Uzasadnienie
Zaskarżoną w sprawie decyzją Wojewoda Śląski postanowił uznać, że świadczenie wychowawcze na dziecko W. N. wypłacone M. N. w wskazanym w tej decyzji okresie jest nienależnie pobranym świadczeniem.
Jak wynika z akt sprawy w decyzji tej zawarto pouczenie o trybie i terminie wniesienia od niej odwołania.
Jednakże, za pośrednictwem organu, skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 143, ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Regulacja ta ma na celu zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy, najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Dopiero wydanie rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji otwiera drogę do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie przedmiot skargi stanowi decyzja Wojewoda, działającego jako organ pierwszej instancji. Skarga od tej decyzji nie przysługuje, wobec tego Sąd obowiązany jest wniesioną skargę odrzucić, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.