskazał, że M. W., członek składu orzekającego Kolegium, jest jednocześnie prawnikiem w MOPS w Sieradzu, natomiast Kolegium nie wypowiedziało się na ten temat w swojej decyzji. Ponadto, nie został dochowany 2-miesięczny termin załatwienia sprawy, zaś skarżący nie został poinformowany o przyczynach zwłoki i nie wskazano mu nowego terminu załatwienia sprawy. W decyzji I instancji nie wskazano podstawy prawnej, tj. art. 59 u.p.s., co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., zaś w aktach administracyjnych nie ma najważniejszego dowodu, czyli kopii decyzji o skierowaniu i umieszczeniu ojca skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w S., wobec czego brak jest podstaw do wydania decyzji o zapłatę za pobyt.
Jednocześnie prowadzona dokumentacja budzi zasadne obawy co do odpowiedniego dokumentowania postępowania (brak spisu dokumentów, numeracji stron, niewydawanie dokumentów stronie). Skarżący podkreślił, że nigdy nie odmówił przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jedynie w pierwszej kolejności chciał zapoznać się z całą dokumentacją celem wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów. Ponadto, organ I instancji nie odpowiadał na jego pytania dotyczące przesłanego jednostronnego projektu umowy, natomiast sama umowa nie została nigdy skarżącemu przesłana, wobec czego nie mógł jej podpisać. To sam organ doprowadził do sytuacji, w której nie doszło do podpisania umowy, a dodatkowo nakłania do poświadczenia nieprawdy, bowiem skarżący musiałby podpisać projekt umowy z datą wsteczną.
Skarżący wskazał również, że notatka służbowa z dnia 10 grudnia 2024 r. jest fikcją, gdyż osoba ją sporządzająca w żaden sposób nie jest w stanie udowodnić, że była w domu skarżącego. Kłamstwem jest również to, że pracownik socjalny nie zastał skarżącego w dniu 31 stycznia 2025 r. W ocenie skarżącego organ I instancji nie działał na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.) również nie prowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) wydając decyzje, postanowienia. Co więcej, nie zachował zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.), aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Pismem z 28 czerwca 2026 r. skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 17 czerwca 2026 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. Wniósł w niej m.in. o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpatrzenia ww. skargi z 28 czerwca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć podjętych w niniejszej sprawie stanowią przepisy u.p.s. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.s. decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę mieszkańca domu za jego pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Zgodnie natomiast z treścią art. 61 ust. 1 u.p.s. obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. W myśl art. 61 ust. 2 u.p.s. opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu;
2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s.: w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium (lit. a), w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (lit. b);
3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.
Należy także zauważyć, że opłata obciążająca małżonka, wstępnych i zstępnych za pobyt danej osoby w domu pomocy społecznej może zostać nałożona albo na podstawie umowy zawartej w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. albo na podstawie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 103 ust. 2 u.p.s. kierownik ośrodka pomocy społecznej albo dyrektor centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości. W przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy, właściwy zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.s., z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2 (art. 61 ust. 2d u.p.s.).
Zgodnie zaś z art. 61 ust. 2e u.p.s., w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala, w drodze decyzji, organ gminy właściwej, zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.s., w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatą wnoszoną przez mieszkańca domu i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane, o których mowa w ust. 1 pkt 2.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest kwestionowane przez skarżącego, że nie zawarł on umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. Ponadto swoim zachowaniem uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Powyższe okoliczności mają kluczowe znaczenie dla oceny legalności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Wypada zauważyć, że skarżący został pouczony o treści art. 61 ust. 2d i 2e u.p.s. już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, które odebrał osobiście 2 grudnia 2024 r. Następnie organ pouczenie to zawarł w piśmie z dnia 7 kwietnia 2025 r., przy którym przesłał skarżącemu projekt umowy o odpłatności za pobyt jego ojca w domu pomocy społecznej, a także w piśmie z dnia 26 maja 2025 r. Ponadto, w piśmie z dnia 8 lipca 2025 r., organ I instancji wskazał skarżącemu, że jeśli deklaruje wolę przystąpienia do wywiadu środowiskowego, winien skontaktować się z organem w terminie 7 dni od dnia otrzymania tegoż pisma, tj. od dnia 15 lipca 2025 r. Skarżący, pomimo że był w stałym kontakcie z organem, o czym świadczy obszerna korespondencja prowadzona w toku postępowania, nie wyraził woli uczestnictwa w wywiadzie środowiskowym.
Powyższe okoliczności wypełniają dyspozycję art. 61 ust. 2e u.p.s., a zatem przepis ten organy trafnie uznały za podstawę prawną nałożonego na skarżącego obowiązku. Nie budzi także zastrzeżeń sposób obliczenia kwot obciążających skarżącego z tytułu pobytu jego ojca w domu pomocy społecznej.
Z okoliczności badanej sprawy wynika, że skarżący przede wszystkim kontestuje fakt, iż nie był stroną postępowania w przedmiocie skierowania i umieszczenia ojca w domu pomocy społecznej. Rozstrzygnięcia w tej kwestii uznaje za kluczowe dla obowiązku ponoszenia przez niego opłat za pobyt ojca w domu pomocy społecznej. Powyższa kwestia nie jest jednak przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Organy trafnie zatem oparły rozstrzygnięcie w zakresie opłat za pobyt w domu pomocy społecznej na fakcie ostateczności rozstrzygnięć o skierowaniu oraz o umieszczeniu ojca skarżącego w domu pomocy społecznej. Próba podważenia powyższych rozstrzygnięć przez skarżącego w odrębnym postępowaniu nie stanowi w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na gruncie przepisów p.p.s.a. pojęcie "zagadnienia wstępnego" jest ujmowane wąsko i odnosi się do sytuacji, w której bez rozstrzygnięcia określonego zagadnienia w odrębnym postępowaniu, w ogóle niemożliwe jest wydanie rozstrzygnięcia w innej sprawie. W badanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, bowiem funkcjonują w obrocie prawnym ostateczne rozstrzygnięcia prowadzące do umieszczenia i pobytu ojca skarżącego w domu pomocy społecznej.
Jednocześnie przywołane w skardze argumenty o uchybieniach procesowych organu I instancji (tj. brak powołania art. 59 u.p.s. w podstawie prawnej decyzji, przekroczenie terminu załatwienia sprawy, brak zamieszczenia w aktach sprawy decyzji o skierowaniu i umieszczeniu ojca skarżącego w domu pomocy społecznej), wprawdzie stanowią uchybienia procesowe, lecz nie mają istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie wypełniają zatem przesłanki istotności wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Natomiast argument skargi, iż pracownik socjalny nie jest w stanie udowodnić, że nie zastał skarżącego w domu w dniach 10 grudnia 2024 r. oraz 31 stycznia 2025 r. jest wyłącznie polemiką ze zgromadzonym w aktach postępowania materiałem dowodowym.
Skarżący przy tym nie wskazuje, że w rzeczywistości było inaczej niż w sporządzonych przez pracownika socjalnego notatkach urzędowych, a w szczególności, że spotkał się w powyższe dni z pracownikiem organu.
W tej sytuacji skargę jako niezasadną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).
ds