Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 czerwca 2026 r. A. K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XII/88/03 Rady Gminy w Oświęcimiu z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu położonego w sołectwie P. W. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2004 r. Nr 20, poz. 270) w części obejmującej § 11 pkt 2 tiret 4.
Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2026 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi na ww. uchwałę, skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 31 lipca 2026 r. skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie występował do Rady Gminy Oświęcim z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu swojego pisma, skarżący wskazał, że uprzednio uzyskał od pracowników Urzędu Gminy Oświęcim informację, że jedynym sposobem zakwestionowania obowiązującej uchwały jest wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego i jego działanie wynikało z błędnego pouczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 14 ust. 8 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego. Uchwalany jest bowiem przez radę gminy.
Powyższe przepisy należy stosować łącznie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662; dalej: u.s.g.), przy czym, zważywszy na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w niniejszej sprawie istotne jest jego brzmienie sprzed nowelizacji dokonanej powyżej wskazaną ustawą. Akt prawa miejscowego został obowiązuje od 2004 r. W brzmieniu sprzed nowelizacji, art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowił: każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej wynika, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Oznacza to z kolei, że względem uchwał lub zarządzeń podjętych przez organy gminy przed dniem 1 czerwca 2017 r. istnieje obowiązek poprzedzenia skargi do sądu administracyjnego wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4, art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed wskazanej nowelizacji). Brak wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
W rozpoznawanej sprawie, skarżący nie wystosował wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Przyznał bowiem w odpowiedzi na wezwanie sądowe w piśmie z dnia 31 lipca 2026 r., że jego skarga z dnia 12 czerwca 2026 r. do sądu administracyjnego na uchwałę Nr XII/88/03 Rady Gminy w Oświęcimiu z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu terenu położonego w sołectwie P. W. nie została poprzedzona wezwaniem Rady Gminy Oświęcim do usunięcia naruszenia prawa. Skarga w niniejszej sprawie jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji postanowienia.