Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z 7 lutego 2022 r., wydaną przez Prezydenta Miasta C., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z 3 grudnia 2021 r., zatwierdzono projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla P Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Inwestor) obejmującą inwestycję pod nazwą Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nr [...] na dachu budynku przy ulicy [...] w C. na działce nr ewid. [...] obręb [...] [...]. W decyzji wskazano parametry anten stanowiące wyposażenie stacji bazowej.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wydana decyzja jest zgodna z: wnioskiem Inwestora z 3 grudnia 2021 r., ustawą Prawo budowlane i przepisami wydanymi na jej podstawie, ostateczną decyzją Prezydenta Miasta C. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 26 sierpnia 2021 r. W dalszej części organ ten przedstawił czynności procesowe podejmowane w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Podkreślono, że zgodnie ze stanowiskiem Inwestora: dla budynku, na którym projektuje się przedmiotową stację bazową opracowana została ekspertyza techniczna, w oparciu o którą zaprojektowano konstrukcję stacji. Ekspertyza wykazała, że przedmiotowy budynek nie stanowi zagrożenia utraty zdrowia i życia z uwagi na jego stan techniczny. Stan obiektu po oględzinach oceniono jako dobry, a także nie stwierdzono spękań lub nadmiernych ugięć stropów. Rozwiązania konstrukcyjne projektowanej stacji bazowej zostały odpowiednio dopasowane względem układu i elementów konstrukcyjnych przedmiotowego budynku.
Miejsce podparcia i mocowania konstrukcji zostało dobrane oraz zaprojektowane w taki sposób, aby obciążenia przekazywały się pośrednio na główne elementy konstrukcyjne, na które dodatkowe obciążenie wywiera pomijalny wpływ. Realizacja planowanej stacji bazowej nie spowoduje przekroczenia stanu granicznego nośności oraz użytkowalności układu konstrukcyjnego obiektu. W związku z powyższym nie przewiduje się wystąpienia zagrożenia ani dla użytkowników przedmiotowego obiektu ani dla obiektów sąsiednich i ich użytkowników.
Z powyższą decyzją nie zgodził się Z. N. (dalej jako strona lub skarżący), który pismem z 25 lutego 2023 r. wniósł odwołanie do Wojewody Śląskiego w Katowicach. W odwołaniu tym podniósł, że organ administracji publicznej pierwszej instancji udzielił pozwolenia na działce nr [...] gdy ustalenia odniósł do zupełnie innej lokalizacji. Zwrócił uwagę, na stan techniczny budynku, który wymagał uzyskania ekspertyzy technicznej. Podkreślił, że jest to 50-letni budynek znajdujący się w bliskiej odległości od drogi krajowej, a wstrząsy i drgania mogły spowodować istotne szkody i osłabienia konstrukcji budynku, oględziny budynku z uwagi na ocieplenie elewacji wydają się być niewystarczające.
