Uzasadnienie
1. Pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. T. Z. wniósł do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. nr Xl/179/2025 w sprawie pozbawienia drogi gminnej znajdującej się na działkach ewidencyjnych nr [...] położonych w [...] dotychczasowej kategorii poprzez wyłączenie z użytkowania jako drogi publicznej.
W skardze wniesiono o stwierdzenie nieważności wskazanej uchwały oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania zarzucając naruszenie:
- 1) art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w dacie podjęcia uchwały t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 609 ze zm.; dalej u.d.p.) przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pozbawieniu drogi gminnej nr [...]) znajdującej się na działkach o numerach ewidencyjnych nr [...]położonych w [...], kategorii drogi gminnej w trybie "wyłączenia z użytkowania", mimo że nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie tej instytucji, tj. droga ta nie stała się zbędna dla użytku publicznego, nie została zlikwidowana, a wręcz przeciwniebyła i jest aktywnie wykorzystywana przez właścicieli nieruchomości do niej przyległych, w tym skarżącego, jak również innych użytkowników, tj. osoby i podmioty trzecie, takie jak klienci skarżącego, jego kontrahenci, a także pełni kluczowa rolę dla służb ratowniczych;
- 2) art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przez naruszenie definicji i funkcji drogi gminnej jako drogi służącej lokalnym potrzebom-w sytuacji, gdy droga objęta zaskarżoną uchwałą ([...]) nadal spełniała funkcję drogi lokalnej o fundamentalnym znaczeniu dla dojazdu do nieruchomości skarżącego, w tym dojazdu jego klientów i kontrahentów oraz służb ratowniczych (osoby i podmioty trzecie);
- 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej k.p.a.) przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie istotnych okoliczności wskazujących na aktualne użytkowanie drogi objętej zaskarżoną uchwałą (ul. [...]) oraz jej znaczenie dla bezpieczeństwa pożarowego i prowadzenia działalności gospodarczej przez właścicieli nieruchomości przyległych, w szczególności skarżącego; podjęcie uchwały bez należytego uzasadnienia potrzeby i podstaw jej podjęcia;
- 4) art. 8 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasady lojalności administracji, wynikające z uprzednich deklaracji władz miasta i gminy [...] co do realizacji inwestycji drogowej na ul[...] w [...] oraz zaaprobowania projektów organizacji firmy skarżącego uzależnionych od dostępu do ul. [...].
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności podkreślono, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] znajdującej się w [...], na której prowadzi działalność gospodarczą obejmującą m.in. kasację, złomowanie i recykling pojazdów mechanicznych. Dojazd do tej nieruchomości został od początku zaprojektowany i zrealizowany właśnie od strony ul. [...], znajdującej się na działkach o numerach ewidencyjnych [...], które to działki drogowe pełnią w tym układzie kluczową rolę.
Działka nr [...]będąca własnością skarżącego powstała w wyniku podziału działki nr [...], która była współwłasnością skarżącego T. Z. i K. M. w udziałach po 1/2, i która to, na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2017 r., zatwierdzającej podział nieruchomości, uległa podziałowi na działki nr [...]. Działka nr [...]położona jest przy ul[...]i jest własnością K. M., który prowadzi na niej działalność gospodarczą pod firmą M., obejmującą m.in. stację kontroli pojazdów i warsztat samochodowy.
Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydaną jeszcze przed podziałem działki nr [...], zezwolono na lokalizację zjazdu z drogi gminnej, tj. działki nr [...], do nieruchomości stanowiącej działkę [...]. Nieprzerwanie od 2015 r. ul. [...] obejmująca działki nr [...]jest drogą dojazdową do firmy skarżącego i codziennie korzystają z niej jego klienci i kontrahenci, a więc jest aktywnie użytkowana do dnia dzisiejszego.Cały plac firmy skarżącego został przygotowany technicznie pod obsługę od strony ul. [...]: to od ul. [...] znajduje się strefa osuszania pojazdów, wyznaczone strefy zagrożenia wybuchowego oraz separator substancji ropopochodnych. Sama obsługa separatora substancji ropopochodnych (czyszczenie, odbiór nieczystości) wymaga dojazdu pojazdów ciężarowych od ul. [...]. Na zrealizowanie inwestycji na działce [...]skarżący poniósł ogromne nakłady finansowe.Podkreślono też, że ul. [...] pełni kluczową rolę w zakresie bezpieczeństwa pożarowego.
