Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 czerwca 2021 r., nr[...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił D. K. pozwolenia na budowę zespołu siedemnastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych, w zabudowie szeregowej (w zespołach A i B) wraz z infrastrukturą techniczną i układem komunikacji wewnętrznej na terenie nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] na działkach o nr ewid.[...], [...]i[...], obręb[...].
Decyzją z dnia 29 lipca 2021 Prezydent Miasta przeniósł ww. decyzję na nowego inwestora - N. Sp. Jawna.
Postanowieniem z dnia 8 października 2021 r. na wniosek obecnie skarżącego R. W. (W.) Prezydent Miasta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wskazaną powyżej decyzją ostateczną z dnia 25 czerwca 2021 r. Wszczęte w ten sposób postępowanie zostało umorzone decyzją Prezydenta Miasta z dnia 16 grudnia 2021 r. Jednak ta decyzja o umorzeniu nie ostała się w obrocie prawnym. Najpierw bowiem w wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Śląski decyzją z dnia 5 lipca 2022 r. ją uchylił i orzekł o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 25 czerwca 2021 r. Następnie zaś wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1339/22, WSA w Gliwicach uchylił decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta o umorzeniu postępowania, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 września 2024 r., sygn. akt II OSK 1104/23, oddalił skargę od wyroku WSA.
W ramach dalej prowadzonego postępowania Prezydent Miasta decyzją z dnia 1 grudnia 2025 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5, art. 150 § 1 i art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 pkt 4 k.p.a., stwierdził, że ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia 25 czerwca 2021 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu organ podał, że dokonał analizy całości akt, w tym m.in. dokonał oceny inwestycji pod kątem zgodności z obowiązującym przepisami oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł obecnie skarżący. Nie przyniosło ono jednak oczekiwanego przez niego rezultatu, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 21 kwietnia 2026 r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda przybliżył przebieg dotychczasowego postępowania oraz omówił i wyjaśnił podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Stwierdził, że skarżący z zachowaniem wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. terminu złożył wniosek o wznowienie postępowania. Ponadto stwierdził, że skarżącego jako właściciela działek nr [...] i [...] należało uznać za stronę postępowania, w którym doszło do wydania ostatecznej decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wystąpiła zatem przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie wbrew stanowisku skarżącego Wojewoda stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Według Wojewody planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa materialnego.
Nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz.U. z 2026 r., poz.524 t.j., dalej w skrócie "Pb") w zw. z § 271 ust. 1 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz.1225 ze zm. dalej w skrócie "rozporządzenie WT"), nakazującego projektowanie i budowę obiektów budowlanych z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący w dalszym ciągu ma bowiem możliwość zabudowania swojej nieruchomości, zarówno poprzez realizację nowej zabudowy jak i rozbudowę już istniejącego budynku mieszkalnego. Obowiązujący zaś plan miejscowy w większym stopniu niż sporna inwestycja wprowadza ograniczenia w stosunku do nieruchomości skarżącego.
Zdaniem Wojewody nie doszło także do naruszenia art. 3 pkt 2a Pb oraz ustaleń zawartych w § 11 pkt 1 lit. c) planu miejscowego. Zaprojektowane budynki należy zakwalifikować jako mieszkalne jednorodzinne o dwóch lokalach mieszkalnych, zrealizowane jako zabudowa szeregowa. Każdy z 17-stu projektowanych budynków zespołu posiada bowiem swoje własne ściany od fundamentu po dach, osobne wejście z poziomu gruntu oraz jest odseparowany od przylegających do niego budynków dwucentymetrową szczeliną dylatacyjną. Co prawda zaprojektowane budynki nie są od siebie oddzielone ścianą przeciwpożarową. Mają jednak własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Są w tym ujęciu budynkami samodzielnymi.
Istniejące budynki najbardziej zbliżone do budynków projektowanych to budynki w zabudowie szeregowej, a zatem projektowany zespół 17-stu budynków w zabudowie szeregowej dostosowany został formą i gabarytami do zabudowy sąsiedniej w sposób zgodny z ww. § 11 pkt 2 lit. g) mpzp. W konsekwencji bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 3 pkt 2a Pb oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Pb w zw. z § 11 pkt 1 lit. c) oraz § 11 pkt 2 lit. g) mpzp.