Skarżący zakwestionował złożone przez Inwestora wyjaśnienia. Zdaniem Skarżącego należało rozważyć uzyskanie opinii środowiskowej lub zmianę przeznaczenia budynku, w którym osoby pracujące będą narażone na negatywne oddziaływanie inwestycji. Nadto, skoro jest to inwestycja celu publicznego, to Inwestor powinien racjonalnie wykazać, że lokalizacja jest jedyna i niezbędna, a ewentualnie rozważyć jej zmianę, mając na względzie opinię społeczności lokalnej. W odwołaniu tym strona sformułowała następujące zarzuty naruszenia: art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ brak zastosowanych konkretnych przepisów prawa materialnego z jednoczesnym ich uzasadnieniem nie pozwala na podjęcie polemiki z nią, ponadto organ nie dokonał oceny kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie odnoszącym się do konieczności ustalenia maksymalnych mocy oraz pochyleń anten oraz uwzględnienia sumarycznych mocy; art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 powyższego Kodeksu poprzez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający jej odkodowanie, tym bardziej, że obowiązkiem organu jest skonstruowanie uzasadnienia merytorycznego odnoszącego się do konkretnej jednostki prawnej zastosowanego aktu wraz z jego uzasadnieniem, ponadto nie wyjaśniano czy wskazane w dokumentacji tilty maksymalne są ustalone na podstawie kart katalogowych anten czy też organ bazuje tylko na wyjaśnieniach Inwestora, a organ winien wyjaśnić jak rozumie to pojęcie, ponieważ uznanie, że o maksymalnym pochyleniu anten decyduje Inwestor powoduje, iż żadna inwestycja nigdy nie będzie wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez niewyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenie Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z w/w przepisami i tym samym nie udowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne; art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, przez nieuwzględnienie rozporządzenia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne poprzez nieustalenie czy projekt zawiera dane odnośnie strefy pośredniej oraz zagrożenia, co jest obligatoryjnie wymagane; art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3 przywoływanego Kodeksu poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wraz z jej uzasadnieniem, co stanowi rażące naruszenie prawa albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania albowiem organ winien podać na podstawie, jakich danych ustalił maksymalne moce, tilty anten, oraz jak rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności w rozumieniu art. 64 ust 3 Konstytucji RP.
Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego analizował tylko niewielką cześć mocy wiedząc, iż anteny są przystosowane do pracy o wielokrotnie wyższej mocy; § 2 ust 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niedokonanie ich analizy; art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 79 ust 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, ponieważ Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego. W uzasadnieniu wniesionego odwołania przywołano argumentację na poparcie wyżej wymienionych zarzutów oraz stanowiska wyrażane przez sądy administracyjne.
Podkreślono, że organ nie dokonał samodzielnej oceny dokumentacji przedłożonej przez Inwestora w zakresie dotyczącym maksymalnych mocy oraz pochyleń anten oraz wymagań rozporządzenia dotyczącego projektu budowlanego oraz sytuowania telekomunikacyjnych obiektów budowlanych.
Pismem z 5 lipca 2022 r. inwestor odniósł się do zarzutów odwołania i wskazał, że planowana inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości, przewidywane maksymalne obszary pola EM o wartości gęstości mocy większej niż dopuszczalne wyznaczone dla anten stacji występują w miejscu niedostępnym dla ludności. Zwrócił uwagę na zmianę rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z którego wyeliminowano wszelkie instalacje radiokomunikacyjne. Zasygnalizował brak potwierdzonych i uznanych badań wskazujących na wpływ promieniowania elektromagnetycznego wykorzystywanego w telefonii komórkowej na organizmy żywe.
Wojewoda Śląski w Katowicach decyzją z 29 grudnia 2022 r. nr IFXIV.7840.3.15.2022, wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przedstawił aktualny stan sprawy, następnie po przeanalizowaniu zgromadzonych akt sprawy odniósł się do argumentów odwołania. W odniesieniu do zarzutu nieprzeprowadzenia oględzin wyjaśnił, że organy architektoniczno-budowlane nie są uprawnione do przeprowadzania tego typu działań. Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz inne wymagane prawem dokumenty, a organ nie może, bez dysponowania wiarygodnymi dowodami, kwestionować zapisów dokumentacji projektowej przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Projektanci, zgodnie z wymogiem, wynikającym z przepisu art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, dołączyli do projektu zagospodarowania działki, projektu architektoniczno-budowlanego oraz do ekspertyzy technicznej istniejącego budynku, wykazującej możliwość budowy stacji bazowej - oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co oznacza, że ciężar odpowiedzialności dotyczącej prawidłowej realizacji planowanej inwestycji spoczywa na projektantach.
