Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XX/143/25 Rady Gminy Oświęcim z dnia 24 września 2025 r. w sprawie wyrażenia woli likwidacji odcinka sieci ciepłowniczej w miejscowości Zaborze (znak: WN-ll.0552.1.10.2026). Uchwałę zaskarżył w całości, jednakże gdyby Sąd nie podzielił prezentowanego przez skarżącego stanowiska — Wojewoda zaskarżył powyższą uchwałę w zakresie jej § 2. Uchwale zarzucił istotne naruszenie prawa, a to przepisu art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153) oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przekroczenie zakresu ustawowego upoważnienia do stanowienia o kierunkach działania wójta i w rezultacie działanie bez upoważnienia ustawowego.
Przechodząc do uzasadnienia zarzutów skargi Wojewoda wskazał, że przepisem wskazanym w postawie prawnej jako upoważniający organ do podjęcia uchwały jest art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem, do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych [niż wskazane w punktach od 1 do 14a] sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Wskazany w podstawie prawnej uchwały przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym zawiera odesłanie do normy szczególnej, zawierającej upoważnienie organu do podjęcia określonego działania, której jednakże nie określono w podstawie prawnej kwestionowanej uchwały. Podjęcie natomiast tej uchwały wyłącznie w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, bez wskazania innej normy, nie precyzuje, z jakiego w istocie przepisu obowiązującego porządku prawnego Rada Gminy Oświęcim wywodzi uprawnienie do podjęcia uchwały o takiej treści.
W ocenie strony skarżącej, podstawę prawną tej uchwały mógłby ewentualnie stanowić przepis art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. stanowienie o kierunkach działania wójta – jednakże w tym przypadku uchwała rady gminy adresowana do wójta nie może dotyczyć konkretnej sprawy i wskazania sposobu jej załatwienia. Uchwała nie może dotyczyć określenia skonkretyzowanego zadania, które wójt winien załatwić. Przepis posługuje się pojęciem stanowienia o kierunkach działania, co należy odczytywać jako uprawnienie do określania przez radę ogólnych, generalnych i strategicznych w danym okresie celów (a nie zadań) działania wójta, które pozostają w zakresie właściwości gminy. Tym samym przepis ten należy interpretować jako przepis uprawniający radę gminy do ustalania wójtowi celów jego działania pozostających w zakresie właściwości działania gminy i obydwu jej organów.
Zastrzeżenia skarżącego powoduje okoliczność, czy uchwała Nr XX/143/25 Rady Gminy Oświęcim z dnia 24 września 2025 r. może zostać w istocie potraktowana jako uchwała wyłącznie kierunkowa, znajdująca oparcie w przepisie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym i zawierająca w swojej treści regulacje mające charakter wytycznych, postulatów czy celów, jakie winien osiągnąć wójt. W ocenie skarżącego powyższe jest jednakże wątpliwe ze względu na brak określenia w jej treści kierunków działania wójta. Zobowiązanie wójta do podejmowania konkretnych precyzyjnie określonych działań nie może być bowiem utożsamiane ze stanowieniem o kierunkach jego działania.
Przepis § 1 tej uchwały, stanowiący o wyrażeniu przez organ stanowiący gminy woli likwidacji sieci ciepłowniczej i odsyłający do załączników do uchwały precyzyjnie wskazujących konkretne odcinki sieci mające zostać zlikwidowane, wyraża w istocie zobowiązanie organu wykonawczego gminy do podjęcia konkretnego działania, mającego skutkować likwidacją wskazanych odcinków sieci. Precyzyjne określenie odcinków sieci przeznaczonych do likwidacji przy jednoczesnym zobowiązaniu Wójta Gminy Oświęcim do wykonania tej uchwały należy bowiem w ocenie skarżącego odczytywać jako zobowiązanie Wójta do podjęcia konkretnego działania (likwidacji sieci) w odniesieniu do skonkretyzowanego przedmiotu- wskazanego w załączniku do uchwały przebiegu planowanych do likwidacji odcinków tej sieci.
Skarżący podnosi również, iż obowiązujący porządek prawny narusza także przepis § 2 uchwały, zawierający zobowiązanie Wójta Gminy Oświęcim do podjęcia skonkretyzowanych działań, wyspecyfikowanych w jego treści. W szczególności zobowiązanie Wójta do poinformowania wskazanego przedsiębiorstwa o planowanej likwidacji sieci (tiret drugie) oraz do podjęcia działań mających umożliwić korzystanie z sieci przez wskazane przedsiębiorstwo przez co najmniej 24 miesiące od dnia wypowiedzenia umów odbiorcom ciepła (tiret trzecie), w ocenie skarżącego stanowi zobligowanie organu wykonawczego do podjęcia konkretnych działań, nie wynikających z przepisów prawa, co wykracza poza zakres kompetencji organu stanowiącego gminy wywodzonej z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.
