Uzasadnienie
Starosta Chrzanowski postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2023 r. znak: AGN.6124.217.2023.AS28 odmówił uzgodnienia projektu decyzji nr ZPiGN.6730.60.2022 ustalającej warunki zabudowy w obszarze części działek położonych w jedn. ewid. B. [...], [...], [...] obręb J. (zał.1a) oraz części działek ozn. nr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb R. (zał.1b), dla budowy części drogi technicznej o długości 1493,0 m o nawierzchni nieutwardzonej tłuczniem, łączącej Zakole A z Zakolem B, biegnącej w międzywalu rzeki W. w msc. J., oraz w zawalu wraz z obiektami towarzyszącymi od drogi dojazdowej łączącej z ul. [...] w J. z rampą wałową do zakola w R..
Organ wskazał, że planowana inwestycja nie może zostać pozytywnie zaopiniowana, gdyż nie spełnia wymagań wskazanych przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wskazany teren inwestycji nie został objęty zgodą właściwego ministra ds. rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia użytków rolnych, gruntów ornych, łąk trwałych, pastwisk trwałych - klas bonitacyjnych I-III na cele nierolnicze i nieleśne. Organ przywołał art. 7 ust.1 u.o.gr.l., który umożliwia lokalizację nowej zabudowy na gruntach rolnych klas I-III, wyłącznie w sytuacji wskazanej w tym przepisie, czyli w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.gr.l. nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie określone w tym przepisie warunki. Warunki te - jak wykazało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające - nie zostały łącznie spełnione. Żadna z działek wskazanego terenu inwestycji nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; nie są one położone w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ani też w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zaś ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W konsekwencji takich ustaleń zmiana przeznaczenia tych gruntów może nastąpić wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Zażalenie na to postanowienie złożyły K. S.A. w K., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 5 września 2023 r. nr SKO.ZP/415/233/2023 utrzymało je w mocy.
Po rozpatrzeniu skargi wniesionej na to postanowienie przez K. S.A. w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 lutego 2024 r., sygn. II SA/Kr 1509/23 uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji. Sąd wskazał na okoliczności, które wymagają wyjaśnienia w ponownie prowadzonym postępowaniu w świetle art. 7 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta Chrzanowski postanowieniem z 11 czerwca 2024 r., znak: AGN.6124.217.2023.AS.28, ponownie odmówił uzgodnienia projektu decyzji nr ZPiGN.6730.60.2022 ustalającej warunki zabudowy, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 11 marca 2025 r., znak: SKO.ZP/415/334/2024, wydanym po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, ponownie utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. II SA/Kr 516/25 uchylił postanowienia organów obu instancji - wskazując na niewykonanie wytycznych zawartych w poprzednim wyroku wydanym w tej sprawie.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy po raz trzeci Starosta Chrzanowski odmówił uzgodnienia decyzji WZ postanowieniem z dnia 10 marca 2026 r., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało je w mocy postanowieniem z 27 kwietnia 2026 r., wydanym na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 6, art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 4 zwanej dalej "u.p.z.p." ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 t.j.), art. 6 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 82 t.j. ze zm., zwanej dalej też "u.o.g.r.) w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dalej k.p.a. (Dz. U. 2025 poz.1691).
Kolegium stwierdziło, że organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe zgodnie z wytycznymi WSA w Krakowie. Przedmiotowe działki ozn. nr [...], [...], [...] obręb J. oraz działki ozn. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb R., zostały naniesione na załącznik graficzny nr 1, nr 2 i nr 3, mapa dotycząca Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. w skali 1:2000. Grunty te zgodnie z mapą ewidencyjną i wypisem z ewidencji gruntów stanowią użytek oznaczony w rejestrze ewidencji gruntów jako: ŁII, ŁIII (łąki trwałe), RII, RIIIa (grunty orne), Pslll (pastwiska trwałe), Lzr (grunty zadrzewione i zakrzewione), K (użytki kopalne), Wp (grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi), N (nieużytki), Tr (tereny różne), dr (drogi).