Zwrócono uwagę, że z dokumentów (projektu architektoniczno-budowlanego, ekspertyzy technicznej istniejącego budynku) wynika, że: planowana inwestycja będzie miała znikomy wpływ na budynek, dodatkowe obciążenie zostanie rozłożone na główne elementy konstrukcyjne, wartości natężeń pod fundamentem budynku pozostaną bez zmian, stan techniczny obiektu został określony jako dobry, natomiast w dokumentacji projektowej ustalono, że zarówno istniejący budynek, jak i planowana inwestycja nie będą stwarzać zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Zdaniem Wojewody obawy Strony są nieuzasadnione i nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązku uzyskania opinii społeczności lokalnej. Wystąpienie przez organ pierwszej instancji z wnioskiem o wyrażenie przez lokalną społeczność opinii, co do realizacji przedmiotowej inwestycji oraz uzależnienie od niej treści swojego rozstrzygnięcia, stanowiłoby samowolę organu i rażące naruszenie prawa.
Słusznie zatem organ pierwszej instancji działań takich nie podjął. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z aktualnym stanem prawnym, rozporządzenie Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wyłączyło z zakresu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wszelkie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niezależnie od częstotliwości emitowanego pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotropowego poszczególnych anten oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. Skoro przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zatem Inwestor nie jest zobowiązany do uzyskania, przed wydaniem pozwolenia na budowę, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Dodatkowo organ ten wskazał, że w związku ze zmianą stanu prawnego tracą znaczenie także zarzuty sformułowane przez pełnomocnika strony w piśmie z 15 marca 2022 r. uzupełniającego odwołanie, dotyczące nieodniesienia się przez organ pierwszej instancji do kwestii dotyczących maksymalnych mocy, kątów nachylenia poszczególnych anten sektorowych oraz istnienia miejsc dostępnych dla ludzi w określonej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Czynniki te decydowały bowiem w poprzednio obowiązującym stanie prawnym o zaliczeniu (lub nie) danej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii "ewentualnego przewrócenia się masztu" i wyjaśnił, że obowiązkiem organu jest zbadanie rozwiązań projektowych pod kątem zgodności z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Jeżeli inwestycja spełnia warunki określone w tym przepisie, organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, a żaden przepis nie wymaga przeanalizowania kwestii ewentualnego przewrócenia się obiektu budowlanego.
Wskazany organ nie zgodził się także z zarzutem, że zaskarżona decyzja narusza przepis § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Organ nie dostrzegł braków w dokumentacji projektowej we wspomnianym zakresie. W odniesieniu do przywołanych przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne podał, że do obowiązków organu nie należy rozpatrywanie spraw, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia, które zawiera normy kierowane do pracodawcy, a nie do inwestora i innych uczestników postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę.
W ocenie organu odwoławczego postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. W końcowej części uzasadnienia zbadano dokumentację projektową w zakresie spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i regulacje te nie zostały naruszone. Przedłożona dokumentacja projektowa jest kompletna i została wykonana przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniesiono zarzuty naruszenia: art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 15 Konstytucji RP poprzez niedokonane oceny zgodności decyzji organu I instancji w zakresie czy spełnia ona wymogi prawa procesowego oraz materialnego w sytuacji, w której nie zawiera ona uzasadnienia merytorycznego, tj. naruszenie obowiązku przeprowadzenia postępowania przez dwie instancje; art. 107 § 1 pkt 4,5, art. 107 § 3 powyższego Kodeksu w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi odrębnymi przepisami analizowano wpływ obiektu na środowisko (brak definicji pojęcia środowisko), na zdrowie i życie ludzi (uwzględniono tylko efekty termiczne) oraz obiekty sąsiednie (brak analizy) zgodnie z konkretnym przepisem prawa materialnego, którego nie podano w decyzji (zgodność projektu budowlanego z przepisami); art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez przyjęcie, że tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego, co do którego Ministerstwo Zdrowia przyznało, iż nie analizowano wpływu pola elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi oraz które procedowano bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy; art. 140, art. 143, art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez nieustalenie czy immisje pośrednie nie będą występowały na działce Skarżącego, w tym pole elektromagnetyczne z uwzględnieniem wszystkich stref, zjawiska odbić, kumulacji, ponieważ niedopuszczalne jest wprowadzenie komercyjne emisji na teren, co do którego Inwestor nie posiada tytułu prawnego; art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 przywoływanego Kodeksu poprzez nieustalenie czy pomiędzy antenami dojdzie do kumulacji, czy może wystąpić na sąsiednich działkach zjawisko odbić od naturalnych przeszkód w tym budynków, wówczas bada się nie tylko moc wypromieniowaną przez anteny, ale także nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez niewyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez odstąpienie od jego analizy i tym samym uznanie, że osoby postronne mogą znaleźć się w strefie pośredniej oraz zagrożenia, które wystąpią w odległości ponad 100 metrów od anten.
