Uzasadnienie
Decyzją z 9.02.2026 znak: KO.I.5741.2.2025 Świętokrzyski Kurator Oświaty (dalej "ŚKO"), po rozpoznaniu odwołania A. W. (dalej też jako "strona") od orzeczenia Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Jędrzejowie nr 168/24/25 z dnia 12 maja 2025 r. o potrzebie kształcenia specjalnego M. W., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W podstawie prawnej powołano m.in. art. 127 ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. 2025 r. poz. 1043 ze zm.), dalej: "Prawo oświatowe". W uzasadnieniu organ wskazał, że:
- - ww. orzeczenie organu I instancji zostało wydane ze względu na niepełnosprawność – zespół Aspergera – w następstwie uwzględnienia w części zaskarżonego przez stronę orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego nr 149/24/25 z 14.04.2025 r. dla syna strony;
- - formalne działania organu I instancji w zakresie wydania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego były zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7.09.2017 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U. 2023, poz. 2061), dalej jako "rozporządzenie w sprawie orzeczeń", a mianowicie:
- • prawidłowo został powołany Zespół Orzekający (zarządzenie Dyrektora Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej w Jędrzejowie z 9.04.2025 r.),
- • skutecznie powiadomiono strony o terminach posiedzenia Zespołu i zapewniono im możliwość uczestniczenia w posiedzeniu, które odbyło się 12 maja 2025 r.,
- • posiedzenie Zespołu i wydanie orzeczenia odbyło się zgodnie z terminami wskazanymi w ww. rozporządzeniu,
- • z posiedzenia Zespołu sporządzono protokół zawierający niezbędne informacje określone w ww. rozporządzeniu, tj. informację o podjętym rozstrzygnięciu wraz z uzasadnieniem, protokół został podpisany przez przewodniczącego i członków Zespołu.
ŚKO stwierdził odnośnie zarzutów odwołania co do wadliwego i sprzecznego z materiałem dowodowym ustalenia, że małoletni posiada cechy zaburzenia ze spektrum autyzmu, że w dokumentacji znajduje się zaświadczenie lekarskie z 13.03.2025 r., wydane przez Krajowe Towarzystwo Autyzmu Oddział [...], podpisane przez lekarza specjalistę psychiatrii, stwierdzające, że syn strony pozostaje w stałym leczeniu Poradni z powodu zespołu Aspergera. Był dwukrotnie diagnozowany przez specjalistów Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Jędrzejowie (diagnoza psychologiczna i pedagogiczna) z powodu trudności szkolnych - na wniosek matki. W związku z wynikami diagnozy uczeń posiada opinię w sprawie objęcia pomocą psychologiczno-pedagogiczną oraz dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb wynikających z dysleksji rozwojowej. Z uwagi na aktualne wyniki badań diagnostycznych przeprowadzonych w 2024 i 2025 r. nie zachodzi konieczność ponownego diagnozowania dziecka.
Zespół Orzekający, wskazując zalecenia do pracy z synem strony, bazował na wynikach własnych badań diagnostycznych, informacjach zawartych w dokumentacji przekazanej przez rodziców chłopca oraz opiniach nauczycieli. Wskazane w orzeczeniu nr 168/24/25 zalecenia oraz cele edukacyjne i terapeutyczne są adekwatne do potrzeb dziecka, u którego zdiagnozowano zespół Aspergera. Dla chłopca ustalono następujące zalecenia dotyczące warunków i form wsparcia umożliwiających realizację indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych chłopca oraz cele rozwojowe i terapeutyczne zalecane do realizacji w ramach pracy z chłopcem:
w codziennej pracy z uczniem należy pracować nad wspieraniem zachowań pożądanych, nie należy natomiast karać chłopca za objawy ASD, dostosowanie wymagań edukacyjnych na poszczególnych przedmiotach do indywidualnych potrzeb ucznia, w indywidualnej, obowiązkowej pracy rewalidacyjnej z chłopcem wskazane jest prowadzić m.in.: zajęcia rozwijające umiejętności społeczne i komunikacyjne, realizowanie innych celów wynikających z programu rewalidacji, wskazane jest objęcie chłopca w szkole pomocą psychologiczno-pedagogiczną w trakcie bieżącej pracy z nim, a także poprzez objęcie go zajęciami specjalistycznymi, np.: indywidualne zajęcia z psychologiem/pedagogiem, zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne.
