Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J.Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Skarżąca złożyła formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z siedmioletnim synem. Skarżąca otrzymuje rentę chorobową w wysokości 859,29 zł, pobiera świadczenie wychowawcze w wysokości 500 zł, alimenty w wysokości 500 zł, zasiłki rodzinny w wysokości 124 zł, zasiłki rehabilitacyjny w w wysokości 110 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie wykazała innego majątku oprócz domu wielkości 100 m kw i nieruchomości rolnej o powierzchni 2 ha w dzierżawie. Skarżąca podała następujące stałe wydatki miesięczne: 50 zł na butlę z gazem, 200 zł tytułem opłaty za prąd, 100 zł za wodę, 200 zł na rehabilitację, 300 zł na zakup leków, 450zł za zakwaterowanie podczas leczenia dziecka.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i życiową skarżącej, przede wszystkim dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych jej samej i niepełnosprawnego dziecka, w tym wysokich koszów leczenia, brak majątku poza domem i małą działką rolną, uznano, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jej wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu, niezbędnego do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1a p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym sprawach dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem skarga J. Ś. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącego jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a, art. 239 § 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.