Wojewoda stwierdził również, że zgodnie z planem miejscowym wymagane jest zaprojektowanie na terenie posesji co najmniej 51 miejsc postojowych. W projekcie przewidziano zaś 66 miejsc postojowych (w tym 65 miejsc w garażach wbudowanych oraz 1 miejsce na terenie posesji). Co prawda 32 miejsca postojowe zaprojektowano jako miejsca zależne, tj. takie, do których dostęp jest możliwy tylko przez inne miejsce postojowe ale według przepisów § 19 rozporządzenia WT nie ma ograniczeń dla stosowania miejsc zależnych.
Organ odwoławczy stwierdził także zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami wynikającymi z § 11 pkt 2 lit. d) i e) planu miejscowego, określającymi wysokość zabudowy. Ma ona wynosić ma nie więcej niż 10 m, przy czym dopuszcza się zwiększenie wysokości do 18 m dla 20% powierzchni zabudowy. Wyższe z projektowanych budynków nie przekraczają zaś 20% powierzchni całej zabudowy, zaprojektowanej na działkach objętych wnioskiem.
W ocenie organu odwoławczego nie doszło do zarzucanego przez skarżącego naruszenia § 5 ust. 4 lit. b) oraz h) mpzp. Z projektu wynika bowiem, że ukształtowanie terenu oraz przewidywane instalacje kanalizacji deszczowej zapobiegać mają niebezpieczeństwu niekontrolowanego spływania wód opadowych z terenu inwestycji na tereny działek sąsiednich. Nie sposób również przyjąć, że wody zalegające na działce sąsiedniej stanowią źródło wody, o którym mowa w § 5 ust. 4 lit. b) mpzp. Ponadto plan miejscowy nie wprowadził ograniczeń dotyczących odległości budynków od cieku wodnego.
Zdaniem Wojewody projektowane budynki jako jednorodzinne nie musiały spełniać wynikających z rozporządzenia WT wymogów przeciwpożarowych przewidzianych dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Przedstawiony zaś przez inwestor projekt jest zgodny z wymogami rozporządzenia WT.
Organ odwoławczy uznał także, że wbrew zarzutom skarżącego inwestor sporządził wystarczającą opinię przesłaniania. Nie podzielił również zarzutu dotyczącego naruszenia § 20 w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia WT dotyczącego braku odpowiedniego oznaczenia w projekcie miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej. Tak samo nie został podzielony zarzut naruszenia § 6 w zw. z § 3 pkt 17 i 18 w zw. z § 61 rozporządzenia WT, dotyczący sposobu mierzenia wysokości budynków, gdyż brama garażowa stanowi wjazd, a nie wejście do budynku, a wysokość budynku należy mierzyć od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części.
Według Wojewody nie doszło także do naruszenia przepisów art. 389 pkt 2 i 8 ustawy Prawo wodne. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany nie zawierały bowiem rozwiązań przewidujących odprowadzenie wód deszczowych na działki sąsiednie, ani takiej zmiany ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, która miałaby wpływ na warunki przepływu wód. Ponadto nie naruszono art. 389 pkt 7 Prawa Wodnego. Złożony projekt przewidywał bowiem odprowadzenie wód opadowych z terenu inwestycji do istniejącej kanalizacji deszczowej, odprowadzającej wody opadowe do rowu melioracyjnego za pośrednictwem istniejącego wylotu brzegowego, wybudowanego na mocy pozwolenia wodnoprawnego z dnia 3 lutego 2016 r.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu nieprzeanalizowania przez organ I instancji opracowań dostarczonych przez skarżącego (opinii hydrologicznej z czerwca 2021 r.). Wyjaśnił przy tym, że zmiany stosunków wodnych będące następstwem inwestycji zrealizowanych na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji nie podlegają ocenie w niniejszym postępowaniu. Ewentualne wystąpienie zmian w stosunkach wodnych, związane z wykonaniem zaplanowanych przez inwestora robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym, należy do właściwości organów nadzoru budowlanego.
W odniesieniu natomiast do ogólnych zarzutów skarżącego dotyczących dostrzeżonych przez niego błędów w projekcie architektoniczno-budowlanym Wojewoda wyjaśnił, że za rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada uprawniony projektant, który ten projekt wykonał. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ogranicza się natomiast do sprawdzenia, czy projekt ten jest kompletny, w tym, czy projektant złożył stosowne oświadczenie, o którym mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Pb o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz czy projekt spełnia wymagania zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb.
Wojewoda zaakcentował, że ocenił dokumentację projektową stosownie do art. 35 ust. 1 Pb i stwierdził, że projektowaną inwestycję ocenić należy jako zgodną z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zbadał również zgodność projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. z przepisami rozporządzenia WT i stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów ww. rozporządzenia. Spełnione zostały zatem wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pb. Ponadto według Wojewody dokumentacja projektowa jest kompletna i została wykonana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymującą się zaświadczeniem o aktualnej przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączone zostały wszystkie niezbędne dokumenty, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, 4 i 4a Pb. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, stosownie do regulacji przewidzianej w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2026 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody.
