Uzasadnienie
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Na wstępie należy podkreślić, iż przed merytorycznym rozstrzygnięciem skargi Sąd zobowiązany jest zbadać przesłanki jej dopuszczalności, w tym wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. póz. 143 ze zm., dalej również jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2026 r. póz. 662, dalej również jako: "u.s.g."). Jednakże przepisami art. 2 pkt 1 oraz art. 9 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. póz. 935) znowelizowane zostały przepisy zarówno ustawy o samorządzie gminnym, jak i p.p.s.a. Jednocześnie, na podstawie, art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, zmiany te dotyczą wyłącznie aktów lub czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy. Zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 26 lipca 2004 r., zatem do oceny prawidłowości jej zaskarżenia w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy u.s.g. oraz p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, a więc przed 1 czerwca 2017 r.
Zgodnie z przywołanym art. 10*1 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone
* uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ze wskazanego przepisu wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia jest obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy. Z regulacją tą koresponduje art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadku, o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Zgodnie z poglądem prawnym wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, nr 3, póz. 60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu.
Zatem po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg drugi z ww. terminów - sześćdziesięciodniowy. Jeśli natomiast przed jego upływem organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie.
W związku z powyższym należy wskazać, że skarga w niniejszej sprawie została złożona w dniu 23 marca 2026 r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do przedstawienia dowodu, że przed wniesieniem skargi skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca przedłożyła trzy pisma datowane na 14 sierpnia 2025 r., 19 września 2025 r. i 29 października 2025 r., w których domagała się od organu zmiany zaskarżonej uchwały. Organ nie udzielił odpowiedzi na powyższe pisma, zatem, w ocenie Sądu, termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 14 sierpnia 2025 r. i zakończył w dniu 14 października 2025 r. Oznacza to, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art, 53 § 2 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.