Zalecenia wskazane w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego stanowią podstawę do dostosowania warunków kształcenia i wychowania w placówce edukacyjnej do indywidualnych potrzeb dziecka, a dzięki niemu edukacja ucznia ma przebiegać w sposób całkowicie dostosowany do jego potrzeb oraz możliwości intelektualnych i fizycznych.
W odniesieniu do zarzutu uchylenia orzeczenia z uwagi na nieuwzględnienie aspektu alienacji rodzicielskiej mającej odnosić się do matki oraz tego, czy owa alienacja ma wpływ na kondycję psychofizyczną małoletniego organ zauważył, że z treści opinii wydanej przez Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów Sądu Okręgowego w Kielcach wynika, iż utrzymujący się od lat konflikt pomiędzy opiniowanymi spowodował, że nie podjęli oni współdziałania, obecnie w dalszym ciągu nie potrafią się ze sobą porozumieć, zarzucają sobie wzajemnie naganne zachowanie, złą wolę - co negatywnie rzutuje na dalszy proces opiekuńczo-wychowawczy chłopca. Taka postawa obydwojga rodziców wpływa negatywnie na prognozy rozwoju społeczno-emocjonalnego małoletniego, destabilizuje jego życie, stanowi dla dziecka negatywny wzorzec osobowy, zakłóca jego relacje z opiekunami - aktualnie z ojcem. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego jest dokumentem wydawanym przez zespół specjalistów poradni psychologiczno-pedagogicznej, który przeznaczony jest do celów edukacyjnych, natomiast sprawy kontaktu dziecka z rodzicem oraz wszelkie spory między rodzicami w tym obszarze rozstrzyga sąd rodzinny.
Cele orzeczenia, czyli zapewnienie dziecku optymalnych warunków kształcenia w szkole, zostały więc całkowicie wypełnione w zaskarżonym orzeczeniu Zespołu, a inne niż niezbędne dla procesu edukacji informacje o potrzebach dziecka nie mogą zostać zamieszczone w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego.
Reasumując, ŚKO stwierdził, że organ I instancji dążył do wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, starannie i zgodnie z prawem prowadził postępowanie.
W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, strona sformułowała zarzuty naruszenia "przepisów prawa procesowego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to jest:
- 1. art. 97 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (K.r.o.) poprzez jego nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji - podczas gdy organ miał wiedzę, że z uwagi na istniejący między rodzicami dziecka spór co do istotnych spraw dziecka i brak zgody ojca na wydanie orzeczenia w sprawie jego kształcenia specjalnego, wymagane było rozstrzygnięcie sądu opiekuńczego w tym zakresie - którego zabrakło;
- 2. art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - co skutkowało błędnym ustaleniem przez organ, że ojciec małoletniego również wyraził zgodę na potrzebę badania małoletniego;
art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób lakoniczny – uniemożliwiający prześledzenie toku rozumowania organu;
art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na podpisanie decyzji jedynie przez ŚKO; tymczasem orzeczenia kolegialne powinny być podpisane przez wszystkich członków tego organu, podpisanie decyzji tylko przez przewodniczącego lub tylko przez niektórych członków organu, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, jest traktowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;
5. art. 97 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wyrażenia przez sąd opiekuńczy zgody zastępującej oświadczenie woli rodziców – w sytuacji, gdy organ z urzędu wiedział, że ojciec dziecka nie wyrażał zgody na objęcie małoletniego badaniami.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:
- - uchylenie zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.",
- - zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania;
- - rozpoznanie skargi w zakresie zaskarżenia, także poza zakresem zarzutów - stosownie do art. 134 p.p.s.a.