W skardze zarzucono naruszenie:
- 1) art. 5 ust. 1 pkt 9) w zw. z art. 4 ustawy Pb poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy przedsięwzięcie deweloperskie ogranicza, i to w znacznym stopniu, prawo własności skarżącego, w tym prawo do zabudowy nieruchomości, mając na uwadze fakt, że zgodnie z prawem budowlanym obiekt budowlany można projektować i budować zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich,
- 2) § 271 ust. 1 i 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, jak również przyjęcie, że przedsięwzięcie deweloperskie nie uniemożliwia rozbudowy domu Skarżącemu, podczas gdy z uwagi na fakt, że ściany zewnętrzne segmentów B4 i B5 nie mają powierzchni 65% klasy odporności ogniowej, planowana rozbudowa domu skarżącego z oknami winna znaleźć się w odległości 12 m od elewacji budynków B4 i B5, co uniemożliwia skarżącemu rozbudowę swojego domu,
- 3) art. 3 pkt 2a Pb poprzez jego niewłaściwą wykładnię i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, jak również przyjęcie, że przedsięwzięcie deweloperskie odpowiada zabudowie jednorodzinnej szeregowej, podczas gdy w rzeczywistości przyjęte rozwiązania projektowe potwierdzają, że zabudowa ma charakter zabudowy wielorodzinnej,
- 4) art. 3 pkt 2a Pb w zw. z pkt. 2,,objaśnienia podstawowe" Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych poprzez jego niewłaściwą wykładnię i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, jak i przyjęcie, że realizowanie przedsięwzięcie stanowi zabudowę jednorodzinną szeregową podczas gdy budynki posiadają wspólne instalacje w tym instalację grzewczą (jeden węzeł cieplny) oraz wodną co świadczy, że realizowane przedsięwzięcie stanowi w rzeczywistości zabudowę wielorodzinną,
- 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 ustawy Pb w zw. z §11 pkt 1) lit. c) g) mpzp poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie przez organ, że projekt architektoniczno-budowlany przewiduje realizację zabudowy jednorodzinnej szeregowej, podczas gdy rozwiązania projektowe potwierdzają, że w rzeczywistości zabudowa odpowiada zabudowie wielorodzinnej, w konsekwencji czego organ architektoniczno-budowlany winien wezwać inwestora do usunięcia nieprawidłowości związanych z planowaną zabudową wielorodzinną na terenie, na którym dopuszczalna jest zabudowa jednorodzinna,
- 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 Pb w zw. z §12 pkt 4) lit. a) mpzp poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie przez organ, że zatwierdzony projekt architektoniczno- budowlany jest zgody z zapisami mpzp, co do zapewnienia wymaganej liczby miejsc parkingowych,
- 7) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 Pb w zw. z §11 pkt 2) lit. e) mpzp poprzez ich niewłaściwą wykładnię i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że podwyższenie budynków o 20% powierzchni zabudowy jest zgodne z postanowieniami mpzp, podczas gdy zwiększenie wysokości winno dotyczyć konkretnego obiektu budowlanego, a nie łącznej zabudowy, wobec czego wysokość budynków została zwiększona w sposób niezgodny z mpzp,
- 8) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 Pb w zw. z §5 ust.
- 4) lit. b) mpzp poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z postanowieniami mpzp, podczas gdy budynki zaprojektowane zostały w zbyt bliskiej odległości od cieku wodnego spływającego wzdłuż granicy działki nr[...], a następnie [...] i[...].