Organ przytoczył zapisy Studium (Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Babice "Kierunki Zagospodarowania Przestrzennego" - uchwała Nr LIV/414/2022 Rady Gminy Babice z dnia 28 września 2022 r.), w którym w rozdziale dotyczącym obszarów, dla których gmina zamierza sporządzić plany miejscowe, wskazano, że obowiązek sporządzenia planu miejscowego wystąpi na terenach rolnych lub leśnych, dla których przewidziano zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne, a które dotychczas nie uzyskały stosownej zgody i obejmują grunty klas I-III. W studium zaznaczono obszary, które nie były przeznaczone do zainwestowania w obowiązujących planach miejscowych, natomiast w niniejszym studium dopuszczono ich zagospodarowanie. Szczegółowe granice tych terenów mają zostać określone w planach miejscowych po analizie klasy bonitacyjnej i powierzchni kompleksów gruntów.
Na tej podstawie organ uznał, że w odniesieniu do przedmiotowego terenu zastosowanie znajduje zasada określona w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którą przeznaczenie gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze wymaga zgody właściwego organu udzielonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie zachodzi możliwość zastosowania wyjątku z art. 7 ust. 1a tej ustawy. W konsekwencji organ odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.
Kolegium ustalenia i oceny te podzieliło - potwierdzając, że działki objęte wnioskiem nie zostały w Studium oznaczone jako obszary, dla których przewidziano inny kierunek zagospodarowania przestrzennego niż rolny lub leśny ani jako tereny, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Skoro zaś z przeprowadzonej analizy nie wynika, aby Studium obejmowało obszar objęty wnioskiem regulacją odpowiadającą treści art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., to w odniesieniu do przedmiotowego terenu zastosowanie znajduje zasada określona w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którą przeznaczenie gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze wymaga zgody właściwego organu udzielonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie zachodzi możliwość zastosowania wyjątku z art. 7 ust. 1a tej ustawy.
Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka K. S.A. z siedzibą w K., zarzucając jej naruszenie:
- l. Przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy):
- - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) (dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) (dalej jako "p.p.s.a."), poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji, wydanego z naruszeniem obowiązku uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania,
- 2. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewywiązanie się z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i dowolną jego ocenę oraz nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w tym:
pozytywne zweryfikowanie sposobu w jaki organ pierwszej instancji wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10.07.2025 r., sygn. akt Il SA/Kr 516/25 w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę odstąpił po raz kolejny od sformułowanych przez Sąd wytycznych bez uzasadnionej przyczyny, ustalenie jedynie, że teren planowanej inwestycji nie był objęty zgodą na zmianę sposobu użytkowania, gruntów rolnych na cele nierolnicze uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.o.p.z.p.) w sposób pobieżny, który nie zapewnił skarżącej możliwości weryfikacji tego ustalenia.
Tym samym skarżąca ma wątpliwości czy organy administracji publicznej obu instancji faktycznie przyjrzały się temu zagadnieniu i zbadały go dogłębnie, gdyż nie wskazano sposobu badania dokumentów, źródeł etc. na podstawie, których można było wywieść powyższe twierdzenia, niewłaściwe ustalenie, że organ pierwszej instancji, jako organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy, dokonał właściwej oceny meritum sprawy wydając właściwe rozstrzygnięcie jedynie na podstawie analizy klaso-użytków z ewidencji gruntów i załącznika graficznego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Babice (dalej: Studium) dołączając do wydanego postanowienia załączniki sporządzone ręcznie, nieczytelne co wskazuje na pobieżne i nieprecyzyjne przeprowadzenie analizy, wyboru takiej treści rozstrzygnięcia, która ma na celu jedynie interes publiczny związany z ochroną gruntów rolnych a nie słusznym interesem strony, pobieżne, powierzchowne i niepełne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, oparte w głównej mierze na przytaczaniu stanowiska organu pierwszej instancji, w tym powielanie zapisów w zakresie klaso-użytków dla poszczególnych działek ewidencyjnych, brak odniesienia do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w zażaleniu, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania o w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonych postanowień.
- II. Przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 7 ust. 1a w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz.
