Uzasadnienie
R. Z. i T. Z. złożyli wnioski o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu we wznowionym postępowaniu.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2007r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach ustanowił dla skarżących radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła w dniu 10 kwietnia 2007r. pełnomocnikiem R. Z. i T. Z. radcę prawnego T. G. Wyrokiem z dnia 24 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R. Z. i T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...].
W dniu 12 lipca 2007r. radca prawny T. G. wniosła w imieniu mocodawców skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się jednocześnie zasądzenia na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Wyrokiem z dnia 1 października 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną R. Z. i T. Z. Sąd II instancji nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu.
W dniu 5 stycznia 2009r. radca prawny T. G. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach pismo, w którym domaga się przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 5 lutego 2009r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach odmówił przyznania radcy prawnemu T. G. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, iż pełnomocnik nie złożył oświadczenia, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone.
W ustawowym terminie ustanowiony z urzędu pełnomocnik wniósł sprzeciw od w/w postanowienia z dnia 5 lutego 2009r., domagając się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżąca wskazała, iż wymagane oświadczenie złożyła we wniosku z dnia 26 sierpnia 2008r., przesłanym do Sądu II instancji przed wyznaczonym terminem rozprawy. Jednocześnie z ostrożności procesowej radca prawny T. G. złożyła oświadczenie, iż nie otrzymała wynagrodzenia z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 250 ustawy p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Z kolei stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2003r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Mając na uwadze, iż radca prawny T. G. w piśmie z dnia 26 sierpnia 2008r., skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed terminem wyznaczonej rozprawy, złożyła oświadczenie, o jakim mowa w § 16 cyt. rozporządzenia, stwierdzić należy, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej spełnia wszystkie wymogi formalne, ustanowione w cyt. przepisie. Wiedzę o fakcie złożenia wymaganego oświadczenia tut. Sąd powziął wskutek złożonego sprzeciwu, do którego załącznikiem był odpis pisma z dnia 26 sierpnia 2008r.
Stosownie do § 2 ust. 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c cytowanego rozporządzenia Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie w kwocie 146,40 zł (50 % x 292,80 zł), w tym VAT 26,40 zł - mając na uwadze, iż sprawę tak w I jak w II instancji prowadził ten sam pełnomocnik.
Uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia - na podstawie art. 250 w związku z art. 260 ustawy p.p.s.a.