Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 10 sierpnia 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 739/26

Uzasadnienie

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Wojewódzki Inspektor) postanowieniem z dnia 20 marca 2026 r. nr WINB-WOA.7722.29.2025.PG/KZ, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 527 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418 z późn. zm. – dalej u.p.b.), po rozpoznaniu zażalenia O. Sp. z o.o. Sp. k. w L. (dalej – Spółka, Skarżąca) uchylił postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. (dalej – organ I instancji, Powiatowy Inspektor) z dnia 19 grudnia 2025 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją nr [...] z dnia 3 września 2021 r. znak [...] nakazał Spółce doprowadzenie do stanu poprzedniego pomieszczeń garażowych, zlokalizowanych w miejscowości P., ul. [...], działka nr ewidencyjny [...] i [...], gmina P., których zmieniono sposób użytkowania z funkcji garażowej na wytwórnię emulsji asfaltowej z asfaltu zwykłego. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2022 r. nr WINB-WOA.7721.433.2021.KC. Z kolei tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt II SA/GI 404/22 oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora. Po wniesieniu przez Spółkę skargi kasacyjnej, NSA postanowieniem z dnia 9 listopada 2022 r. oddalił jej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora z dnia 10 stycznia 2022 r.

W dniu 29 sierpnia 2023 r. Powiatowy Inspektor przeprowadził oględziny w sprawie wykonania decyzji nr [...] oraz [...]. W jej trakcie ustalono, iż zbiorniki znajdujące się w pomieszczeniu garażowym były porozłączane podobnie, jak urządzenia i są nieużytkowane. W związku z brakiem podporządkowania się obowiązkowi określonemu wskazaną decyzją, organ I instancji skierował do Skarżącej upomnienie wzywające do jego wykonania w terminie 7 dni. Dokument ten został odebrany przez Spółkę w dniu 29 września 2023 r.

W dniu 13 marca 2024 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który został odebrany przez Skarżącą w dniu 19 marca 2024 r.

W dniu 22 kwietnia 2024 r. Powiatowy Inspektor wydał postanowienie nr [...], którym nałożył na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł oraz wezwał do jej wpłacenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, a także wezwał Skarżącą do niezwłocznego wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora z dnia 18 lipca 2024 r. nr WINB-WOA.7722.159.2024.KZ. Natomiast postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane skarga Spółki zostało zawieszone na mocy postanowienia tutejszego Sądu o sygn. akt II SA/GI 1248/24.

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2025 r. o sygn. akt II OSK 2182/22 NSA oddalił skargę kasacyjną Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/GI 404/22.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 sierpnia 2025 r. nr [...] umorzył w całości postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 stycznia 2022 r. nr WINB-[...], a następnie decyzją z dnia 29 października 2025 r. [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 6 sierpnia 2024 r. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2026 r. o sygn. akt VII SA/Wa 3010/25 oddalił skargę Spółki od powyższej decyzji.

Wobec niepoddania się opisanemu wcześniej obowiązkowi, Powiatowy Inspektor postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r.:

1. 1) wezwał Spółkę do natychmiastowego wykonania obowiązku wymienionego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 13 marca 2024 r. zaznaczając, że w przypadku niewykonania obowiązku zostanie zlecone jego wykonanie innej osobie na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego;
2. 2) zobowiązał Skarżącą do wpłacenia kwoty 5.000 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku, którą należy wpłacić w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia na rzecz Powiatowego Inspektora. Poinformowano jednocześnie, iż w przypadku niewpłacenia wspomnianej kwoty w wyznaczonym terminie zostanie ona ściągnięta wraz z opłata egzekucyjną w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;
3. 3) poinformowano, że wykonanie obowiązku, o którym mowa w punkcie 1 postanowienia powoduje, że punkt 2 postanowienia wygasa.

W zażaleniu z dnia 30 grudnia 2025 r. Spółka zanegowała rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i wniosła o jego uchylenie, a także o wstrzymanie jego wykonania. Uzasadniła to tym, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora nr [...] z dnia 3 września 2021 r. Zdaniem Skarżącej, wskazana decyzja jest nieważna, ponieważ błędnie oznaczono w niej adresata obowiązku, a także nierzetelnie określono krąg stron postępowania. Podkreślono, że z racji na fakt, iż Spółka nie jest dysponentem składnika budowlanego, którego dotyczy obowiązek, pozbawiona jest możliwości jego wykonania, tj. w zakresie przywrócenia pomieszczeń garażowych do stanu uprzedniego.

