Uzasadnienie
do postanowienia z dnia 22 maja 2019 r
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 t.j. ze zm.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, to jest między innymi zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).
Skarżąca K. C. działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik W. W. (pełnomocnictwo z dnia 25 stycznia 2018 r k - 33) nie jest pełnomocnikiem w postępowaniu sądowym pozostałych skarżących, stosownie do art. 36 pkt 1-3 p.p.s.a, gdyż nie złożyła skutecznych pełnomocnictw do ich reprezentowania spełniających wymogi ustawy.
Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2018 r (k – 36-37) wezwano skarżących I. C., M. C., K. N., J. N., B. N. i T. Z. do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce skierowano również do zamieszkałego za granicą C. M. Braki formalne skargi przez skarżących T. Z., I. C., M. C., K. N. i C. F. M. nie zostały usunięte. Termin ustawowy upłynął bezskutecznie a skarżący zostali prawidłowo wezwani do wykonania obowiązku.
W tej sytuacji sąd odrzucił skargę w zakresie dotyczącym skarżących, którzy braków nie usunęli, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.