- 9) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 ustawy prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 4 lit. h) mpzp poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że wykonanie nasypów ziemnych zakończonych skarpą jest dopuszczalne przez mpzp i nie wpłynie na teren zabudowy sąsiedniej, podczas gdy wykonanie nasypów znacznie wpłynęło na teren nieruchomości sąsiednich oraz na gromadzenie się nadmiaru wody na działce nr [...] po opadach deszczu i roztopach, jak również wykonanie nasypów jest sprzeczne z postanowieniami mpzp,
- 10) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 3 Pb w zw. z §11 pkt 2 lit. g) mpzp poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy zaprojektowane i wybudowane budynki nie są tożsame gabarytowo i pod względem formy wobec czego zrealizowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym mpzp,
- 11) § 232 ust. 5 w zw. z § 213, § 232 ust. 4, § 217 i 271 ust. 1 i 4 rozporządzenia WT poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że planowane budynki są budynkami jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej, podczas gdy planowana zabudowa jest w rzeczywistości zabudową wielorodzinną wobec czego rozwiązania projektowe nie odpowiadają wymogom ochrony przeciwpożarowej,
- 12) § 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia WT poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, i przyjęcie przez organ, że sporządzona przez Uczestnika opinia przesłaniania była opinią wystarczającą dla oceny zgodności projektowanej inwestycji z przepisami WT, podczas gdy sporządzając opinię Uczestnik winien uwzględnić opad terenu oraz geometrię istniejących budynków czego Uczestnik zaniechał,
- 13) § 20 w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1) lit. a) poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej zwolnione jest z odpowiedniego oznaczenia w projekcie, jak i z zachowania wymaganego odstępu od okien, podczas gdy miejsce parkingowe dla osoby niepełnosprawnej musi być odpowiednio oznaczone w projekcie, któremu to wymogowi uczestnik nie sprostał,
- 14) § 6 w zw. z § 3 pkt 17) i pkt 18) w zw. z § 61 Rozporządzenia WT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że brama garażowa nie stanowi pierwszego wejścia do budynku na kondygnacji nadziemnej, podczas gdy bramy garażowe usytuowane są w pierwszej kondygnacji nadziemnej wobec czego pierwszym wejściem do budynku w rzeczywistości jest brama garażowa, która może być uznana za wejście zgodnie z § 61 Rozporządzenia WT,
- 15) art. 389 pkt 2 ustawy prawo wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że inwestor uzyskał pozwolenie na odprowadzanie wód deszczowych, do których zostały włączone wody drenażowe z koryta odwadniającego teren, podczas gdy inwestor na dzień wydania decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r. nie uzyskał żadnego pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie wód z terenu inwestycji (ani wód opadowych i roztopowych pochodzących z odwodnienia dachów budynków mieszkalnych i terenów utwardzonych, ani wód drenażowych),
- 16) art. 389 §1 pkt 2 i 8 ustawy prawo wodne w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 3a lit. a) w zw. z ust. 5 pkt 1 Pb poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie decyzji organu I instancji, podczas gdy inwestor nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego w związku z odprowadzeniem wód deszczowych na działki sąsiednie oraz w związku ze zmianą ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód,
- 17) art. 389 §1 pkt 7 ustawy prawo wodne w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 3a lit. a) w zw. z ust. 5 pkt 1 Pb poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy inwestor nie uzyskał pozwolenia wodnoprawnego w związku z likwidacją rowu melioracyjnego,
- 18) art. 35 ust. 1, 3, 5 Pb poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że zatwierdzony projekt architektoniczno-budowlany odpowiada prawu, w tym wymogom wynikającym z art. 35 Pb, podczas gdy projekt budowlany nie zawiera wymaganych pozwoleń w tym pozwoleń wodnoprawnych,
- 19) art. 145 §1 pkt 4) k.p.a. w zw. z art. 151 §1 pkt 2) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy skarżący był pozbawiony udziału w postępowaniu, co stanowi samodzielną przyczynę uzasadniającą wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja oraz decyzja ostateczna udzielająca pozwolenia na budowę winny być uchylone i w konsekwencji winna być wydana decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę,
- 20) art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] została wydana prawidłowo, podczas gdy decyzja narusza liczne przepisy prawa materialnego,
- 21) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja organu I instancji oraz ostateczna decyzja z dnia 25 czerwca 2021 r. powinny być uchylone i w konsekwencji winna być wydana decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę,
- 22) art. 151 §1 pkt 2) k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy ostateczna decyzja z dnia 25 czerwca 2021 winna być uchylona i w konsekwencji czego winna zostać wydana decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i odmawiająca udzielenia pozwolenia na budowę,
- 23) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie poprzez brak dokonania wszechstronnej oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym licznych opinii, zdjęć i w konsekwencji wydanie decyzji na podstawie gołosłownych twierdzeń uczestnika, braku wyjaśnienia, dlaczego w ocenie organu twierdzenia i dowody przedłożone przez skarżącego nie mają waloru wiarygodności, braku powołania przez organ obiektywnego biegłego celem zweryfikowania sprzecznych twierdzeń stron,
- 24) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewyjaśnienie przez organ, dlaczego decyzja ostateczna z dnia 25 czerwca 2021 r. jest zgodna z prawem, jak również poprzez brak dostatecznego i wyczerpującego ustosunkowania się do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu,
- 25) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącego do władz publicznych.