- 82) (dalej jako "u.o.g.r.l.") - poprzez błędną wykładnię, niezgodną ze wskazaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt Il SA/Kr 516/25, i w konsekwencji niewykazanie zastosowania przepisu art. 7 ust. 1a u.o.g.r.l., podczas gdy zmiana przeznaczenia gruntów objętych planowaną inwestycją może nastąpić poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i tym samym bez konieczności uzyskiwania zgody właściwego ministra, bowiem dotyczy terenu, dla którego nie sporządza się miejscowego planu,
- 2. art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2026 r. poz. 538.) (dalej jako "u.p.z.p.") poprzez przerzucenie ciężaru oceny projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wynikającym z celów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z organu uzgadniającego właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych na organ administracyjny prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, gdzie organem, który winien wydać uzgodnienie jest organ właściwy: "w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami",
- 3. art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne pozbawienie możliwości skorzystania przez inwestora z prawa do zagospodarowania terenu, zgodnie z warunkami ustalonymi w projekcie decyzji o warunkach zabudowy
Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie może być rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ono wadliwe i wymaga uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji – jakkolwiek z odmiennych przyczyn niż wskazane w skardze. Organy obu instancji zgodnie ze wskazaniami obu wydanych w tej sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzupełniły postępowanie dowodowe, ustalając wszystkie wątpliwe wcześniej okoliczności faktyczne w sposób wnikliwy i szczegółowy. Analiza treści Studium wskazuje, że tereny objęte niniejszym postępowaniem nie stanowiły terenów, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Sąd ustalenia te w pełni podziela.
Problem jednak w tym, że z prawidłowych ustaleń faktycznych organy wyciągnęły błędne wnioski.
Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia w okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie".
Jak już wcześniej wskazano, w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dwukrotnie wypowiadał się w sposób wiążący, dając organom obu instancji wskazania co do dalszego postępowania.
I tak w pierwszym z wydanych w tej sprawie wyroków (sygn. II SA/Kr 1509/23) WSA w Krakowie wskazał: "(...) organ w pierwszej kolejności ustali, czy teren planowanej inwestycji, który co do zasady wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego obejmującego teren inwestycji, który to plan utracił moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym".
W drugim wyroku (sygn. II SA/Kr 516/25) WSA przesądził, że wskazania te zostały wykonane, a wymienione okoliczności zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy. Sąd w tym zakresie stwierdził mianowicie: "Co do pierwszej okoliczności, organ I instancji wskazał, że powołana w zażaleniu zgoda Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 30.06.1989r. oraz Wojewody Katowickiego z dnia 19.07.1989r. dotyczy obszarów nie objętych przedmiotową inwestycją. Natomiast po ponownej analizie dokumentacji zawierającej zgody na zmianę sposobu użytkowania, stosownie do art. 7 u.o.g.r.l. – organ stwierdził jednoznacznie, że teren gruntów rolnych, o których mowa, nie został objęty zgodą właściwego ministra, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu trzeba wskazać, że bezzasadne są zarzuty skargi kwestionujące rzetelność sprawdzenia dokumentacji przez organ. Skarżący czyni to gołosłownie, bez merytorycznej argumentacji. Czynienie tego rodzaju zarzutów organom władzy publicznej musi mieć jakieś podstawy, których tutaj brak."
Sąd rozpoznający sprawę niniejszą jest związany oboma przytoczonymi wyżej stwierdzeniami. Skoro już raz ustalenia w opisanym zakresie zostały przez sąd administracyjny uznane za prawidłowe, ani organy, ani Sąd nie ma obecnie podstaw do ich kwestionowania. Również zarzuty skargi dotyczące tej kwestii nie mogły odnieść skutku.
Przechodząc do oceny wypełnienia dalszych wskazań trzeba przypomnieć, że w uzasadnieniu pierwszego z wydanych w tej sprawie wyroków (sygn. II SA/Kr 1509/23) WSA stwierdził:
"(...) organ dokona stosownych ustaleń i zweryfikuje, czy w przedmiotowym wypadku nie zachodzi sytuacja o jakiej stanowi z art. 7 ust. 1a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi, że: "Przepisu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do terenów, dla których miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie sporządza się".
Dokonując ustaleń i oceny w zakresie ewentualnego zastosowania w sprawie art. 7 ust. 1a w/w ustawy organ uwzględni, że dopuszczenie wyjątku z art. 7 ust. 1a wymaga jednoczesnego spełnienia następujących przesłanek:
- – teren, na którym znajdują się grunty wymagające zmiany przeznaczenia, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- – sporządzenie takiego planu nie jest obowiązkowe z mocy ustaw odrębnych;
- – studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie zawiera regulacji odpowiadającej ówczesnej treści art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.