Do skargi dołączono operat szacunkowy, decyzje podziałowe i lokalizujące zjazd oraz inne dokumenty na poparcie twierdzeń skarżącego, w szczególności posiadania przez niego interesu prawnego.
W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] pozbawiająca ul. [...]dotychczasowego statusu drogi publicznej narusza jego interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., jako że bezpośrednio oddziałuje na sytuację prawną jego nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Nieruchomość ta była i jest w sposób trwały i funkcjonalny powiązana komunikacyjnie z ul. [...]. W oparciu o ten właśnie dostęp zrealizowano inwestycję polegającą na budowie firmy skarżącego obejmującej m.in. stację demontażu pojazdów (skup złomu, kasacja pojazdów i recykling pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji), dla której to infrastruktury zaprojektowano - zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi i za aprobatą władz Miasta i Gminy [...] - dojazd od strony ul. [...]. W zaskarżonej uchwale nie wskazano żadnej alternatywnej drogi zapewniającej równoważny dostęp do nieruchomości skarżącego.
Brak także ustanowionej służebności drogi koniecznej lub innego tytułu prawnego do korzystania przez skarżącego z działek nr [...]- które w praktyce stanowiły i stanowią wciąż dotychczasowy dojazd do nieruchomości skarżącego, a nadto są wyjątkowo ważne z punktu bezpieczeństwa pożarowego.
Skarżący podkreślił, że o podjęciu uchwały dowiedział się w dniu [...] listopada 2025 r. z pisma Urzędu Miasta i Gminy w [...], Wydział Nieruchomości, Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska, które otrzymał wraz z treścią zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem graficznym i uzasadnieniem, w odpowiedzi na swoje pismo z dnia [...] października 2025 r.
Zdaniem skarżącego z treści uzasadnienia do zaskarżonej uchwały nie wynika przyczyna i potrzeba wyłączenia przedmiotowej drogi z użytkowania. Z treści przedłożonego uzasadnienia do skarżonej uchwały nie wynika, że wskazana w kwestionowanej uchwale Rady Miasta i Gminy [...] droga gminna będzie likwidowana. Oznacza to, że przedmiotowa droga w dalszym ciągu będzie pełniła dotychczasową funkcję komunikacyjną, umożliwiając m.in. dojazd do działki skarżącego bezpośrednio graniczącej z tą drogą i nie sposób stwierdzić, że droga ta stała się zbędna dla użytku publicznego. Droga nie zostanie pozbawiona swojej podstawowej funkcji, bowiem dalej służyć będzie właścicielom przyległych do niej nieruchomości (jak również osobom i podmiotom trzecim) jako dojazd do ich posesji.
Tym samym, w ocenie skarżącego, brak jest przesłanek do pozbawienia ul. [...] kategorii drogi gminnej poprzez wyłączenie jej z użytkowania zgodnie z art. 10 ust. 3 u.d.p.
2. W odpowiedzi na skargę, reprezentujący organ stanowiący gminy Burmistrz Miasta i Gminy [...], wniósł o jej odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a.(ustawa z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), ewentualnie oddalenie skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a,
W jej uzasadnieniu podniesiono, że T. Z. i K. M. w dniu [...] sierpnia 2014 r. uzyskali decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji diagnostycznej i stacji demontażu pojazdów na działce nr [...]. Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. obaj współwłaściciele otrzymali zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi gminnej. W rzeczywistości jednak, co podkreślił organ, zjazd został wybudowany w innym miejscu niż wskazano w projekcie budowlanym czyli został wykonany nielegalnie.