W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wskazał jednocześnie, że podejmuje jeszcze jedną próbę wykazania okoliczności złożonymi już w postępowaniu, ale dodatkowo opisanymi materiałami fotograficznymi oraz filmowymi i w tym celu przedkłada opis materiału załączonego na nośniku danych oraz wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z nośnika danych oraz opisu do niego.
W uzasadnieniu skargi przedstawiony został rozbudowany wywód zmierzający do wykazania zasadności poniesionych w niej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, która została wydana w trybie wznowienia postępowania. Ten nadzwyczajny tryb postępowania został uregulowany przepisami zawartymi w Rozdziale 12 Działu II k.p.a. Przepisy te wyodrębniają w sposób wyraźny etapy postępowania wznowieniowego i rodzaj podejmowanych na określonym etapie rozstrzygnięć. W ramach tego postępowania, na każdym kolejno następującym po sobie etapie, organ ustala i rozważa właściwe okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Zaakcentować przy tym należy, że przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych dla kolejnego etapu postępowania (zob. wyrok NSA z 11 maja 2010 r., sygn. II OSK 768/09).
W realiach rozpoznawanej sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia 8 października 2021 r. na wniosek skarżącego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wskazaną powyżej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Zaś decyzją z dnia 1 grudnia 2025 r. organ I instancji stwierdził, że ta ostateczna decyzja z dnia 25 czerwca 2021 r. została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W świetle tego przepisu, na kolejnym etapie postępowania organ bada, czy podstawa wznowienia w rzeczywistości istnieje. Następnie, w przypadku ustalenia jej istnienia, przechodzi do następnego etapu postępowania - rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeśli w sprawie nie istnieje przyczyna wznowienia, to organ, stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Z kolei stwierdzenie istnienia podstawy wznowienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją ostateczną. Dopiero na tym etapie organ dokonuje oceny okoliczności stanowiących negatywne przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej, w tym w zakresie objętym art. 146 § 2 k.p.a.
Zgodnie z tym ostatnio przywołanym przepisem nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdzenie na tym etapie istnienia przesłanki negatywnej oznacza konieczność wydania rozstrzygnięcia z art. 151 § 2 k.p.a. - stosownie bowiem do tego przepisu w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jeżeli natomiast nie stwierdzono istnienia przesłanek negatywnych organ wydaje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W ramach kontroli prawidłowość zastosowania w sprawie art. 146 § 2 k.p.a. należy uwzględnić to, że wskazany przepis stanowi podwójny wyjątek od przepisów ogólnych k.p.a. (zob. Wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r., II OSK 2091/19). Wynika to z dwóch względów.
Po pierwsze art. 146 § 2 k.p.a. przewiduje określony sposób zakończenia wznowionego postępowania. Odnosi się zatem do jednego z kilku nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, gdyż dopuszcza wyjątki od art. 16 k.p.a., czyli zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz określa przesłanki zastosowania normy wyjątku (zob. m.in. wyroki NSA z 6 października 2011 r., II OSK 1478/11, oraz z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 605/12).
Po drugie, art. 146 § 2 k.p.a. ma charakter wyjątkowy, gdyż przewiduje utrzymanie w mocy decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu, które zostało później wznowione, chociaż przy wydaniu tej decyzji niewątpliwie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego uznawanego przez art. 145 § 1 k.p.a. za choćby jedną z przesłanek wznowienia postępowania. Art. 146 § 2 k.p.a. przyjmuje bowiem regułę, że w przypadku, gdy w wyniku wznowionego postępowania miałaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, wówczas oryginalnej decyzji ostatecznej nie uchyla się, a jedynie stwierdza się, że została ona wydana z naruszeniem prawa. W wyjątkowych zatem okolicznościach należy orzec w wyjątkowy sposób.
W świetle zaprezentowanej dotychczas wykładni systemowej przepisów k.p.a. zadaniem organu administracji, który wznowił postępowanie administracyjne jest dokładne zbadanie kwestii materialnoprawnych. Należy bowiem rozstrzygnąć jaka decyzja mogłaby zapaść w wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania.
