Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wyrokiem z dnia 28 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. reprezentowanej przez adw. T. S. na decyzję Wojewody Krakowskiego z dnia 4 sierpnia 1997 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną wniesioną od ww. wyroku.
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie M. L. i B. L. na postanowienie z dnia 23 marca 2009 r. z powodu nieuzupełnienia w terminie jego braków formalnych.
Postanowieniem z dnia 30 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. L. i M. L. na postanowienie z dnia 26 czerwca 2009 r.
W dniu 16 kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo B. L. reprezentowanej przez pełnomocnika M. W., zawierające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 10 kwietnia 2009 r. wraz z 4 egzemplarzami tego zażalenia oraz wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2008 r.
Skarżąca podała, że nie miała wiedzy ani świadomości na temat uchybień procesowych poprzedniego pełnomocnika, który zastępowała ją w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sadem Administracyjnym. O uchybieniach tych dowiedziała się dopiero od obecnego pełnomocnika w dniu 7 kwietnia 2014 r. kiedy to ten zapoznał się z aktami sprawy.
Wskazała, że bez swojej winy nie dopełniła wymagań formalnych zażalenia, bowiem powierzyła prowadzenie sprawy profesjonaliście, który nie poinformował jej o nierozpoznaniu merytorycznym skargi kasacyjnej. Z kolei nierozpoznanie skargi kasacyjnej grozi rozbiórką budowli chroniącej klientów sklepu przed skutkami spadających z sąsiednich kamienic płatów tynku. Powyższe, wedle skarżącej stanowi "szczególną okoliczność" w rozumieniu art. 87 §5 ppsa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie – stosownie do art. 88 tej ustawy – podlegać będzie odrzuceniu.
Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 86 i art. 87 ppsa. Zgodnie z tymi przepisami przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej może nastąpić w sytuacji, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Zarazem jednak – w myśl art. 87 § 5 powyższej ustawy – po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z zestawienia wymienionych przepisów wynika, że brak winy w uchybieniu terminu – nawet oczywisty – nie uzasadnia jego przywrócenia, jeżeli minął rok od upływu tego terminu, a rozpoznawany przypadek nie ma charakteru wyjątkowego. Gdy strona wnosi o przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia, stosownie do art. 87 § 5 ppsa przywrócenie terminu jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
Przepis art. 87§5 ppsa należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli Sąd w oparciu o informacje przedstawione przez stronę dojdzie do przekonania, że w sprawie wystąpił przypadek wyjątkowy, może wniosek taki merytorycznie rozpoznać (ustalić czy zostały spełnione inne przesłanki) albo wniosek taki powinien odrzucić jako niedopuszczalny, gdy w sprawie przypadek wyjątkowy nie wystąpił. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "przypadek wyjątkowy", pozostawiając ocenę w tym zakresie sędziemu, odwołując się do jego bezstronności, doświadczenia oraz poczucia sprawiedliwości. Zgodnie jednak z orzecznictwem sądów administracyjnych przez "wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie (por. II GZ 129/11).
W niniejszej sprawie nie można mówić, że zaistniała tego typu sytuacja. Przesłanki uzasadniającej zaistnienie "wyjątkowego przypadku" nie można wywodzić z argumentacji skarżącej, że nierozpoznanie skargi kasacyjnej doprowadzi do rozbiórki budowli chroniącej klientów sklepu przez skutkami spadających z sąsiednich kamienic płatów tynku. Powyższe nie jest bowiem okolicznością nadzwyczajną, która uniemożliwiła dokonanie czynności w normalnym trybie.
Z uwagi na powyższe Sąd nie oceniał przesłanki braku winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Tylko bowiem wystąpienie "wyjątkowego przypadku" umożliwiałoby przeanalizowanie kwestii istnienia po stronie skarżącej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Co się zaś tyczy wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku, to jest on niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 ppsa. Przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczają jedynie możliwość wstrzymania wykonania aktu lub czynności objętych zakresem kontroli sądowoadministracyjnej. Brak jest natomiast podobnej instytucji odnoszącej się do wyroków Sądu pierwszej instancji.
O odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia orzeczono na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 5 ppsa.