Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 10 lutego 2009 roku odrzucił skargę D.B. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2008 roku, nr XXXIII/481/08 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy
Postanowieniem z dnia 4 marca 2009 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na skutek wniosku skarżącej przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego skarżącej.
W dniu 14 kwietnia 2009 roku (data prezentaty) wpłynęła do tutejszego Sądu skarga kasacyjna sporządzona przez ustanowionego dla skarżącej - pełnomocnika z urzędu - radcę prawnego J.P.. W skardze kasacyjnej zawarty był wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W dniu 7 lipca 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie o oddaleniu wskazanej wyżej skargi kasacyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne. Oznacza to, że następuje ono po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, od którego jak w niniejszej sprawie służy zażalenie w toku instancji (por. wyrok z dnia 9 lutego 2005r. sygn. akt GSK 1412/04).
Z uwagi na powyższe właściwym do wydania niniejszego postanowienia jest tutejszy Sąd.
W tym miejscu wskazać należy, iż sformułowany przez pełnomocnika wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez pełnomocnika ustanowionego w ramach instytucji prawa pomocy zawarty jest w skardze kasacyjnej, która to stanowi czynność z zakresu nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.). Zaznaczyć również należy, że Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie dopiero wtedy, gdy złożony zostanie stosowny wniosek. W myśl § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1349 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż brak oświadczenia pełnomocnika o jakim mowa w cytowanym powyżej § 16 w/w rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05, Lex nr 242945, postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999, nr 3, póz. 63).
W niniejszej sprawie pełnomocnik nie złożył oświadczenia, iż żądane koszty nie zostały opłacone w całości lub w części. Nie winna budzić wątpliwości teza, iż od zawodowego pełnomocnika należy wymagać znajomości stosownych przepisów prawa.
Z tych względów wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jako nieuzasadniony, podlega oddaleniu.