Przedstawione dotychczas zasady orzekania we wznowionym postępowaniu mają zastosowanie także do tych spraw, w których przesłanka wznowienia jest określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tzn. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się jednak, że samo uczestnictwo strony we wznowionym postępowaniu nie gwarantuje wydania decyzji o treści odmiennej niż ta, która zapadłaby bez jej udziału. Argumentacja podnoszona w tymże postępowaniu nie zawsze bowiem przemawia za wydaniem innej (odmiennej) decyzji. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od tego, czy podnoszone argumenty są słuszne i czy mają istotny wpływ na wydawane rozstrzygnięcie. Stosując art. 146 § 2 k.p.a. organ ma obowiązek wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej (zob. wyrok NSA z 19 marca 2019 r., II OSK 1123/17 oraz wyroki WSA w Warszawie z 20 lutego 2018 r., VI SA/Wa 1809/17, oraz z 11 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 1920/12).
Zdaniem Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy organy, respektując przedstawione powyżej zasady prowadzenia wznowionego postępowania, prawidłowo doszły do wniosku, że zaszły podstawy do wydania rozstrzygnięcia o którym mowa w art. art. 146 § 2 k.p.a. Pomimo niewątpliwej wadliwości formalnej pierwotnie przeprowadzonego postępowania organ stwierdził brak jego wadliwości materialnej. W tym stanie rzeczy sama formalna wadliwość pierwotnego postępowania wbrew zarzutom skargi nie dawała podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 25 czerwca 2021 r.
Poza sporem jest posiadanie przez skarżącego interesu prawnego uzasadniającego wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę. Spór dotyczy zaś zasadności stanowiska Wojewody o zgodności projektowanej inwestycję z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu sporządzonego dla planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ocenie Sądu organy prawidłowo stwierdziły zgodność inwestycji z planem miejscowym. Chodzi o ustalenia zawarte w Uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren położony pomiędzy Aleją [...], ulicami [...] i [...] oraz granicą zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 1 sierpnia 2011 r. nr [...] poz. [...]- dalej w skrócie "mpzp"). Teren inwestycji położony jest w jednostce 128_UT-2. Zgodnie z §11 pkt 1) lit. c) mpzp w jednostce 128_UT-2 dopuszczono budowę nowych budynków jednorodzinnych. W ocenie Sądu Wojewoda przedstawił w zaskarżonej decyzji przekonujący wywód, wedle którego budynki przewidziane do realizacji w ramach zatwierdzonego projektu powinny zostać zakwalifikowana jako jednorodzinne. Podniesione zaś w tym zakresie zarzuty skargi są bezzasadne.
Jak stanowi art. 3 pkt 2a Pb. przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
W przepisach prawa budowlanego brak jest odrębnych definicji pojęć zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej. Jednak praktyka architektoniczna wypracowała zasadniczo jednolite ich rozumienie przyjmujące, że pod pojęciem zabudowy mieszkaniowej wolno stojącej, rozumie się budynki, które żadną ścianą nie przylegają do siebie nawzajem, natomiast pod pojęciem zabudowy mieszkaniowej szeregowej rozumieć trzeba ciąg poszczególnych budynków stykających się ze sobą przeciwległymi ścianami. Nie może przy tym budzić wątpliwości warunek, że zabudowę szeregową tworzyć może wyłącznie ciąg budynków, a zatem każdy z trzech lub więcej budynków przylegających do siebie stanowić powinien z punktu widzenia techniczno-budowlanego konstrukcyjnie samodzielną całość. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że o tym, jaką kwalifikację należy nadać określonej zabudowie przesądzają konkretne rozwiązania konstrukcyjne (techniczno-budowlane) zaprojektowanych obiektów (zob. wyrok NSA z 5 marca 2024 r., II OSK 2126/21).
W realiach rozpoznawanej sprawy Wojewoda poddał szczegółowej analizie rozwiązania konstrukcyjne zaprojektowanych obiektów. Zasadnie przy tym stwierdził, że każdy z projektowanych budynków zespołu posiada swoje własne ściany od fundamentu po dach, osobne wejście z poziomu gruntu, a ponadto jest odseparowany od przylegających do niego budynków dwucentymetrową szczeliną dylatacyjną. Za Wojewodą dostrzec przy tym należy, że zaprojektowane budynki nie są od siebie oddzielone ścianą przeciwpożarową. W ocenie Sądu ta cecha nie ma charakteru wykluczającego z zakresu pojęciowego budynku jednorodzinnego. Kluczowe znaczenia ma tutaj samodzielność poszczególnych budynków tworzących szereg przejawiająca się własnymi wejściami, wyposażaniem w oddzielne instalacje i przeznaczenie do oddzielnego wykorzystywania.