Wojewódzki Inspektor postanowieniem z dnia 20 marca 2026 r. uchylił postanowienie organu I instancji oraz przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postepowania, a także przytoczono uregulowania znajdujące zastosowanie w sprawie. Wojewódzki Inspektor zgodził się z organem I instancji, że skoro Spółka nie wykonała obowiązku, pomimo nałożenia na nią grzywny w celu przymuszenia, to zasadnym było zastosował kolejnego, surowszego środka egzekucyjnego. Następnie powołując się na art. 128 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 268 z późn. zm. – u.p.e.a.) stwierdził, że organu I instancji dopuścił się błędu, gdyż wraz z postanowieniem nie doręczył Spółce tytułu wykonawczego. Ponadto wskazał, że w treści postanowienia nie wskazano przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego (art. 128 § 1a u.p.e.a.).

Jednocześnie, z uwagi na przytoczone argumenty wskazujące na długotrwałe uchylanie się Spółki od wykonania ciążącego na niej obowiązku, organ odwoławczy nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 17 § 2 u.p.e.a. umożliwiającego wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w uzasadnionych przypadkach.

W końcowej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zawarto pouczenie o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni liczonych od daty jego doręczenia stronie.

W skardze z dnia 29 kwietnia 2026 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Inspektora i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Rozstrzygnięciu organu odwoławczego Spółka zarzuciła naruszenie: art. 28 k.p.a.; art. 107 k.p.a. - w zakresie elementów istotnych decyzji administracyjnej, uzasadnienia i możliwości wykonalności decyzji administracyjnej, Prawa budowlanego w szczególności w zakresie - braku analizy stanu prawnego oraz błędnego wskazania adresata decyzji administracyjnej - w zakresie rozbiórki lub przywrócenia do stanu uprzedniego, tj. wbrew art.

52. u.p.b.; art. 128 § 2 u.p.e.a - w zakresie procedury nałożenia obowiązku wykonania zastępczego; art. 6 § 1 u.p.e.a. w zakresie zachowania kolejności obowiązków przymuszających do wykonania decyzji administracyjnej.

W motywach skargi Spółka podniosła, że błędnie oznaczono ją jako adresata obowiązku, a tym samym błędnie skierowano w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne. Twierdzenie to uargumentowano poprzez odwołanie się do umowy dzierżawy z dnia 1 marca 2017 r., jaką Spółka zawarła z drugim podmiotem gospodarczym. Wynika z niej, że nieruchomość stanowiąca własność Skarżącej pozostaje we władaniu innego podmiotu. Ponadto wynika z niej, że znajdująca się na terenie nieruchomości instalacja stanowi po części własność Spółki i wspomnianego podmiotu gospodarczego.

Zatem – jak twierdzi Skarżąca – skoro nie dysponuje nieruchomością i posadowioną na niej instalacją, to nie może wykonać nałożonego na nią obowiązku. Przesądza to – zdaniem Spółki – o wystąpieniu przesłanki nieważnościowej decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto wskazuje, że w postępowaniu nie uczestniczyły wszystkie podmioty, które mają interes prawny. Spółka dostrzega jednocześnie, że usunięcie tych nieprawidłowości jest niemożliwe w niniejszym postępowaniu.

Natomiast w obecnej sprawie doszło do naruszenia kolejności sankcji egzekucyjnych. Otóż wdrożenie zastępczego wykonania obowiązku nie powinno nastąpić wcześniej niż po zakończeniu procedury związanej z grzywną w celu przymuszenia, tj. po jej wyegzekwowaniu. Ponadto Spółka zgodziła się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora co do naruszenia art. 128 u.p.e.a. W opinii Spółki wynika to z faktu: braku wskazania przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego, braku wezwania do złożenia kwoty niezbędnej zaliczki na koszty wykonania zastępczego, a także braku wezwania do dostarczenia stosownej dokumentacji, materiałów i środków logistycznych.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie koniecznym jest rozstrzygnięcie terminowości wniesionego środka zaskarżenia od postanowienia organu II instancji. Tu należy zauważyć, że ustawą z dnia 21 maja 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego (Dz.U. poz. 769) został dodany art. 64f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw. Powyższa zmiana, która weszła w życie 13 lipca 2025 r., miała na celu objęcie regulacją umożliwiającą wniesienie sprzeciwu także postanowień wydanych przez odpowiednie zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a.

