Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 988/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę B.M.-S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2005. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 14 maja 2010 r.
Wnioskiem z dnia [...] marca 2018r. B.M.-S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o sprostowanie oczywistej omyłki, jaka zaistniała jego zdaniem w uzasadnieniu powyższego wyroku.
Zdaniem skarżącego omyłka polegała na błędnie zapisanym stanie faktycznym sprawy, której dopatrzył się w następującym fragmencie uzasadnienia: "Uwidocznione na fotografiach niewykoszone zeschnięte trawy, wieloletnie chwasty, samosiewy drzew liściastych, a nawet stos zeschniętych gałęzi, skłaniają w ocenie organu do wniosku, iż na spornych działkach z całą pewnością działalność rolnicza nie była prowadzona w roku gospodarczym 2005, a więc w okresie od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności ONW przez B.M.-S., do dnia wykonania inspekcji terenowej, tj. [...] października 2005 r.".
W opinii skarżącego fragment ten powinien poprawnie brzmieć następująco: "Uwidocznione na fotografiach niewykoszone zeschnięte trawy, wieloletnie chwasty, samosiewy drzew liściastych, a nawet stos zeschniętych gałęzi, skłaniają w ocenie organu do wniosku, iż na spornych działkach z całą pewnością działalność rolnicza nie była prowadzona w roku gospodarczym 2005, a więc w dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności ONW przez B.M.-S., i dniu wykonania inspekcji terenowej, tj. [...] października 2005 r.".
Uzasadniając swój wniosek skarżący podał, że dzień 29 marca 2005 r. (złożenie wniosku o przyznanie płatności ONW) i dzień 18 października 2005 r. jest okresem spoczynku roślin łąkowo-pastwiskowych. Zawsze w marcu są zeschnięte trawy, wieloletnie chwasty i samosiewy drzew liściastych. Zdaniem skarżącego o tym, czy ma uprawę w danym roku, łąki, pastwiska i trawy na gruncie ornym decyduje okres od dnia 15 maja do dnia 31 lipca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ewentualne nieprawidłowości, występujące w sentencji bądź uzasadnieniu wyroku, muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, baza orzeczeń CBOIS). Oczywistego charakteru nie ma przy tym omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania (por. postanowienie NSA z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 447/11). Stanowisko to podziela Sąd orzekający w niniejszym składzie.
Poza powyższym należy wskazać, że sprostowanie wyroku nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 606). Sprostowaniu nie podlega również ewentualne mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane ewentualnym przeoczeniem. Żądanie bowiem sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (por. postanowienia NSA z 19 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 767/04 oraz z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, baza orzeczeń CBOIS).
Innymi słowy, sprostowanie nie może wpływać na merytoryczną treść czy też ocenę prawną zawartą w wyroku.
W przedmiotowej sprawie uwzględnienie wniosku skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 11 marca 2010 r., w sposób zgodny z tym wnioskiem, było w oczywisty sposób niedopuszczalne. Przychylenie się do wniosku wymagałoby wcześniejszej powtórnej oceny okoliczności sprawy, co – zdaniem Sądu – nie może mieć miejsca w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.
W konsekwencji dokonanych ustaleń, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.