Dalej organ podał, że decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. organ zatwierdził podział działki nr [...]. W wyniku podziału powstały działki nr [...]. Dnia [...] lutego 2018 r. K. M. i T. Z.znosząc współwłasność ustalili, że działka [...]stała się własnością T. Z., a działka [...]- K. M., natomiast działka [...]pozostała ich współwłasnością.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ podał, że w dniu [...] listopada 2024 r. do Zarządu Powiatu [...] wystąpiono o opinię dotyczącą pozbawienia działek nr ewid. [...]kategorii drogi publicznej, z uwagi na utratę ich pierwotnego charakteru i brak spełniania istotnej funkcji drogowej. Przedmiotowe działki docelowo nie mają pełnić funkcji drogowej, zaś gmina zamierza sprzedać przedmiotowe działki (obecnie oznaczone nr [...]). We wrześniu 2025 r. sporządzono operat szacunkowy dla przedmiotowych działek przygotowując się do ich sprzedaży.
Zdaniem organu skarżący nie wykazał istnienia interesu prawnego bowiem działka stanowiąca jego własność (nr [...]) posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej -ul. [...]. Nadto uchwała nie pozbawia skarżącego prawa własności ani nie ingeruje w sposób korzystania z nieruchomości zgodny z prawem, skarżący nie korzysta z legalnie wybudowanego zjazdu z drogi publicznej, bezprawnie istniejący zjazd z drogi publicznej nie może podlegać ochronie prawnej organów państwowych i samorządowych, istnienie drogi przeciwpożarowej nie jest uzależnione od istnienia drogi publicznej, bowiem droga przeciwpożarowa jest elementem zagospodarowania terenu, a nie systemu dróg publicznych i nie wymaga wydania decyzji o lokalizacji drogi ani pozwolenia na budowę drogi.
W ocenie organu skarżący wskazuje w treści skargi szereg okoliczności faktycznych, sygnalizując w istocie jedynie potencjalne trudności w wykorzystaniu należącej do niego działki, nie wykazał jednak, aby takie utrudnienia faktycznie wystąpiły. Odniesiona argumentacja dotyczy okoliczności hipotetycznych i mających walor interesu faktycznego, a nie prawnego. Zdaniem organu skarga zmierza do pośredniej legalizacji nielegalnych zjazdów, co jest niedopuszczalne w świetle prawa administracyjnego.W konsekwencji skarga powinna zostać odrzucona jako wniesiona przez podmiot nieposiadający legitymacji procesowej.
W odniesieniu do meritum skargi (na wypadek nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi) organ wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie: art. 7a oraz art. 10 ust. 1-3u.d.p. przy zachowaniu właściwości organu i po zasięgnięciu opinii Zarządu Powiatu [...]. Podniesiono również, że przepis art. 7 ust. 1 u.d.p. nie stanowił bezpośredniej podstawy prawnej podjęcia uchwały, a zatem organ nie mógł naruszyć tego przepisu przy jej podejmowaniu. Pozbawienie spornej drogi charakteru drogi publicznej i wyłączenie jej użytkowania jako drogi nie ma bezpośredniego wpływu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, bowiem istnienie drogi przeciwpożarowej nie jest prawnie uzależnione od istnienia drogi w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.d.p. Droga nie ma też "znaczenia lokalnego" w stopniu uzasadniającym kwalifikowanie jej jako drogi publicznej, a jedynie faktyczne znaczenie dla skarżącego, korzystającego z tego ciągu komunikacyjnego w ramach swojej działalności.
Następnie organ szeroko omówił powody wyłączenia drogi z użytkowania akcentując, że przesłanką pozbawienia drogi kategorii drogi publicznej było wyłączenie jej z użytkowania jako drogi publicznej, spowodowane trwałą utratą funkcji komunikacyjnej, faktycznym uniemożliwieniem przejazdu, zajmowaniem pasa drogowego przez pojazdy związane z działalnością gospodarczą skarżącego i współwłaściciela oraz składowaniem odpadów. Końcowo podniesiono, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy k.p.a.
- 3. Obecny na rozprawie w dniu 15 lipca 2026 r. skarżący podtrzymał skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
4. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis art. 91 u.s.g. przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.
5. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie utrwalił się pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności aktu (np. uchwały) organu gminy. W rzecznictwie i doktrynie do naruszeń stanowiących istotne naruszenie prawa zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia określonego rodzaju uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 1992 r., II SA/Wr 96/92, OSP z. 7-8/1993 poz. 148).
6. Legitymację skargową do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy określa art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w dacie wniesienia skargi t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1153), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy, która jest niezgodna z prawem i jednocześnie godzi w sferę prawną skarżącego - wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne, np. znosi, ogranicza czy uniemożliwia realizację jego uprawnienia, interesu prawnego. O powodzeniu skargi przesądza wobec tego wykazanie naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.
Badanie to ma na celu tylko stwierdzenie warunku umożliwiającego kontrolę sądową nie jest jednak pelnym badaniem merytorycznym. Dlatego przepis art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. dotyczy jedynie tych przypadków, gdy brak naruszenia interesu prawnego jest oczywisty. Jeśli natomiast przepis szczególny, jako warunek skutecznego wniesienia skargi, formułuje naruszenie interesu prawnego skarżącego, zaś owo naruszenie może być wykazane jedynie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a ocena w tym zakresie pozostaje w związku z badaniem legalności zaskarżonych aktów, brak jest podstaw do odrzucenia skargi (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 lutego 2021 r., II SA/Go 422/20, CBOSA).
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący wykazał dostatecznie istnienie po jego stronie interesu prawnego, powołując się na okoliczność, że przedmiotowa droga objęta zaskarżoną uchwałą stanowi dojazd do nieruchomości, na których skarżący prowadzi działalność gospodarczą i na której zrealizował inwestycje związane z wykorzystywaniem działek drogowych, objętych zaskarżoną uchwałą. Takie sytuacje uznawane są w orzecznictwie za spełniające warunek, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. choćby wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 lutego 2023 r., III SA/Kr 1284/22, CBOSA).
7. Skoro skarga była dopuszczalna a skarżący posiada interes prawny w jej wniesieniu należało ją rozparzyć merytorycznie. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały powołano przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. w zw. art. 7a oraz art. 10 ust. 1, 2 i 3 u.d.p. W jej § 1 wskazano, że uchwały się kategorii drogi gminnej drogę znajdującą się na działkach o numerach ewidencyjnych [...]położonych w [...], ze względu na wyłączenie jej z użytkowania jako drogi publicznej. z kategorii drogi gminnej poprzez wyłączenie jej z użytkowania jako drogi publicznej. Wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Miasta I gminy [...] (§ 2). Zgodnie zaś z § 3 uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...].
W uzasadnieniu uchwały organ przytoczył przepisy prawa. Podał, że Zarząd Powiatu [...] nie zajął stanowiska w sprawie i lakonicznie wskazał, że "w niniejszej sprawie zachodzą podstawy pozbawienia dotychczasowej drogi gminnej nr [...] poprzez wyłączenie jej z użytkowania".
8. Dla oceny prawnej sprawy istotny jest przepis art. 10 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym "Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z użytkowania, jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego". Użycie w zdaniu 1 tego przepisu określenia, że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii jest możliwe "jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii" nie jest ani przypadkowe, ani pozostawione do uznania przez organ podejmujący uchwałę w tej kwestii. Ustawodawca wyraźnie, wprost to określił wprowadzając jeden wyjątek, tj. przypadek wyłączenia drogi z użytkowania i ten właśnie przypadek występuje w sprawie.
Wyłączenie drogi z użytkowania, o którym mowa w art. 10 ust. 3 u.d.p. dotyczyć winno przede wszystkim takich sytuacji, w których dana droga staje się bez wątpienia zbędna dla użytku publicznego. Tylko w takich warunkach wystąpi sytuacja zezwalająca na odstąpienie od przyjętej przez ustawodawcę zasady, że pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii jest możliwe jedynie w sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi tu o takie sytuacje, w których dana droga staje się zbędna dla użytku publicznego i jest likwidowana (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2021 r., I OSK 3382/19, CBOSA).
