Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia 2 kwietnia 2013 r. (RN.6725.12.18.2012-2013) na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), art. 104 i 107 kpa w zw. z § 40 uchwały nr [....] Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia [....] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kalwaria Zebrzydowska opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego nr [....], poz. [....] w dniu [....] r. oraz §1 ust. 3 pkt. 3 lit. a uchwały nr XXXII/346/2010 Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kalwaria Zebrzydowska na terenie Kalwaria Zebrzydowska opublikowanej Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego nr 118, poz. 764 w dniu 30 marca 2010 r., Burmistrz Miasta Kalwarii Zebrzydowskiej ustalił J.M. i M.M. jednorazową opłatę w wysokości 20.020 zł. z tytułu nabycia aktem notarialnym z dnia [....] 2012 r. własności działki nr [....] o pow. 0,5362 ha położonej w K., objętej księgą wieczystą [....] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w W., której wartość wzrosła, w związku z uchwaleniem planu miejscowego.
Decyzją z dnia 21 czerwca 2013 r. (.......) na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), art. 151-157 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 138 § 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy ww. decyzję.
Wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.M. na w/w decyzje SKO. Wyrok tren uprawomocnił się bez zaskarżenia, nie było sporządzane jego pisemne uzasadnienie.
M.M. pismem z dnia 29 maja 2014 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy wycena, która stanowiła podstawę do naliczenia opłaty obejmowała części składowe nieruchomości, w szczególności budynek mieszkalny, a co za tym idzie wycena jest prawidłowa; czy wycena nie uwzględnia zabudowy na gruncie, a co za tym idzie nie może być podstawą do naliczenia opłaty.
Wnioskujący podał, że do sierpnia 2011 r. sposób wyceny dla naliczenia opłaty planistycznej regulował § 50 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Przepis ten został usunięty, a renta planistyczna uregulowana jest w art. 36 i 37 ustawy o planowani i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi wycenia się całą nieruchomość. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wskazuje jednak w jaki sposób dokonano wyceny, a z operatu szacunkowego wynika, że rzeczoznawca majątkowy wycenił działkę bez zabudowy, a nie nieruchomość.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. (....) na podstawie art. 113 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wycena zlecona i przeprowadzona w postępowaniu administracyjnym na potrzeby ustalenia opłaty planistycznej obejmująca nieruchomość oznaczoną działką nr [....] położoną w K. nie obejmowała budynku mieszkalnego wybudowanego na tej nieruchomości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przedstawiło obszerne rozważania na temat podstawy prawnej i wskazało, że w operacie dokonano wyceny wartości rynkowej nieruchomości gruntowej oznaczonej działką nr [....] o pow. 0,5362 ha podejściem porównawczym i metodą porównania parami. Operat szacunkowy odnosi się wyraźnie do nieruchomości gruntowej, przyjęte podejście i metoda wyceny również nie pozostawiają wątpliwości co do przedmiotu szacunku. Decyzja oparta na tym dowodzie odnosi się również w sposób jednoznaczny do nieruchomości gruntowej.
M.M. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że w świetle postanowienia SKO podstawa naliczenia opłaty planistycznej przez Burmistrza Kalwarii Zebrzydowskiej była błędnie wykonana wycena. Wyceniono sam grunt, gdy tymczasem przedmiotowa nieruchomość to nieruchomość gruntowa zabudowana.
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2014 r. (....) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 w zw. z art. 113 § 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podał, co następuje:
Postępowanie niniejsze dotyczy wyłącznie wyjaśnienia wątpliwości treści decyzji SKO z dnia 21 czerwca 2013 r., nie może być wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji (por. II OSK 2531/10). W przedmiotowej sprawie strona zgłosiła wątpliwości co do niejasnego sformułowania uzasadnienia decyzji, które zostały wyjaśnione w trybie art. 113 § 2 kpa.
Poprzednio orzekający skład Kolegium wyjaśnił, że przeprowadzona wycena dotyczyła nieruchomości gruntowej –działki nr [....], bez znajdującego się na niej budynku, co wynika z treści operatu szacunkowego. Nieruchomościami w rozumieniu przepisu art. 46 § 1 kc mogą być bowiem grunty (części powierzchni ziemskiej) stanowiące odrębny przedmiot własności oraz trwale związane z gruntem budynki lub ich części, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności.