W każdym przypadku ocena danego projektu budynku jednorodzinnego pod kątem jego kwalifikacji jako domu wolno stojącego albo w zabudowie bliźniaczej powinna być indywidualna i dokonywana w oparciu nie tylko o kryterium samodzielności konstrukcyjnej, ale też samodzielności funkcjonalnej (sposobu wykorzystywania) (wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 2952/18). Przedstawiona w tym zakresie argumentacja jest trafna. W ocenie Sądu wobec normatywnej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie muszą to być - jak tego oczekuje skarżący - wyłącznie budynki wolnostojące, z wyłączeniem zabudowy szeregowej czy bliźniaczej.
Skarżący w uzasadnieniu skargi szeroko polemizuje z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 2a Pb. Jednak taka polemika nie mogła podważyć słuszności stanowiska Wojewody dotyczącego kwalifikacji projektowanych obiektów jako budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W konsekwencji nie mogły odnieść skutku wszystkie te zarzuty skargi, które strona skarżąca skonstruowała w oparciu o założenie, że projektowana zabudowa ma charakter wielorodzinny.
Sąd nie podzielił także innych zarzutów skargi dotyczących niezgodności z ustaleniami mpzp.
Niedoszło do naruszenia § 11 pkt 2 lit. g) mpzp, gdyż jak słusznie ocenił Wojewoda istniejące budynki najbardziej zbliżone do budynków projektowanych to budynki w zabudowie szeregowej.
Nie naruszono również wynikającego z 11 pkt 4 lit. a) mpzp wymogu 1,5 stanowiska na jeden lokal mieszkalny, który w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji oznaczał wymóg zaprojektowania 51 miejsc postojowych. W projekcie przewidziano bowiem 66 miejsc postojowych (w tym 65 miejsc w garażach wbudowanych oraz 1 miejsce na terenie posesji). Zasadnie przy tym Wojewoda przyjął, że nie ma tutaj znaczenia zależny charakter części miejsc (dostęp przez inne miejsce).
Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia wymagań planu miejscowego dotyczących wysokości zabudowy tj. § 11 pkt 2 lit. d) i e) mpzp. Zaznaczyć przy tym należy, że w § 11 pkt 2 lit. e) zwiększenie do 18 m dotyczy "wysokości budynków", a nie pojedynczego budynku i jest odnoszone do "powierzchni zabudowy". Plan nie zawęził tego ostatniego pojęcia do powierzchni zabudowy danego budynku. Tym samym Wojewoda prawidłowo przyjął, że w realiach rozpoznawanej sprawy zwiększenie wysokości do 18 m dotyczy 20% powierzchni całej zabudowy, zaprojektowanej na działkach objętych wnioskiem.
Nie doszło także do naruszenia § 5 ust. 4 lit. b) oraz h) mpzp. Przedstawiona w tym zakresie argumentacja Wojewody zasługuje na aprobatę.
W ocenie Sądu Wojewoda dokonał także prawidłowej oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, tak jak wymagał tego art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb. Słusznie przy tym organ przyjął, że projektowane budynki jako jednorodzinne nie musiały spełniać wynikających z rozporządzenia WT wymogów przeciwpożarowych przewidzianych dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Na aprobatę Sądu zasługuje zaś cała ocena dokonana przez Wojewodę pod kątem zgodności z wymogami rozporządzenia WT. Nie doszło bowiem do naruszenia § 20 w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia WT dotyczącego braku odpowiedniego oznaczenia w projekcie miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej. Nie naruszono także § 6 w zw. z § 3 pkt 17 i 18 w zw. z § 61 rozporządzenia WT, dotyczącego sposobu mierzenia wysokości budynków. Wbrew stanowisku skarżącego brama garażowa stanowi bowiem wjazd, a nie wejście do budynku, a wysokość budynku należy mierzyć od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części.
Zagadnienie to stanowiło przedmiot szczegółowych wyjaśnień organu odwoławczego przedstawionych na str. 12 zaskarżonej decyzji, które Sąd uznaje za prawidłowe. Nie ma zaś racji skarżący próbując wykazać, że brama garażowa jest wejściem do budynku.
Podzielić także należało stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku naruszenia art. 389 pkt 2 i 8 ustawy Prawo wodne. Słusznie organ dostrzegł, że w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlany nie przewidziano rozwiązań polegających na odprowadzeniu wód deszczowych na działki sąsiednie, ani takich zmiany ukształtowania terenu na gruntach przylegających do wód, które miałyby wpływ na warunki przepływu wód.