Ponadto sformułowane w § 2 tiret pierwsze uchwały zobowiązanie Wójta Gminy Oświęcim do przystąpienia do aktualizacji projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwo gazowe oraz przedstawienie pod obrady projektu dokumentu, stanowi w istocie zobowiązanie Wójta do podjęcia czynności, do których został on zobowiązany przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 19 ustawy z dnia 10 kwietnia1997 r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 43), projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe opracowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta), dla obszaru gminy na okres co najmniej 15 lat i aktualizuje go co najmniej raz na 3 lata. Zgodnie z art. 19 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, opracowany przez wójta projekt założeń powinien określać m.in. przedsięwzięcia racjonalizujące użytkowanie ciepła, energii elektrycznej i paliw gazowych.
Po przeprowadzeniu określonej ustawą procedury, projekt założeń winien zostać przedłożony przez wójta radzie gminy, która zgodnie z art. 19 ust. 8 tej ustawy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu.
Tym samym także i z tej przyczyny uznać należy, iż zawarte w § 2 uchwały postanowienia obligują Wójta Gminy Oświęcim do podjęcia konkretnych opisanych w tym przepisie działań, co stanowi o przekroczeniu przez Radę Gminy Oświęcim zakresu ustawowego upoważnienia do stanowienia o kierunkach działania wójta.
Niezależnie od powyższego strona skarżąca sygnalizuje również, iż faktyczne zlikwidowanie wskazanych odcinków sieci ciepłowniczej może budzić wątpliwości z punktu widzenia ograniczenia niektórym mieszkańcom Gminy Oświęcim dostępu do jednego z podstawowych mediów, jakim jest ciepło.
Na wypadek gdyby Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, Wojewoda Małopolski podnosi, iż zastrzeżenia budzi treść § 2 tej uchwały. Nawet jeśli przepis § 1 uchwały, pomimo iż odsyła on do załącznika do uchwały precyzyjnie określającego odcinki sieci mające być zlikwidowane, mógłby zostać odczytany jako wyraz sformułowanego przez Radę Gminy kierunku działania Wójta, to zawarte w § 2 uchwały zobowiązanie Wójta do podjęcia wskazanych tam działań w żaden sposób nie może być potraktowane jako stanowienie o kierunkach działania wójta. Jak bowiem wyżej wskazano, nie mieści się z zakresie stanowienia kierunku kreowanie obowiązku podjęcia przez organ wykonawczy konkretnych czynności.
Tym samym uchwała Nr XX/143/25 Rady Gminy Oświęcim z dnia 24 września 2025 r. w zakresie jej § 2 narusza obowiązujący porządek prawny jako podjęta bez podstawy prawnej z przekroczeniem przez organ stanowiący gminy ustawowo określonych kompetencji tego organu.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Oświęcim, działając w imieniu Rady, wniósł o jej oddalenie w zakresie § 1, zaś w zakresie § 2 pozostawił sprawę do uznania Sądu. Wskazał, że uchwała w zakresie pkt. 1 jest klasycznym i typowym przykładem nienormatywnego aktu rady gminy mającego na celu wyrażenie intencji i poparcia, co do działania. Doktryna i orzecznictwo powszechnie przyjmuje legalność i dopuszczalność tego rodzaju aktów. Nie stanowią one aktów prawa miejscowego ani nie noszą za sobą treści normatywnej. Wyrażają one jedynie kierunek lub wspierają wcześniej obrany kierunek przez organ wykonawczy.
Wojewoda w tym zakresie powołuje się na fakt, że podstawą prawną tej uchwały uczyniono art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy samorządowej. Stanowi on o uprawnieniu do działania rady w sprawach zastrzeżonych innymi ustawami. Wojewoda przy tym przywołuje, że właściwą podstawą prawną byłby art. 18 ust. 2 pkt. 2 pozwalający na ustalenia kierunków działania wójta jako organu wykonawczego.
Rada Gminy Oświęcim wskazuje, że obie podstawy, w jej ocenie, są prawidłowe. Jednakże użyta i wybrana w uchwale podstawa ma szerszą podstawę i dlatego stała się elementem uchwały. Wynika to z faktu treści woli jaka została wyrażona. Uchwała dotyczy bowiem likwidacji sieci ciepłowniczej. Aby móc ocenić, czy uchwała jest nieważna, zatem że nie ma podstawy prawnej nie wystarczy stwierdzenie, że istniejąca podstawa jest błędna lub mniej właściwa. Przesądziły o tym Sądy i tak: w wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2012 r. o sygn. akt I OSK 843/12 stwierdzono, że cyt. "Samo powołanie niewłaściwej podstawy prawnej uchwały przez organ samorządu terytorialnego nie jest uchybieniem tej rangi, które zawsze musi prowadzić do stwierdzenia przez sąd nieważności takiej uchwały albo stwierdzenia jej niezgodności z prawem, mimo że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania uchwały była podstawa prawna do wydania takiej uchwały przez organ, który ją wydał." Istotne jest zatem dokonanie oceny, czy sama kwestia merytoryczna mieści się w zakresie kompetencji rady.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy samorządowej, zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy i obejmuje m.in. sprawy zaopatrzenia w energię cieplną.