Ponieważ w zakresie rozumienia pojęcia "nieruchomość" przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące ustalania opłaty planistycznej odsyłają do ustawy o gospodarce nieruchomościami, to zastosowanie w postępowaniu dotyczącym naliczania opłaty ma definicja nieruchomości z tejże ustawy. Ta z kolei definicja (art. 4 pkt 1 ustawy) odnosi się wprost do nieruchomości gruntowej. Zatem przy naliczaniu opłaty brać należy pod uwagę wzrost wartości nieruchomości rozumianej jako grunt stanowiący odrębny przedmiot własności i tak właśnie rozumianej nieruchomości dotyczyła wycena przeprowadzona na potrzeby niniejszego postępowania.
Odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium wskazało, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest rozważanie na temat prawidłowości wymierzenia opłaty planistycznej. Kwestia ta została bowiem rozstrzygnięta ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
M.M. złożył do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie SKO z dnia [....] 2014 r., decyzję SKO z dnia [....] 2013 r. i decyzje Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska z dnia [....] 2013 r., wnosząc o umorzenie decyzji z dnia [....] 2013 r. i decyzji Burmistrza Miasta Kalwaria Zebrzydowska z dnia [....] 2013 r.
Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz podniósł, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 czerwca 2013 r. jest niezgodna z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika, że do naliczania opłaty wycenia się nieruchomości, a nie działkę. W przedmiotowej sprawie natomiast nieruchomość stanowi działkę zabudowaną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Podniósł organ, że wszystkie zgłoszone przez skarżącego zarzuty dotyczą decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej i nie odnoszą się do postanowienia z dnia 15 lipca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu.
Przeprowadzona według wyżej określonych reguł kontrola zaskarżonego postanowienia nie dostarczyła powodów mogących uzasadniać jego uchylenie.
Przedmiotem wyjaśnienia, o jakim mowa w art. 113 § 2 kpa są wątpliwości co do treści decyzji. Wbrew temu, co zdaje się uważać skarżący, wyjaśnienie treści decyzji nie jest tożsame z oceną prawidłowości tej decyzji. Instytucja "wyjaśnienia" ma służyć jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Jeśli wola ta w sposób jednoznaczny z decyzji wynika, wyjaśnienie jej treści jest zbędne. Innymi słowy obowiązek udzielenia wyjaśnień powstaje wówczas, jeśli wątpliwości obiektywnie istnieją. Dokonana w tym zakresie przez Kolegium ocena treści decyzji z dnia 21 czerwca 2013 r. jest prawidłowa. Przedmiot wyceny został opisany w uzasadnieniu w/w decyzji skrótowo i enigmatycznie i w sposób, który rzeczywiście może, zwłaszcza u laika, wzbudzać wątpliwości. W uzasadnieniu w/w decyzji podano mianowicie, że "przedmiotem i punktem odniesienia operatu szacunkowego na potrzeby niniejszej sprawy było określenie wartości nieruchomości, a nie działek.
Nie budzi wątpliwości, że użyte w zaskarżonej decyzję pojęcie działki w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy, gdy działka [....] stanowiła jedyną zbytą działkę gruntu będącą własnością J.M. i M.M. wyczerpuje pojęcie nieruchomości". Nie stwierdzono jednocześnie jasno, czy przedmiotem szacunku była nieruchomość zabudowana, czy też nie. Powziętą przez skarżącego wątpliwość co do opisanych okoliczności wyjaśnił organ jednoznacznie w zaskarżonym postanowieniu.
Zbędnie przy tym organ przeprowadził analizę przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji z dnia 21 czerwca 2013 r., ale ta okoliczność nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia.
Kwestią zupełnie odrębną jest to, czy decyzja Kolegium z dnia 21 czerwca 2013 r., jest zgodna z prawem. Instytucja wyjaśnienia o jakiej mowa w art. 113 § 2 kpa nie zastępuje kontroli legalności decyzji administracyjnej, bo ta inicjowana musi być innymi środkami. Z takiego zresztą środka skarżący skorzystał, bowiem wniósł na decyzję z dnia 21 czerwca 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Prawomocne oddalenie skargi przez Sąd zamknęło drogę do kwestionowania legalności decyzji.
Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.