Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B. S. i P. S. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...]
Powyższą decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...]r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: rozbudowa oraz przebudowa budynku szaletów miejskich wraz ze zmianą sposobu użytkowania na obiekt usługowo – biurowy na działce nr "1" przy ul. [...] w R. i umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Skarżący domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podali, że przemawiają za tym wskazania organu odnośnie przekazania sprawy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R., sugerujące przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Gdyby natomiast okazało się, że "A" Sp. z o.o. nie ma przymiotu strony, postępowanie przed organem nadzoru budowanego byłoby całkowicie zbędne, mogłoby też bezpodstawnie wyrządzić skarżącym znaczną szkodę. Wiązać się to będzie z nałożeniem na nich opłat oraz obowiązków sporządzenia i dostarczenia dokumentacji. Zdaniem skarżących wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji nie szkodzi w żaden sposób interesowi publicznemu, ani też stronom postępowania. Prace budowlane zostały bowiem przeprowadzone w sposób właściwy, o czym świadczy pozwolenie na użytkowanie inwestycji. Procedury prawne dotyczące pozwolenia na budowę trwają od ponad półtora roku, zatem dalsza zwłoka stanowi mniejsze zło, niż jednoczesne prowadzenie wykluczających się postępowań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 888/2004, niepubl.). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Biorąc po uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, że objęta rozpoznawanym wnioskiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] ze swej istoty nie podlega wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnego obowiązku, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia, jest ona rozstrzygnięciem stricte procesowym. Nie powoduje więc bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Skoro więc zaskarżony akt nie należy do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za niezasadny.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazali również okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wykazali, że wykonanie tej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia im znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Argumenty skarżących dotyczące wszczęcia postępowania legalizacyjnego i w konsekwencji nałożenia na nich dodatkowych opłat czy obowiązków nie zasługują natomiast na uwzględnienie. Postępowanie legalizacyjne jest bowiem odrębnym postępowaniem wykraczającym poza granice sprawy objętej skargą.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.