Tymczasem Spółka, zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Wojewódzkiego Inspektora, złożyła od niego skargę dochowując terminu przewidzianego dla tego środka zaskarżenia. Tymczasem w myśl art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od postanowienia wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Wnosząc zatem środek zaskarżenia w dniu 29 kwietnia 2026 r. (doręczenie nastąpiło w dacie 30 marca 2026 r.) stwierdzić należy, że Skarżąca uchybiła terminowi z art. 64c § p.p.s.a.

Zajmując się tą kwestią zauważyć jednak należy, że z art. 112 k.p.a. wynika, że błędne pouczenie w decyzji co do skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Dokonując wykładni tego przepisu opowiedzieć się należy za stanowiskiem, zgodnie z którym, zastosowanie się do błędnego pouczenia z mocy prawa sanuje uchybienie terminu i nie wymaga dodatkowego składania wniosku o przywrócenie terminu (zob. m.in. wyroki NSA: z dnia 28 listopada 2000 r. sygn. akt IV SA 1899/98 i z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 169/08; postanowienia NSA: z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt III OZ 207/22; z dnia 30 stycznia 2026 r. sygn. akt III OZ 2/26 i z dnia 10 marca 2026 r. sygn. akt II OZ 190/26 – Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).

W świetle tych uwag należy stwierdzić, że skoro Spółka dochowała terminu błędnie określonego w pouczeniu, to zgodnie z art. 112 k.p.a. przyjąć należy, że wniesiony środek zaskarżenia podlega rozpatrzeniu.

Przystępując do zasadniczych rozważań wyjaśnić należy, że w myśl art. 64e w związku z art. 64f p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd podkreśla, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo są zgodne, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. W postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu I instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę merytorycznie.

Ponadto już z kolejności przepisów, zawartych w art. 138 k.p.a. wynika, że zasadą winno być rozstrzyganie sprawy przez organ odwoławczy co do istoty, czyli albo utrzymanie w mocy decyzji/postanowienia organu I instancji (jeśli jest ona/ono w ocenie organu odwoławczego prawidłowa) lub uchylenie tej decyzji (tego postanowienia) i załatwienie sprawy merytorycznie. Rozstrzygnięcie kasatoryjne z art. 138 § 2 k.p.a. jest zatem wyjątkiem od zasady załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej. Wyjątek ten jest możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. wyroki NSA: z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2958/14, LEX nr 2142416; z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II OSK 65/15, LEX nr 2177618).

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga odniesienia się do treści art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. W świetle tego przepisu organ odwoławczy może wydać postanowienie kasacyjne, gdy postanowienie organu I instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dla wykładni art. 138 § 2 k.p.a. istotne znaczenie ma art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał postanowienie. Analiza norm procesowych wynikających z powyższych przepisów k.p.a. prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy może skorzystać z wynikającego z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienia do skasowania postanowienia organu I instancji tylko w sytuacji, w której organ ten, stosując środki wskazane w art. 136 § 1 k.p.a., nie będzie mógł we własnym zakresie naprawić wad postępowania pierwszoinstancyjnego co do wyjaśnienia "zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Jak wskazuje się w orzecznictwie, sądowa ocena decyzji kasatoryjenj/postanowienia kasatoryjnego dokonywana w ramach rozpatrzenia sprzeciwu nie jest oceną przesądzającą o meritum sprawy. Sąd bada jedynie, czy w okolicznościach sprawy organ odwoławczy słusznie uznał, że zostały spełnione wymogi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 43/19, LEX nr 2627240).

Badając kwestię zasadności wydania przez Wojewódzkiego Inspektora postanowienia kasacyjnego podnieść przyjdzie, że organ odwoławczy uzasadnił to przede wszystkim naruszeniem art. 128 § 1 pkt 1 i § 1a u.p.e.a. Mianowicie jego zdaniem, dopuszczono się uchybień natury formalnej, gdyż Powiatowy Inspektor przesyłając postanowienie o wykonaniu zastępczym obowiązku nie dołączył do niego tytułu wykonawczego (art. 128 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), a ponadto wbrew wymogowi z art. 128 § 1a u.p.e.a., nie wskazano w treści owego postanowienia przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego.

