Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302) - w skrócie "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Aby można było jednak dokonać sprostowania wyroku, wymienione w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.
W rozpoznawanej sprawie Sąd w wyroku z dnia 27 listopada 2019 r.. omyłkowo nie wpisał punktu I zaskarżonej decyzji jako będącego wyłącznym przedmiotem zaskarżenia, gdy tymczasem ta okoliczność wynika w sposób oczywisty z treści skargi. Powyższa oczywista niedokładność podlega sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. bowiem nie ulega żadnych wątpliwości, że strona skarżąca zarzucała wadliwość jedynie punktu I skargi.
Z tych względów, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia