Uzasadnienie
W dniu 12 sierpnia 2010r. Z. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2010r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
W sprzeciwie od ww. postanowienia Z. L. zakwestionował stanowisko Referendarza sądowego podważające wiarygodność oświadczenia wnioskodawcy jako sprzecznego z oświadczeniem złożonym przez jego matkę W. L. w sprawie II SA/Ke 452/10. Ponadto wskazał, iż w kilku sprawach zawisłych przed tut. Sądem w identycznych okolicznościach faktycznych był zwalniany od kosztów i był mu przyznawany adwokat.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje.
Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych, obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub
Sygn. akt II SA/Ke 453/10 częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z zasiłku z tytułu orzeczenia o niepełnosprawności w wysokości 150 zł miesięcznie. Nie wykazał innego majątku poza wymagającym remontu domem wielkości 150 m² z częścią mieszkalną o pow. 20 m², nieruchomością rolną w miejscowości N. o pow. 0,32 ha, 10 kurami i 3 kozami. W sprzeciwie podał, że miesięcznie otrzymuje od matki kwotę 300 zł na leczenie, co jest zgodne z oświadczeniem złożonym przez W. L. w sprawie II SA/Ke 452/10.
Zdaniem Sądu Z. L. wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego oraz opłacić fachowego pełnomocnika procesowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Tym samym, oceniając sytuację majątkową skarżącego, w świetle przesłanek art. 246 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które dają podstawę do zwolnienia go od kosztów sądowych w całości i ustanowienia adwokata z urzędu. Orzekając w tym względzie Sąd miał na uwadze wysokość dochodu Z. L., tj. zasiłek w kwocie 150 zł uzupełniany pomocą od matki, co w świetle doświadczenia życiowego z trudem wystarcza na zaspokojenie najbardziej nawet podstawowych potrzeb życiowych skarżącego.
Uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 243 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 i art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.