Uzasadniając swe stanowisko skarżący wskazał, odwołując się do przepisów Prawa oświatowego i rozporządzenia w sprawie orzeczeń, że skoro zespół orzekający jest organem kolegialnym, w decyzji przez niego wydawanej powinny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie, a orzeczenie, które jest decyzją administracyjną, powinno być podpisane przez wszystkich członków zespołu, którzy uczestniczyli w podjęciu rozstrzygnięcia.
Niezależnie od powyższego skarżący powołał się na art. 93 § 1 i art. 97 § 1 i 2 K.r.o. i wskazał, że wniosek złożony tylko przez jednego rodzica bez uzyskania zgody drugiego, a wręcz wbrew jego woli, przesądza o tym, że został złożony przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego złożenia. W takiej sytuacji, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wyrażenia przez sąd opiekuńczy zgody zastępującej oświadczenie woli rodziców, organ winien zawiesić postępowanie w sprawie.
Wreszcie zdaniem skarżącego ŚKO nie uwzględnił dołączonych przez niego do odwołania dokumentów. Poza tym w jego ocenie niezrozumiałym jest na jakiej podstawie sformułowano sugestie dotyczące zespołu Aspergera, skoro żadna z uprawnionych instytucji ani osób zawodowo obserwujących dziecko nigdy takich zaburzeń nie stwierdziła.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zgody strony na wydanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego ŚKO wskazał, że A. W. brał czynny udział w postępowaniu organu I instancji, w złożonych odwołaniach wnosił o wydanie nowego orzeczenia, a uprzednio składał wniosek o zmianę terminu posiedzenia Zespołu Orzekającego i brał udział w tym posiedzeniu. Organ odniósł się także obszernie do kwestii podpisu pod orzeczeniem organu I instancji wskazując, że fakt podpisywania orzeczeń wyłącznie przez przewodniczących składów orzekających jest stałą praktyką obowiązującą na terenie całego kraju, wynikającą z rozporządzenia w sprawie orzeczeń, którego przepisy mają charakter szczególny w stosunku do K.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja ŚKO, którą utrzymano w mocy orzeczenie Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Jędrzejowie nr 168/24/25 z dnia 12 maja 2025 r. o potrzebie kształcenia specjalnego M. W. (syn skarżącego).
Zgodnie z art. 127 ust. 1 Prawa oświatowego, kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież niepełnosprawne, niedostosowane społecznie i zagrożone niedostosowaniem społecznym, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki odpowiednio w przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych, przedszkolach, oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych i szkołach lub oddziałach integracyjnych, przedszkolach i szkołach lub oddziałach specjalnych, innych formach wychowania przedszkolnego i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 7.
Orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z przepisami o ochronie zdrowia psychicznego wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia niepełnosprawności intelektualnej (art. 127 ust. 10 ustawy). Od tych orzeczeń rodzice dziecka mogą złożyć w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia odwołanie do kuratora oświaty (art. 127 ust. 12).
Natomiast rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7.09.2017 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U. 2023, poz. 2061) określa m.in. szczegółowe zasady działania zespołów orzekających w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych a także tryb postępowania odwoławczego od wydanego orzeczenia.
Zasadny okazał się przede wszystkim pierwszy z zarzutów podniesionych w skardze, dotyczący naruszenia art. 97 § 2 K.r.o.
