Uzasadnienie
Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na uchwałę Rady Powiatu z dnia [...] w przedmiocie trybu udzielania i rozliczania dotacji szkołom niepublicznym.
Podczas rozprawy sądowej w dniu 5 lutego 2009 r. radca prawny B. M. - pełnomocnik Powiatu wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego.
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Z. na uchwałę Rady Powiatu.
W dniu 16 lutego 2009 r. radca prawny B. M. złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 12 lutego 2009 r. "co do kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, zgodnie z § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw prawnych do uzupełnienia wyroku. Wydany wyrok jest kompletny, gdyż przepisy cytowanej ustawy nie przewidują obowiązku orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pełnomocnika organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem oddalonej skargi.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, będącymi sądami pierwszej instancji, obowiązuje zasada, że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona lub postępowanie sądowe zostanie umorzone z przyczyn wymienionych w art. 201 p.p.s.a. Nie jest więc możliwe zasądzanie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi, gdy skarga zostanie oddalona.
Natomiast § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, na który powołuje się pełnomocnik Powiatu określa wysokość wynagrodzenia radców prawnych z wyboru w sytuacjach, gdy zwrot kosztów zastępstwa procesowego przewiduje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten ma zastosowanie także do wynagrodzenia radców prawnych z urzędu ustanowionych przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy (art. 243 – art. 260 p.p.s.a.). Na podstawie art. 250 p.p.s.a. Sąd zamieszcza w wyroku orzeczenie o wynagrodzeniu dla radcy prawnego z urzędu według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, bez względu na treść rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie skarga na uchwałę Rady Powiatu została oddalona, a zatem nie ma podstaw do zamieszczania w wyroku orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Dokumenty złożone do akt sprawy wskazują jednoznacznie, że radca prawny B. M. jest pracownikiem Starostwa Powiatowego i w postępowaniu sądowym reprezentuje Powiat wyłącznie na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej przez Starostę Starachowickiego, a nie jako pełnomocnik z urzędu wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w wykonaniu postanowienia Sądu o przyznaniu prawa pomocy. Nie ma zatem podstaw do zasądzenia na rzecz radcy prawnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w oparciu o art. 250 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 157 § 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.