Uzasadnienie
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 25 maja 2018r. odmówiono M. B. dopuszczenia go do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Postanowienie to wraz z pouczeniem o 7-dniowym terminie na złożenie zażalenia zostało prawidłowo doręczone M. B. w dniu 5 czerwca 2018r. (potwierdzenie odbioru k. 796). Pismem wniesionym osobiście w dniu 26 czerwca 2018r. (data prezentaty k.815) M. B. złożył na powyższe postanowienie zażalenie, co z uwagi na niezachowanie terminu skutkowało odrzuceniem zażalenia postanowieniem z dnia 9 lipca 2018r. (k. 821).
Skarżący złożył pismem z dnia 20 lipca 2018r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 25 maja 2018r., wskazując, iż nie jest osobą zajmująca się profesjonalnie sprawami przed sądami administracyjnymi i nie miał świadomości niezachowania terminu oraz jego skutków.
Sąd zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), oznaczanej w skrócie "p.p.s.a." uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku zawinienia w uchybieniu terminu można więc mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżący przekracza termin pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Z informacji podanych przez wnioskodawcę wynika, iż nie jest osobą zajmująca się profesjonalnie sprawami przed sądami administracyjnymi i nie miał świadomości niezachowania terminu oraz jego skutków.
W ocenie Sądu, okoliczność podana we wniosku nie może wyłączyć winy w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wyżej wskazane normy w zakresie przywracania terminu nakazują dochowania obiektywnej staranności w dbałości o własne sprawy i jedynie użycie największego w danych warunkach wysiłku, mogłoby wyłączyć winę. Powyższego wymogu skarżący nie dochował, gdyż nie dołożył należytego starania w zachowaniu terminu. Postanowienie z dnia 25 maja 2018r. zawierało pouczenie o 7-dniowym terminie na złożenie zażalenia. Powyższe oznacza, iż nie stanowiłoby dla skarżącego żadnego wysiłku przeczytanie tego pouczenia i zrozumienie skutków niezachowania terminu. Zatem twierdzenia wnioskodawcy nie mogą wyłączyć jego winy w niedochowaniu terminu, co skutkuje odmową przywrócenia terminu.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.