Jak wynika z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie orzeczeń, zespoły wydają orzeczenia i opinie na pisemny wniosek rodzica dziecka lub ucznia lub na pisemny wniosek pełnoletniego ucznia, zwanych dalej "wnioskodawcą". Z przepisu tego wynika, że postępowanie w sprawie wydania orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego jest postępowaniem skargowym. Oznacza to, że dysponentem postępowania jest wnioskodawca. Jego wniosek inicjuje postępowanie a brak wniosku wyklucza dopuszczalność prowadzenia postępowania. Złożenie wniosku i jego dalsze podtrzymywanie warunkuje dopuszczalność prowadzenia postępowania, opartego na zasadzie skargowości. Wprawdzie przy tym w ww. przepisie literalnie wskazano, że zespoły wydają orzeczenia na pisemny wniosek "rodzica", nie oznacza to jednak, że przepisy rozporządzenia uprawniają do podejmowania decyzji o wszczęciu procedury orzeczniczej w sprawie kształcenia dziecka z pominięciem jednego z rodziców.
Każdy z rodziców dziecka, o ile jego władza rodzicielska nie została ograniczona lub nie został jej pozbawiony (właściwym orzeczeniem) posiada legitymację do reprezentowania dziecka w postępowaniu, tj. złożenia wniosku inicjującego postępowanie, jak również kwestionowania orzeczeń zespołów orzekających w drodze odwołania. Świadczy o tym treść art. 127 ust. 12 Prawa oświatowego, który przewiduje złożenie odwołania od orzeczenia zespołu dla obydwojga rodziców, jak również § 4 ust. 5 rozporządzenia w sprawie orzeczeń, który stanowi, że rodzice dziecka lub ucznia lub pełnoletni uczeń mają prawo uczestniczyć w posiedzeniu zespołu i przedstawić swoje stanowisko (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 7.05.2026 r., sygn. II SA/Rz 22/26).
Zgodnie z art. 93 § 1 K.r.o. władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom. W myśl art. 97 § 1 i 2 K.r.o. jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania (§ 1). Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy (§ 2).
W sytuacji zatem, gdy w toku postępowania przed organami administracji okaże się, że wniosek o wydanie orzeczenia został złożony przez jednego z rodziców, bez wiedzy, a nawet wbrew woli drugiego z rodziców, i że istnieje między rodzicami spór co do rzeczywistego stanu zdrowia dziecka i potrzeby (lub braku potrzeby) objęcia kształceniem specjalnym, okoliczności tej nie można pominąć. Podjęcie bowiem decyzji w sprawie wystąpienia z wnioskiem o wydanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, uzależnionej od stanu zdrowia dziecka, należy do istotnych spraw dziecka, o których rodzice rozstrzygają wspólnie, natomiast w przypadku braku porozumienia między nimi, rozstrzyga sąd opiekuńczy (art. 97 § 2 K.r.o.), a nie organ administracji.
Zatem do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. wyrażenia przez sąd opiekuńczy zgody zastępującej oświadczenie woli rodziców organ winien zawiesić postępowanie (por. wyrok WSA w Łodzi z 11.12.2018 r., sygn. III SA/Łd 710/18).
W rozpatrywanej sprawie, jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych postępowania wyroku rozwodowego (k. 141 i nast.) wydanego przez Sąd Okręgowy w Radomiu w dniu 24.06.2020 r., sygn. I C 679/18, wykonywanie władzy rodzicielskiej nad M. W. zostało powierzone matce, zaś wykonywanie tej władzy przez A. W. Sąd ograniczył do współdecydowania w istotnych sprawach dziecka związanych z procesem wychowania, wykształcenia i wyjazdu na stałe za granicę. Nie może ulegać wątpliwości, że decydowanie o złożeniu wniosku o wydanie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego i występowanie w postępowaniu w tym przedmiocie, należy do istotnych spraw dziecka, o których na podstawie powyższego wyroku A. W. może współdecydować.
Jednocześnie nie podlega kwestii, że w niniejszym przypadku wniosek o wszczęcie postępowania został złożony wyłącznie przez matkę dziecka U. W. Co prawda ostatecznie skarżący został dopuszczony do udziału w postępowaniu, jednak niewątpliwym jest, że jego stanowisko wyrażane w całym jego toku co do stanu zdrowia M. W. (w szczególności diagnozy w zakresie stwierdzenia zespołu Aspergera, potrzeby jego badania, a w konsekwencji najpewniej także potrzeby orzeczenia kształcenia specjalnego) jest z gruntu odmienne niż stanowisko wnioskodawczyni.