Powyżej określony obowiązek gminy uszczegóławiają przepisy art. 18 — 20 prawa energetycznego. W szczególności, zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy. Szczególną uwagę należy w tym miejscu zwrócić na wyrok Sądu Najwyższego z 7 lutego 2002' r., sygn. akt I CKN 1002/995, o w którym SN wyjaśnił zakres zadań gminy wynikający z art. 18 pr. en.: "Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, a zadanie to obejmuje m.in. sprawy zaopatrzenia w energię cieplną. Art. 7 ust. 2 ustawy stanowi jednak, że określenie zadań własnych gminy mających charakter obowiązkowy, należy do przepisów ustawowych.
Już w tym miejscu należy stwierdzić, że nie ma przepisu ustawowego, który kwalifikowałby zadanie własne gminy dot. zaopatrzenie wspólnoty samorządowej w energię cieplną - jako mające charakter obowiązkowy. Przeciwnie, treść przywołanych w kasacji przepisów art. 18-20 ustawy z dnia 10.04.1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 z późn. zm.) precyzuje sposób realizacji zadania własnego gminy w zakresie zaopatrzenia wspólnoty w energię cieplną. Stwierdza się (art. 18 ust. 1 pkt 1), że do zadań własnych gminy należy planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło na obszarze gminy, co m.in. oznacza potrzebę opracowania projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, podanie go do publicznego wglądu celem zgłaszania przez zainteresowane zaopatrzeniem w ciepło osoby i jednostki organizacyjne - uwag i zastrzeżeń, a następnie rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w energię cieplną.
Została wybrana podstawa z art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy samorządowej albowiem odsyła ona do ustawy prawo energetyczne w zakresie sieci ciepłowniczej. Wyrażona wola mieści się zatem w kompetencji organów gminy w tym do rady.
Nawet gdyby przyjąć, że właściwszą byłaby podstawa wskazana przez Wojewodę to nie może być to podstawa do stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie jej §. 1.
W zakresie § 2 uchwały wskazana, że zamiarem rady nie było nałożenie polecenia lub nałożenie obowiązku normatywnego tj. z możliwością odpowiedzialności i rozliczenia na organ wykonawczy, a jedynie usprawnienia realizacji ustawowego obowiązku a art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy samorządowej. Niefortunność użytego sformułowania o zobowiązaniu winna być odczytywana jako dyspozycja w zakresie wykonania uchwały, którą co do zasady powierza się organowi wykonawczemu. Miało to jedynie na celu doprecyzowanie tego wykonania nie czyniąc nikogo w tym zakresie i okresie jak formie w tym organu wykonawczego zobowiązanym.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. niebędące aktami prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 z późn. zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie niedłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art.
90. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.s.g. po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ten właśnie przepis stanowił podstawę prawną wniesienia skargi w niniejszej sprawie przez Wojewodę Małopolskiego jako organ nadzoru.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w przypadku aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków niebędących aktami prawa miejscowego kognicja sądów administracyjnych dotyczy tylko aktów "podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej". Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym zaopatrzenie w energię elektryczną i cieplną, należy do zadań własnych gminy. Tak określony obowiązek gminy uszczegóławiają przepisy art. 18 — 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 43 z późn. zm.).
Oznacza to, że zaskarżona uchwała dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej i podlegała kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarga okazała się uzasadniona tylko w tej części, w jakiej obejmowała § 2 uchwały. W pozostałym zakresie Sąd nie dostrzegł sprzeczności uchwały z prawem.
Podkreślić trzeba, że legalność jest jedynym stosowanym przez Sąd kryterium oceny zaskarżonego aktu. Sąd nie ocenia celowości, opłacalności czy też skutków społecznych zaskarżonej uchwały, bowiem tak w polskim systemie prawa został ukształtowany system sądowej kontroli działalności organów administracji publicznej.
Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., zgodnie z którym "Do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych (niż określone w pkt 1 - 14) sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy".
W odpowiedzi na skargę wskazano dodatkowo art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. oraz art. 18 – 20 ustawy Prawo energetyczne. W ocenie Sądu przepisy te mogą stanowić podstawę do wyrażenia przez radę gminy woli likwidacji sieci ciepłowniczej – jak to wyrażono w § 1 zaskarżonej uchwały. W tym zakresie rada gminy nie wykroczyła poza przyznane jej kompetencje.
