Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M.J. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 7 listopada 2012 roku w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Uzdrowiska [....] (Obszar 2-Centrum).
W dniu 16 września 2013 roku do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego z urzędu celem sporządzenia skargi kasacyjnej od w/w orzeczenia.
W związku z tym, że wniosek M.J. został złożony na formularzu niewłaściwym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżącemu został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w oparciu o aktualną sytuacją majątkową wnioskodawcy i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie M.J. uzupełnił brak. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód wynosi 774,16 zł i stanowi go renta inwalidzka. Skarżący jest współwłaścicielem działki o areale 15 arów 30 m² oraz właścicielem mieszkania o powierzchni 105,39 m². Nie dysponuje on zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, iż znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej. Obecnie utrzymuje się wyłącznie z renty inwalidzkiej. Po potrąceniu przez Bank SKOK comiesięcznych zobowiązań kredytowych średnia miesięczna wypłata z kasy banku za okres sierpień – wrzesień 2013 roku wynosi 415 zł. Średnie miesięczne wydatki skarżącego przedstawiają się następująco: 79,72 zł energia elektryczna, 43,36 zł telefon. Wobec powyższego skarżącego nie stać na wynajęcie radcy prawnego w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od orzeczenia WSA w Krakowie. Do wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący załączył kopie następujących dokumentów: dwóch wyciągów ze zleceń płatniczych w SKOK za okres od 1 do 9 września 2013 roku i od 1 do 9 października 2013 roku, trzech dowodów wypłat oraz dwóch dowodów wpłat środków w kasie SKOK, dwóch faktur za energię elektryczną oraz dwóch faktur za usługi telekomunikacyjne.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje.
Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów.
Z dyspozycji art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika.
Prawo pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
W ocenie orzekającego skarżący wykazał, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jak wynika z oświadczenia zawartego we wniosku oraz załączonych dokumentów jedynym źródłem utrzymania M.J. jest renta inwalidzka w wysokości 774,16 zł. Skarżący nie dysponuje dochodami z innych źródeł, od kilku lat nie prowadzi prywatnej działalności zawodowej. Uzyskiwane w miesiącu dochody w całości przeznaczane są na bieżące utrzymanie i spłatę zobowiązań kredytowych. Skarżący nie posiada oszczędności, ani cennych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone. Nie jest on zatem w stanie pokryć wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu.
W tym miejscu należy podkreślić, iż rozpoznając kwestię przyznania stronie kwalifikowanego pełnomocnika w ramach prawa pomocy kierowano się jedynie przesłankami ekonomicznymi (tj. badano czy stronę stać na poniesienie określonego wydatku), nie zaś charakterem sprawy. Jedynym kryterium, od którego przepis art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. uzależnia przyznanie prawa pomocy jest bowiem brak możliwości poniesienia przez stronę jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. W niniejszej sprawie odmowa przyznania prawa pomocy obejmującego ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika mogłaby doprowadzić do pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu, zważywszy na fakt, iż na etapie sporządzenia skargi kasacyjnej (na którym znajduje się obecnie niniejsza sprawa) zachodzi tzw. przymus adwokacko - radcowski.
Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności przychylono się do wniosku skarżącego i orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.