Jak podniósł WSA w Łodzi w przywołanym wyżej wyroku z 11.12.2018 r., sygn. III SA/Łd 710/18, istotą ani celem przedmiotowego postępowania administracyjnego nie jest rozstrzyganie sporu powstałego pomiędzy rodzicami dziecka (byłymi małżonkami) co do sposobu wykonywania władzy rodzicielskiej i decydowania o istotnych sprawach dziecka, do których z pewnością należy właściwa forma realizowania obowiązku szkolnego uzależniona od aktualnego stanu zdrowia dziecka. W przedmiotowym postępowaniu oboje rodzice reprezentują wyłącznie interes dziecka, a nie swój własny interes faktyczny. Interes prawny rodziców do udziału w niniejszym postępowaniu jest bowiem w istocie pochodną interesu prawnego dziecka, a wykonywanie władzy rodzicielskiej przez rodziców to zarówno prawo, jak i obowiązek do działania w imieniu i na rzecz dobra dziecka. Brak jest podstaw, by w postępowaniu o wydanie orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania rodzice dziecka prowadzili spór przeciw sobie jako odrębne strony postępowania o spornych interesach, w rozumieniu art. 28 K.p.a., ich interes prawny do udziału w tym postępowaniu jest bowiem pochodną interesu prawnego ich dziecka.
W istocie oboje rodzice reprezentują w przedmiotowym postępowaniu wyłącznie interes dziecka, a nie swój własny interes faktyczny. Z uwagi zatem na niewątpliwy spór między rozwiedzionymi rodzicami dziecka co do jego istotnych spraw, wymagane było w tym przypadku rozstrzygnięcie sądu opiekuńczego, zaś wniosek złożony wyłącznie przez matkę dziecka nie uprawniał zespołu do przeprowadzenia postępowania orzeczniczego. Nie można w ocenie Sądu wywodzić intencji wszczęcia postępowania – jak czyni to organ odwoławczy – w sposób dorozumiany z pism i udziału skarżącego w toczącym się postępowaniu. Nie tylko zaś sposób zainicjowania postępowania był dotknięty uchybieniem – jak podniesiono także fakt jego prowadzenia mimo ewidentnego konfliktu interesów pomiędzy rodzicami i braku zgody sądu opiekuńczego należy uznać za istotne naruszenie art. 97 § 2 K.r.o., powodujące konieczność uchylenia orzeczeń obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że zaskarżoną decyzją ŚKO utrzymał w mocy orzeczenie z dnia 12.05.2025 r. nr 168/24/25, które było rozstrzygnięciem wydanym na skutek wniesienia odwołania przez A. W. od poprzedniego orzeczenia Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Jędrzejowie nr 149/24/25 – również o potrzebie kształcenia specjalnego M. W.. Rozumiejąc intencję organu I instancji, tj. chęć zapewnienia skarżącemu udziału w postępowaniu, trudno w ocenie Sądu doszukać się podstawy prawnej dla ponownego orzekania przez Zespół na skutek wniesionego odwołania, a więc w trybie swego rodzaju autokontroli. Podstawy takiej nie wskazał żaden z organów, zaś art. 132 K.p.a. przewiduje możliwość wydania nowej decyzji przez organ I instancji, ale w przypadku wniesienia odwołania przez wszystkie strony (ewentualnie przez jedną ze stron ale przy wyrażeniu zgody przez pozostałe), zaś organ może jedynie uwzględnić odwołanie w całości, o czym w niniejszym przypadku nie może być mowy.