Zgodzić się także należało z organem, co do braku naruszenia art. 389 pkt 7 Prawa wodnego. Zasadnie organ przyjął, że według przedłożonego projektu zagospodarowania terenu, inwestycja nie wymagała wykonania robót, o których mowa w tym przepisie. Złożony projekt przewidywał odprowadzenie wód opadowych z terenu inwestycji do istniejącej kanalizacji deszczowej, odprowadzającej wody opadowe do rowu melioracyjnego za pośrednictwem istniejącego wylotu brzegowego, wybudowanego na mocy pozwolenia wodnoprawnego z dnia 3 lutego 2016 r. Prawidłowo przy tym organ przyjął, że przedmiotowa inwestycja nie wymagała uzyskania dodatkowego pozwolenia wodnoprawnego.
Zaakcentować także należy, że wystąpienie ewentualnych zmian w stosunkach wodnych, związane z wykonaniem zaplanowanych przez inwestora robót budowlanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym, należy do właściwości organów nadzoru budowlanego.
W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Należy zaakcentować, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a ponadto uregulowaniami konstytucyjnymi oraz przepisami prawa cywilnego, w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego. Poszanowanie interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2026 r. sygn. II OSK 2207/23).
Skarżący zrealizował zaś już prawo zabudowy swojej nieruchomości. Z kolei inwestor ubiegając się o wydanie pozwolenia na budowę zmierzał do realizacji swojego prawa w tym zakresie. W sprawie nie zachodzi sytuacja, w której realizacja inwestycji przez inwestora wykluczyłaby możliwość zabudowy działki skarżącego. Powoływanie się zaś przez skarżącego na samą hipotetyczną rozbudowę nie wystarcza do wykazania, że doszło do naruszenia wskazanego powyżej art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb. Ponadto norma wynikająca z tego przepisu ma charakter ogólny i powołanie się wyłącznie na nią nie wystarcza do odmowy uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.
Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ II instancji w wystarczającym zakresie wziął pod uwagę wymóg poszanowania uzasadnionych interesów skarżącego jako właściciela nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Przedstawione w tym zakresie rozważania organu (str. 7 i 8 zaskarżonej decyzji) są przekonujące. Słusznie przy tym organ odniósł się do § 271 ust. 4 Rozporządzenia WT, trafnie argumentując, że w świetle tego przepisu realizacja przedmiotowej inwestycji co najwyżej ograniczy plany inwestycyjne skarżącego lecz ich całkowicie nie udaremni. Trafnie też dostrzeżono istnienie innych ograniczeń dla potencjalnej zabudowy działki skarżącego wynikających z przywołanych przez Wojewodę ustaleń mpzp, które w większym stopniu niż przedmiotowa inwestycja oddziałują na możliwość zabudowy nieruchomości skarżącego.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w sprawie należało także wziąć pod uwagę, że za rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada uprawniony projektant, który ten projekt wykonał. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ogranicza się natomiast do sprawdzenia, czy projekt ten jest kompletny, w tym czy projektant złożył stosowne oświadczenie, o którym mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 Pb o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz czy projekt spełnia wymagania zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb. Dlatego już z samej zasady nie mogły być brane pod uwagę te zarzuty skarżącego, które sprowadzały do wskazywania błędnych w jego ocenie rozwiązań w projekcie architektoniczno-budowlanym.
W ocenie Sądu Wojewoda postąpił prawidłowo oceniając dokumentację projektową w takim zakresie jak wymagane to było przy pierwotnie dokonanej ocenie wniosku inwestora. Choć organ odwoławczy działał w ramach trybu nadzwyczajnego to nie zaniechał oceny żadnego z istotnych dla sprawy aspektów i doszedł do w pełni uzasadnionego wniosku, sprowadzającego się do tego, że gdyby skarżący pierwotnie brał udział w postępowaniu, to i tak w jego ramach wydano by pozytywną dla inwestora decyzję odpowiadającą treści decyzji z dnia 25 czerwca 2021. Postępowanie, które pierwotnie doprowadziło do wydania tamtej decyzji było bez wątpienia obarczone wadliwością formalną polegającą na braku dopuszczenia skarżącego do udziału w tym postępowaniu. Jednak organy tj. Wojewoda, a wcześniej organ I instancji, w ramach obecnie kontrolowanego postępowania przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym wykazały, że nawet gdyby skarżący brał udział w postępowaniu, to i tak wniosek inwestora zostałby oceniony z takim samym co pierwotnie, pozytywnej wynikiem.
W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie okazał się zasadny. Stwierdzić przy tym należy, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organy uwzględniły niezbędną, dostępną dokumentację. Oparły się na zgromadzonych dowodach i oceniły je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej (art. 107 § 3 k.p.a.).
Skoro zaś nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w tym wyżej przywołanych, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi, to tym samym nie mogła ona odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym, gdyż wniósł o to skarżący.
Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.