9. Wyłączenie drogi gminnej z użytkowania jest dalej idące niż zmiana kategorii i dlatego, choć jest pozostawione uznaniu prawodawcy samorządowego, nie może mieć charakteru dowolnego, lecz wymaga uzasadnienia związanego z realizacją celów u.d.p. (por. wyrok NSA z 16 września 2021 r., II GSK 539/21, CBOSA). Te zaś powinny być wskazane w uchwale. Przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że władza publiczna działa na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego zasadą zaufania do Państwa (art. 2 Konstytucji). Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego i jest też elementem zasady jawności działania władzy publicznej (por. wyroki NSA dnia 8 czerwca 2006 r.II OSK410/06; 16 lutego 2011 r.II OSK 2420/10; 5 marca 2009 r., II OSK 1824/08 i 8 kwietnia 2009 r., II OSK 1468/08, CBOSA).
10. Uzasadnienie uchwały pełni też funkcję informacyjną i kontrolną w odniesieniu do konkretnych realiów pozwalając na ocenę jakie były podstawy faktyczne i prawne rozumowania. Z treści zaskarżonej uchwały oraz dokumentacji dotyczącej jej podjęcia (protokołu sesji nie wynika jaki był stan faktyczny w szczególności to czy pozbawienie statusu drogi publicznej spornej działki uniemożliwia lub ogranicza korzystanie (przejazd) na działki sąsiednie w tym skarżącego i jako oddziałuje na jego interes prawny. W uchwale zawarte jest jedyne stwierdzenie, że drogę na działce [...] "pozbawia się kategorii drogi gminnej ze względu na jej wyłączenie z użytkowania jako drogi publicznej". W jej uzasadnieniu jest zaś tylko wzmianka o braku negatywnych stanowisk innych organów oraz stwierdzenie, że "zachodzą podstawy pozbawienia drogi jej dotychczasowej kategorii". Nie jest ono jednak choćby w minimalnym stopniu skonkretyzowane.
Również w protokole sesji Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]stycznia 2025 r. nie ma mowy o przyczynach wyłączenia. Z uchwały nie wynika w szczególności czy i jak wyłączenie drogi z użytkowania oddziaływuje na dostęp do działek sąsiednich. Jest tylko wzmianka, że nie było pytań i uwag do projektu uchwały. Argumenty zawarto dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie może sanować braku wyjaśnienia tych okoliczności w dacie podjęcia uchwały, tym bardziej, że sąd nie ma procesowych kompetencji ani możliwości do weryfikacji twierdzeń stron na tym etapie (choćby dotyczących legalności zjazdu czy dostępu z innej działki drogowej).
Warto też pamiętać o tym, że nie każda przyczyna wyłączenia jest uznawana za wystarczającą. W orzecznictwie podkreśla się też, że tego rodzaju kwestie jak własność gruntu, na którym zlokalizowano drogę, zakres wyposażenia jej w infrastrukturę techniczną, czy też wypełnienie warunków technicznych, które powinna spełniać droga publiczna, nie stanowią przesłanek pozbawienie drogi jej dotychczasowej kategorii, w sytuacji gdy powodem pozbawienia drogi kategorii jest jej wyłączenie z użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2022 r., I OSK 2417/19).
Zaskarżona uchwała nie poddaje się zatem kontroli sądu administracyjnego z powodu braków w dokumentacji i argumentacji. Powyższe stanowi istotne naruszenie prawa i musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.
- 11. Nadto, co jest odrębną kwestią, zmiany w zakresie kategorii dróg muszą być dokonywane z odpowiednim wyprzedzeniem. Przepis art. 10 ust. 3 u.d.p. określa termin podjęcia takiej uchwały (nie później niż do końca trzeciego kwartału danego roku) i datę jej wejścia w życie (z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego). Zaskarżona uchwała podjęta została w pierwszym kwartale 2025 r., jednak w jej § 3 przewidziano, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia w dzienniku urzędowym, zamiast od 1 stycznia następnego roku czyli 2026 r. Stanowi to również istotne naruszenie prawa, stanowiące samoistną podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
- 12. Z tych względów Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
O kosztach należnych stronie skarżącej orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 [pic] 2 i art. 209 p.p.s.a.