Możliwość wydania nowego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, które jednocześnie uchyla poprzednie takie orzeczenie, przewiduje także § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie orzeczeń, ale po pierwsze przepis ten wymienia określone sytuacje gdy może to mieć miejsce i są to sytuacje związane bezpośrednio z meritum rozstrzygnięcia (zmiana okoliczności stanowiących podstawę wydania poprzedniego orzeczenia, potrzeba zmiany zaleceń wskazanych w poprzednim orzeczeniu i potrzeba zmiany okresu, na jaki zostało wydane poprzednie orzeczenie), a nie koniecznością konwalidowania uchybień proceduralnych, a po drugie do wydania nowego orzeczenia może dojść jedynie na wniosek wnioskodawcy, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.
Uznając powyższe uchybienia za wystarczające dla uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., należy jednak zwrócić uwagę także na zasadność zarzutu braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co może mieć znaczenie w przypadku ewentualnego przyszłego orzekania przez Zespół. Mianowicie wydane orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego opiera się na jednoznacznym przyjęciu, że u M. W. zdiagnozowany został zespół Aspergera. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wprost podniesiono, że: "Zalecamy, aby M. był objęty kształceniem specjalnym ze względu na stwierdzony u niego zespół Aspergera". Ustalenie w tym zakresie zdaje się jednak opierać wyłącznie na zaświadczeniu lekarskim z dnia 13.03.2025 r. złożonym przez wnioskodawczynię i podpisanym przez specjalistę psychiatrę z Krajowego Towarzystwa Autyzmu Oddział w Kielcach, z którego wynika, że M. W. pozostaje w stałym leczeniu Poradni z powodu zespołu Aspergera (F84.5).
W ocenie Sądu skoro to właśnie zespół Aspergera stanowił główną przyczynę wydania orzeczenia o kształceniu specjalnym, tego rodzaju zaświadczenie nie może być uznane za wystarczające dla potwierdzenia diagnozy występowania u M. W. tego schorzenia. Poza stwierdzeniem, że leczy się on w poradni z tego powodu nie wynika bowiem z zaświadczenia kto, kiedy, na jakiej podstawie, a przede wszystkim czy zasadnie, zdiagnozował u niego tę chorobę. Zespół (w skład którego wchodzi m.in. lekarz i psycholog) w wydanym orzeczeniu opisał zaś co prawda zespół cech stwierdzonych u M. W. i występujące u niego trudności, brak jest jednak oceny, czy świadczą one rzeczywiście o występowaniu zespołu Aspergera. Brak takiej oceny pozwala zaś sądzić, że Zespół oparł się w tym zakresie wyłącznie na samym zaświadczeniu, z pominięciem choćby jakiejkolwiek dokumentacji medycznej, która była podstawą stwierdzonej diagnozy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą wystarczające podstawy do uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji, ale też obu orzeczeń Zespołu. Przede wszystkim bowiem, o czym była mowa na wstępie rozważań, konieczne jest wypowiedzenie się w sprawie przez właściwy sąd opiekuńczy, co determinować będzie ewentualny dalszy tok postępowania w sprawie.
W tej sytuacji, wobec istnienia wystarczających podstaw do uchylenia wydanych rozstrzygnięć, nie było potrzeby odnoszenia się do zarzutu braku podpisania orzeczenia przez wszystkie uprawnione osoby. Należy jedynie zauważyć, że – jak słusznie dostrzegł organ – w dniu 2 marca 2026 r. zostało wydane nowe rozporządzenie Ministra Edukacji w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz.U. z 2026r. poz. 428), którego treść § 16 ust. 5 (przy niezmienionej treści ustawy), stanowiąca że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zawiera podpis przewodniczącego zespołu i podpisy członków zespołu, zdaje się jedynie potwierdzać zasadę, zgodnie z którą orzeczenia zespołu jako organu kolegialnego winny zawierać podpisy wszystkich jego członków. Nawet jednak jeśli przyjąć w tym przypadku uchybienie art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a., nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, skoro Zespół Orzekający posługiwał się wzorem orzeczenia, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia (por. wyroki WSA we Wrocławiu z 25.08.2022 r., sygn. IV SA/Wr 50/22, z 5.03.2025r., sygn. IV SA/Wr 517/24).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt. II wyroku, uwzględniając kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.