Opisane w postanowieniu kasacyjnym uchybienia - choć nie wszystkie - stanowią o zasadności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że wobec Spółki prowadzona jest egzekucja, w ramach której nałożono grzywnę w celu przymuszenia do realizacji nałożonego na nią obowiązku. Skarżąca nie kwestionuje tego, że nie podporządkowała się powinności wykonania obciążających ją prac. W tej sytuacji organ I instancji dysponował prawem do przeprowadzenia tzw. wykonania zastępczego, o którym mowa w art. 127 u.p.e.a. Wspomniane wykonanie zastępcze przybiera formę postanowienia (art. 127 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Określono również obowiązkowe i fakultatywne jego elementy. Do pierwszej grupy zalicza się wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego (art. 128 § 1a u.p.e.a.), a ponadto razem z postanowieniem powinien być doręczony zobowiązanemu tytuł wykonawczy.

Analiza treści postanowienia prowadzi do stwierdzenia, że postanowienie organu I instancji bez wątpienia nie określa przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego. Tymczasem zobowiązany powinien uzyskać wiedzę zarówno o przewidywanych kosztach ogólnych, jak i o kwocie ustalonej zaliczki i jej relacji do tychże kosztów (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 177/18, LEX nr 2529185). Dodać należy, że nie jest to kwota ustalana w sposób dowolny, lecz musi być uwiarygodnia w ramach postępowania egzekucyjnego. Tytułem przykładu należy wskazać, że może być ona ustalona na podstawie kosztorysu stanowiącego wycenę przewidywanych kosztów wykonania rozbiórki (zob. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 575/18, LEX nr 2617507). Pozwala to na stwierdzenie, że przyjęcie wysokości tej kwoty wymaga podjęcia czynności, które wykraczają poza zakres uzupełniającego postępowania, o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a. Dotyka to bowiem materii, która nie była przedmiotem jakichkolwiek rozważań organu I instancji, a ponadto należy zapewnić stronie prawo do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy, która w tym zakresie może być negowana przez Spółkę.

Nietrafny jest natomiast zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 128 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Argumentując to stanowisko podnieść przyjdzie, iż wskazany przepis należy interpretować w ten sposób, że warunkiem prawidłowego wydania postanowienia o wykonaniu zastępczym obowiązku jest doręczenie tytułu wykonawczego. Jednak brak jest wymogu przesyłania w tym przypadku tytułu wykonawczego, jeżeli został on już wcześniej doręczony zobowiązanemu. Bezspornym jest, że tytuł wykonawczy Skarżąca odebrała w dniu 19 marca 2024 r. Zatem nie zachodziła potrzeba ponownego doręczania Spółce wspomnianego dokumentu.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut Skarżącej o naruszeniu art. 128 § 3 u.p.e.a. co przejawiać ma się w braku zobowiązania jej do dostarczenia stosownej dokumentacji, materiałów i środków logistycznych. Odnosząc się do niego zauważyć należy, że użycie w tym uregulowaniu słowa "może" stanowi o tym, że pozostaje to w sferze uznania organu egzekucyjnego. Oznacza to, że nie jest to element obligatoryjny postanowienia, o którym mowa w art. 128 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zatem brak takiego wezwania nie stanowi o nieprawidłowości tego rodzaju rozstrzygnięcia.

Zauważyć również należy, iż pierwsza część skargi stanowi próbę podważenia prawidłowości ostatecznej decyzji, którą nałożono na Spółkę egzekwowany obowiązek. Jednak ani organ w postępowaniu egzekucyjnym, ani sąd kontrolując zaskarżone postanowienie nie może wnikać w prawidłowość nałożonego na Skarżącą obowiązku, który określa tytuł wykonawczy, wydany na podstawie ostatecznej decyzji. Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. stanowi bowiem, że na obecnym etapie postępowania brak jest możliwości dokonywania ustaleń, czy postępowanie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej było prowadzone w sposób prawidłowy. Decyzja ta obowiązuje tak długo, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona w postępowaniu nadzwyczajnym (art. 16 k.p.a.), zaś organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania. Organ egzekucyjny nie jest także władny podejmować żadnych działań ingerujących w treść decyzji, stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego ani nie jest uprawniony do kontroli istniejących decyzji, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. oddalił sprzeciw.

Zgodnie natomiast z art. 64d § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznał sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym.