Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 lutego 2025 r. Nr AB.III-W.216.2025 Starosta Krakowski przeniósł ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nr AB IIl/W/1/97/06 z dnia 23 lutego 2006 r. dla inwestycji pn.: "Budynek mieszkalny z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gaz, c.o., elektryczna zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości M., gmina M." na rzecz A. O., zobowiązując równocześnie nowego Inwestora do przestrzegania wszystkich warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lutego 2006 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją z dnia 23 lutego 2006 r. Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla
H. W.. W dniu 5 grudnia 2024 r. A. O. wystąpiła z wnioskiem o przeniesienie w/w decyzji.
Organ ustalił, że decyzją Wójta Gminy M. znak KERG3418/7798/2007 działka nr [...] w miejscowości M. podzieliła się na działki nr [...], [...]. Z kolei decyzją Wójta Gminy M. z dnia 19 września 2012 r. działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...]. Działka nr [...] stanowi własność A. O..
Dalej organ stwierdził, że A. O. wykazała się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie przenoszonej decyzji oraz złożyła oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w przenoszonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja pozwolenia na budowę stała się ostateczna z dniem 10 marca 2006 r. Ponadto do akt sprawy dołączono kserokopię dziennika budowy - nr 99 z dnia 13 marca 2006 r., z którego wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lutego 2006 r. nie wygasła, ponieważ budowa została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna oraz budowa nie została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata.
Zdaniem organu w sprawie spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 40 ust. 1 Pr. bud. umożliwiające przeniesienie decyzji.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. W..
Decyzją z dnia 5 maja 2025 r. znak: WI-I.7840.7.16.2025.EG, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418, dalej: P.b.) Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił przeniesienia na rzecz A. O. decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 23 lutego 2006 r. o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu decyzji organ powołał treść art. 40 P.b., a następnie stwierdził, że pozwolenie na budowę z dnia 23 lutego 2006 r. obejmowało działkę nr [...] w M., jednak z akt sprawy nie wynika wprost, jakim podziałom ewidencyjnym w pierwszej kolejności uległa działka nr [...]. Na podstawie akt można ustalić, że działka nr [...] (najpewniej powstała z podziału działki [...]) podzieliła się na działki [...] i [...] – decyzją Wójta Gminy M. z 19 września 2012 r., znak: IK-V.6831.47.201., o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji jest między innymi zapis cyt.: (...) Działka oznaczona nowym numerem [...] została zabudowana budynkiem mieszkalnym w zabudowie jednorodzinnej.(...) Podział polega na wydzieleniu działki niezbędnej do użytkowania budynku mieszkalnego. Z kolei w załączniku graficznym do ww. decyzji - na mapie z projektem podziału widnieje działka nr [...], [...], [...] (wewnętrza droga z zatoką), [...], [...].
Z aktu notarialnego Rep. A Numer: [...] z dnia 24 sierpnia 2016 r. wynika, że odwołująca sprzedała działki powstałe z działki [...] zarówno A. O., jak i Spółce T. sp. z o.o. Co więcej, w treści tego aktu notarialnego zawarto stwierdzenie o zgodzie na przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz A. O.. Tak więc A. O. nie jest właścicielem całego terenu objętego pozwoleniem na budowę oraz nie przedstawiła oświadczenia o prawie do dysponowania całym tym terenem na cele budowlane, zatem nie mogła skutecznie oświadczyć o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy ustalił nadto (k. 34 akt organu I instancji), że na działce nr [...] znajduje się budynek mieszkalny o nr porządkowym [...] Zdaniem organu możliwe jest, że działka nr [...] powstała także z podziału działki nr [...], na którą było wydane pozwolenie na budowę w 2006 r. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 23 lutego 2006 r. i wniosek z dnia 5 grudnia 2024 r. o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczą działki nr [...]. Z kolei oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z 5 grudnia 2024 r. dotyczy jedynie działki o nr [...]. Zdaniem organu powyższe oznacza, że A. O. wystąpiła o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, która swym zakresem obejmuje większy teren, niż teren którym ona dysponuje na cele budowlane.
W ocenie Wojewody Małopolskiego brak jest podstaw prawnych do przenoszenia decyzji o pozwoleniu na budowę jedynie w części (dotyczącej fragmentu terenu inwestycji, którym obecnie dysponuje A. O.) w trybie art. 40 P.b. Nadto organ i instancji, działając w trybie art. 40 P.b. niejako dokonał zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, poprzez okrojenie terenu inwestycji, co nie jest możliwe w trybie art. 40 P.b.
Teren inwestycji na którą wydano pozwolenie na budowę nie jest tożsamy z tym, o którym mowa we wniosku, co czyni wniosek niemożliwym do spełnienia w kontekście samej procedury przeniesienia. Organ podkreślił przy tym, ze brak zgody poprzedniego Inwestora nie uniemożliwia skutecznego przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę – pod warunkiem spełnienia przepisu art. 40 ust. 1 P.b. dla terenu objętego pierwotnym pozwoleniem na budowę.
Na powyższą decyzję A. O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- - art. 40 ust. 1 i 3 P.b. poprzez dokonanie błędnej wykładni, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji;
- - art.
- 7. 8, 77 §1, 79a §1 i 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sianu faktycznego sprawy, mając na uwadze słuszny interes skarżącej, w zw. z bezpodstawnymi oskarżeniami odwołującej, a jednocześnie skutecznie zaprzeczonymi przez skarżącą wraz z przedstawieniem wyroku Sądu Okręgowego w K. oddalającego powództwo H. W.. W uzasadnieniu ww. wyroku wskazano, że powódka wiedziała, że umowa sprzedaży jest prawidłowa bo konsultowała to z adwokatem. Nadto stwierdzono, że nie można uznać, że powódka jest osobą z ograniczoną możliwością postrzegania rzeczywistości. Świadomie postępowanie zmieniając twierdzenia co do wysokości ceny sprzedaży w toku postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.
Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W tak zakreślonych ramach skarga okazała się nieuzasadniona.
Przedmiot kontroli Sądu stanowi decyzja Wojewody Małopolskiego z 5 maja 2025 r., którą organ ten uchylił decyzję Starosty Krakowskiego z 3 lutego 2025 r. o przeniesieniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr AB III/W/1/97/06 z 23 lutego 2006 r. dla inwestycji pn.: "Budynek mieszkalny z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., gaz., c.o., elektryczna zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości M., gmina M.", na rzecz A. O., i odmówił przeniesienia opisanej decyzji na rzecz A. O. decyzji Starosty Krakowskiego.
Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 40 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej: P.b.), zgodnie z którym: "Organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, w drodze decyzji, przenieść to pozwolenie na wniosek nowego inwestora, jeżeli do wniosku inwestor dołączy: 1) oświadczenie: a) o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, b) o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;
- 2) zgodę dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana, lub kopię tej zgody.
W przedmiotowej sprawie Starosta Krakowski przeniósł decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną dla H. W. na rzecz A. O., natomiast Wojewoda Małopolski odmówił przeniesienia. Organ odwoławczy dostrzegł mianowicie, że przeszkodą do przeniesienia jest fakt, że sporne pozwolenie na budowę wydane zostało dla działki nr [...] w M., zaś skarżąca dysponuje jedynie częścią tego terenu stanowiącego obecnie działkę nr [...].
Z projektu budowlanego zalegającego w aktach administracyjnego wynika, że w istocie, pozwolenie na budowę wydane zostało dla terenu obejmującego ówczesną działkę nr [...] o powierzchni zabudowy 9400 m2. Granice terenu inwestycji zaznaczone są na rysunku projektu zagospodarowania terenu (k. 21 Projektu budowlanego). Tożsame granice terenu inwestycji obrazuje załącznik do decyzji Wójta Gminy M. z 31 lipca 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (k. 25 projektu budowlanego). Co warte podkreślenia decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana była dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz przyłączy w ramach gospodarstwa rolnego, w nawiązaniu do ustaleń planu miejscowego. Uzasadniało to objęcie terenem inwestycji całą ówczesną działkę nr [...].
Zdaniem Sądu okoliczność podziału działki nr [...] i wydzielenia obecnej działki nr [...] jest w sprawie bezsporna, podobnie jak fakt zbycia działki nr [...] na rzecz skarżącej A. O.. Potwierdza te okoliczności decyzja Wójta Gminy M. z 19 września 2012 r. oraz kopia aktu notarialnego z 24 sierpnia 2016 r. Bezsporne jest również to, że na działce nr [...] znajduje się budynek w trakcie budowy (vide: dziennik budowy – k. 32 akt adm.), którego dotyczy decyzja z 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że A. O. wykazała tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jedynie do działki nr [...], nie zaś do całego terenu inwestycji, który obecnie obejmuje również inne działki wydzielone z działki nr [...].
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w tych okolicznościach sprawy nie było podstaw do przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej działkę nr [...], jako że przeniesienie decyzji w części wymagałoby w istocie dostosowania wymogów decyzji o pozwoleniu na budowę do mniejszego terenu. Takie działanie jest niedopuszczalne w sprawie przeniesienia decyzji. Przeniesienie decyzji umożliwia jedynie całościowy transfer praw i obowiązków dotychczasowego adresata decyzji na innego adresata decyzji. W pewnym uproszczeniu można mówić tu po prostu o zmianie decyzji w zakresie jej adresata.
Sądowi znane są poglądy orzecznictwa i doktryny przewidujące dopuszczalność przeniesienia decyzji w części, jednak nie znajdują one zastosowania w tym przypadku. Warto w tym miejscu przywołać uzasadnienie podanego w skardze wyroku NSA z 25 kwietnia 2007 r., II OSK 679/06, w którym w odniesieniu do art. 40 P.b. (wówczas bez podziału na ustępy) i dopuszczalności przeniesienia decyzji w części, stwierdzono następująco: "w sytuacji braku wyraźnego uregulowania tej kwestii należy odnieść się do treści innych przepisów Prawa budowlanego czyli do tzw. wykładni systemowej. Takim przepisem, jak to trafnie zauważył Sąd, jest art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku zamierzenia inwestycyjnego obejmującego więcej niż jeden obiekt możliwe jest wydawanie pozwoleń dotyczących poszczególnych obiektów, które mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Nie ma zatem przeszkód aby w sytuacji kiedy decyzja pozwalająca na budowę dotyczy kilku inwestycji dających się wyodrębnić i mogących niezależnie funkcjonować, dokonać zmiany podmiotowej tej jej części.
Podmiot, na który przeniesiona zostaje część decyzji dotyczącej inwestycji dającej się wyodrębnić, uczestniczy w części praw i obowiązków." Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie dążyła do przeniesienia decyzji w odniesieniu do jednego lub kilku obiektów objętych pozwoleniem na budowę, ale przeniesienia decyzji w całości, dysponując jednak (na cele budowlane) tylko częścią terenu objętego pozwoleniem na budowę.
W takich okolicznościach sprawy Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń prawa, tak procesowego, jak i materialnego, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i zinterpretował odnośne normy prawne, dokonując właściwej ich subsumpcji pod ustalony stan faktyczny.
Z tego względu Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a