Ponieważ w przedmiotowym wypadku planu miejscowego nie ma, organ uwzględni postanowienia studium w kontekście treści ówczesnego art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., według którego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jeżeli w studium zostały określone takie obszary, to działa art. 14 ust. 3 u.p.z.p., stanowiący, że plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium. W tej sytuacji gmina musi sporządzić plan miejscowy i zastosowanie znajduje zasada określona w art. 7 ust. 1, a nie wyjątek określony w art. 7 ust. 1a tej ustawy (Danecka Daria, Radecki Wojciech, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: WKP 2021)."
Wynika z tego, że zasadą, określoną w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest możliwość zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wyjątkiem sytuacja opisana w art. 7 ust. 1a tej ustawy. Jednak w sytuacji kumulatywnego spełnienia wskazanych wyżej 3 warunków, zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolniczne i nieleśne nie dokonuje się w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji możliwe jest dokonanie zmiany przeznaczenia w decyzji ustalającej warunki zabudowy, po uzyskaniu stosownego uzgodnienia "z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami" (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.).
W uzasadnieniu drugiego z wydanych w tej sprawie wyroków (sygn. II SA/Kr 516/25) WSA przywołał treść komentarza do tego przepisu z 2021 r. (Danecka Daria, Radecki Wojciech, Ochrona gruntów rolnych i leśnych. Komentarz, wyd. V), który we fragmencie zacytował Sąd, a który powiada: "Zbadajmy wreszcie sytuację, kiedy planu miejscowego jeszcze nie ma. Mamy na uwadze utrzymany w mocy w brzmieniu niezmienionym art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., według którego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jeżeli w studium zostały określone takie obszary, to działa art. 14 ust. 3 u.p.z.p., stanowiący, że plan miejscowy, w wyniku którego następuje zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, sporządza się dla całego obszaru wyznaczonego w studium.
W tej sytuacji gmina musi sporządzić plan miejscowy i zastosowanie znajduje zasada określona w art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l., a nie wyjątek określony w art. 7 ust. 1a tej ustawy. W konsekwencji należy przyjąć, że dopuszczenie wyjątku z art. 7 ust. 1a u.o.g.r.l. wymaga jednoczesnego spełnienia następujących przesłanek:
- – teren, na którym znajdują się grunty wymagające zmiany przeznaczenia, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
- – sporządzenie takiego planu nie jest obowiązkowe z mocy ustaw odrębnych;
- – studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie zawiera regulacji odpowiadającej treści art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.
Wtedy i tylko wtedy zmiana przeznaczenia gruntu zarówno rolnego, jak i leśnego na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zgodnie z regulacją wyjątkową z art. 7 ust. 1a u.o.g.r.l.".
W kontrolowanym obecnie postępowaniu organy obu instancji w sposób niebudzący wątpliwości ustaliły, że działki objęte wnioskiem nie zostały w Studium oznaczone jako obszary, dla których przewidziano inny kierunek zagospodarowania przestrzennego niż rolny lub leśny ani jako tereny, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 10 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.
Z faktu tego wyciągnęły jednak błędny wniosek, że "w odniesieniu do przedmiotowego terenu zastosowanie znajduje zasada określona w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych" – podczas gdy właśnie w tej sytuacji zastosowanie znajdzie wyjątek, o którym mowa w art. 7 ust. 1a, a który dopuszcza zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych poza miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wynika to wprost z analizy uzasadnień obu wydanych w tej sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Powyższe oznacza, że Starosta Chrzanowski jest zobowiązany do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. i merytorycznej oceny, czy dopuszczalna jest w niniejszym przypadku zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Dotychczasowa odmowa uzgodnienia decyzji WZ była motywowana twierdzeniem, że zmiana przeznaczenia w zakresie przedmiotowych gruntów może nastąpić wyłącznie w planie miejscowym. Skoro jednak z dokonanych ustaleń płyną wnioski całkowicie odmienne, to organ uzgadniający nie może zasłaniać się niedopuszczalnością dokonania uzgodnienia. Oczywiście Sąd nie ma żadnych podstaw by wskazywać na obecnym etapie postępowania kierunek rozstrzygnięcia organu uzgadniającego, niemniej jednak wniosek o uzgodnienie musi zostać rozpoznany merytorycznie.
Stwierdzone uchybienia, dotyczące niewłaściwego zastosowania przepisów postępowania, które niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik sprawy zwalniają Sąd z obowiązku odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi. Niemniej jednak ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżonej postanowienie Sąd ocenia jako prawidłowe, a zarzuty skargi w tym zakresie za całkowicie chybione.
W świetle powyższego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł wniesioną tytułem wpisu od skargi.