Uzasadnienie
Wojewoda [...], działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 506, aktualny t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm. – określanej dalej jako u.s.g.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 17 października 2018 r. nr XLVIII/349/18 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] obejmującego obręb [...].
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 611/19, Sąd stwierdził nieważność § 5 pkt 10 oraz § 12 ust. 22 pkt 1 w zakresie słów "obiektów związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej" zaskarżonej uchwały, a w pozostałym zakresie skargę oddalił. W dniu 3 grudnia 2019 r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 100 zł uiszczona przez Gminę tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia w/w wyroku.
Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Od zasady tej ustawodawca wprowadził wyjątki w art. 239 p.p.s.a. oraz ustawach szczególnych. Na mocy art. 100 u.s.g. postępowanie sądowe, o którym mowa w artykułach poprzedzających, jest wolne od opłat sądowych. Artykułem poprzedzającym jest między innymi art. 93 u.s.g., który w niniejszej sprawie stanowił podstawę wniesionej przez Wojewodę skargi do Sądu. Skoro zatem, pomimo ustawowego zwolnienia od opłat sądowych, opłata kancelaryjna została w niniejszym postępowaniu sądowym uiszczona, to należało ją zwrócić stronie postępowania, która ją uiściła, w tym przypadku Radzie Gminy, która uiściła opłatę kancelaryjną za sporządzenie odpisu powyższego wyroku i doręczenia go wraz z uzasadnieniem.
Zastosowanie znajduje bowiem art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu lub różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków, zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 225 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.