Uzasadnienie
P. J. złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, adwokata w sprawie ze skarg M. J. i P. J. na decyzję Wojewody w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zwrotu refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego.
Ze złożonego formularza i wniosku z dnia 26 kwietnia 2018 r. wynika, że skarżący przebywa w Zakładzie Karnym, pracuje nieodpłatnie, nie osiąga żadnego dochodu, nie posiada żadnego majątku ani oszczędności.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację życiową majątkową skarżącego, przede wszystkim osadzenie w zakładzie karnym, brak własnego dochodu i majątku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Ze względu na administracyjny charakter sprawy zdecydowano, że należy ustanowić radcę prawnego z urzędu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art., art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.