Natomiast w § 2 uchwały Rada Gminy zobowiązała Wójta Gminy Oświęcim do:
- - przystąpienia do aktualizacji projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwo gazowe oraz przedstawienie pod obrady projektu dokumentu,
- - poinformowania Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej Sp. z o. o. w Oświęcimiu o planowanej likwidacji sieci,
- - podjęcia działań w celu umożliwienia korzystania z sieci ciepłowniczej przez Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej Sp. z o. o. w Oświęcimiu, przez okres co najmniej 24 miesięcy od dnia wypowiedzenia przez przedsiębiorstwo umów odbiorcom ciepła.
W tym zakresie Wojewoda słusznie podnosi, że nałożone na wójta obowiązki są zbytnio skonkretyzowane – podczas gdy radzie gminy wolno określać jedynie ogólny kierunek działań wójta. Sam organ wskazuje zresztą na "niefortunność" sformułowania § 2 uchwały. Władza prawodawcza w gminie (rada) nie ma kompetencji, by nakładać na władzę wykonawczą (wójta) konkretnie określone obowiązki. Stanowisko to jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak na przykład Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2024 r., sygn. III OSK 414/23 (ten i inne powołane wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) wskazał: "Z zawartego w przepisie art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. zwrotu "stanowienie o kierunkach jego działania" wynika, iż uchwała rady gminy adresowana do wójta nie może dotyczyć konkretnej sprawy i wskazania sposobu jej załatwienia, tj. określenia skonkretyzowanego zadania, które wójt winien załatwić.
Regulacja prawna art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. - będąc samodzielną podstawą do działania rady gminy - upoważnia ją do wydawania aktów w sferze wewnętrznej działania organów gminy. Akty te winny jednak zawierać wyłącznie wytyczne, zalecenia lub wskazówki dla organu wykonawczego i wówczas do podjęcia takich aktów nie jest wymagane oparcie o inny przepis szczególny, jak chociażby w przypadku aktów prawa miejscowego - na co wskazały sądy administracyjne w przytoczonych powyżej i poniżej wyrokach. Podejmowana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g. tzw. "uchwała kierunkowa" może wskazywać priorytety, którymi organ wykonawczy powinien się kierować podczas wykonywania uchwały, zawierać wytyczne dla tego organu, a nie zobowiązania do określonego w nich działania. Na podstawie tego upoważnienia ustawowego rada gminy nie może nakazywać organowi wykonawczemu ani stosowania konkretnych rozwiązań prawnych, ani też narzucać sposobu załatwienia konkretnej sprawy.
Tego rodzaju uchwały nie mogą zatem nakazywać organowi wykonawczemu podejmowania określonych, konkretnych działań. Powinny mieć one charakter programowy (intencyjny) i wewnętrzny, a zatem powinny zawierać wyłącznie wytyczne lub zalecenia dla organu wykonawczego. Organ stanowiący nie może wskazywać organowi wykonawczemu, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g., ani sposobu wykonania, ani tym bardziej zobowiązywać go do realizacji powinności ukształtowanej normą prawną". Podobne stanowisko zaprezentował NSA m. in. w wyrokach o sygn. III OSK 4055/21, III OSK 2900/21, III OSK 2265/23 czy III OSK 4043/21.
Warunków tych § 2 zaskarżonej uchwały nie spełnia, zobowiązując wójta do konkretnie wskazanych działań. Tymczasem kompetencji radzie w tym zakresie nie przyznaje ani art. 18 ust. 2 pkt 2 u.s.g., ani art. 18 ust. 1 pkt 15 tej ustawy, ani też żaden inny przepis obowiązującego prawa.
Dodatkowo – jak zwrócił uwagę Wojewoda – obowiązek "przystąpienia do aktualizacji projektu założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwo gazowe oraz przedstawienia pod obrady projektu tego dokumentu" wynika z art. 19 ustawy Prawo energetyczne. Mianowicie zgodnie z ust. 2 art. 19 "Projekt założeń sporządza się dla obszaru gminy co najmniej na okres 15 lat i aktualizuje co najmniej raz na 3 lata". Skoro zatem obowiązek aktualizacji projektu założeń do planu wynika wprost z przepisów rangi ustawowej, to nie ma podstaw do powtarzania tych regulacji w uchwale rady gminy.
Reasumując: § 2 zaskarżonej uchwały jest sprzeczny z prawem, bowiem rada gminy wykroczyła poza przysługujące jej kompetencje, nakazując wójtowi podjęcie konkretnych, wskazanych tam działań.
Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności w pkt I wyroku Sąd stwierdził nieważność § 2 zaskarżonej uchwały – na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., zaś w pkt II oddalił skargę w pozostałym zakresie – na podstawie art. 151 p.p.s.a.