W sprawie przepisy ww. rozporządzenia nie były analizowane; art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez niesprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli; § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano. W istocie nie wiadomo, z jakich powodów i na podstawie, jakich dowodów uznano, że obiekt nie ma wpływu jakiegokolwiek na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie; § 14 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie; § 14 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącym higieny z tym, że organ zupełnie to pomija.
Ponadto nie wyjaśniono czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować się poza działką, co do której inwestor posiada tytuł prawny i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić, oraz nie wyjaśniono czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła (kumulacji).
Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przywołał argumentację
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski w Katowicach wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi, które nie były zamieszczone na etapie rozpoznania odwołania wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę nie są właściwe do badania zgodności norm prawa powszechnie obowiązującego z Konstytucją RP oraz analizowania prawidłowości trybu ich stanowienia. Natomiast odmowa stosowania przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku stanowiłaby odstąpienie od zasady związania administracji prawem.
Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji na działkę Skarżącego niedopuszczalnych immisji, zaznaczył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem - przepisy art. 140, 143 i 144 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP nie mogą stanowić samoistnej podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, bez wyraźnego naruszenia przepisu techniczno-budowlanego, którego w rozpatrywanym przypadku organ się nie dopatrzył. Wskazany organ nie dopatrzył się również, aby w przedmiotowej sprawie obszar, na którym wystąpi przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych wykraczał poza granice działki inwestycyjnej, także przy uwzględnieniu ewentualnej kumulacji tych pól emitowanych przez poszczególne anteny.
W ocenie tego organu w sprawie nie doszło także do naruszenia § 14 pkt 5 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W projekcie zagospodarowania terenu (str. 8-10) zawarte zostały informacje i dane o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi. Podkreślono, że obszar oddziaływania inwestycji został określony prawidłowo w oparciu o art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, a podstawą do określenia tego obszaru nie mogą być przepisy rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne.
Pismem z 7 kwietnia 2023 r. pełnomocnik Inwestora wniósł o oddalenie skargi.
Zgodnie z wnioskiem z 15 maja 2023 r. do udziału w sprawie dopuszczono [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w R., które przedstawiło stanowisko na poparcie zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 18 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 312/23 uchylił zaskarżoną decyzję, umorzył postępowanie odwoławcze i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W rozważaniach zamieszczonych w uzasadnieniu do tego wyroku wskazano, że przeprowadzona analiza obowiązujących unormowań prawnych nie pozwala na uznanie, że obszar oddziaływania obiektu będzie obejmował inne nieruchomości poza działką, na której planowana jest inwestycja. Skarżący nie mógł być zatem uznany za stronę postępowania.
Ponadto uznano, że Skarżący nie wymienił żadnych innych norm przepisów prawa materialnego administracyjnego, które wskazywałby na ograniczenie jego prawa do zabudowy nieruchomości. Tylko bowiem wskazanie takich przepisów i ograniczeń mogłoby zdecydować o przyznaniu Skarżącemu przymiotu strony. W konsekwencji brak jest podstaw do analizy pozostałych zarzutów skargi obejmujących kwestie materialnoprawne związane z przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym zatwierdzono projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany i udzielono pozwolenia na budowę.
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się skarżący, który reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego ze skargą kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wyjście poza granice postępowania z uwagi, iż oba organy w decyzjach nie kwestionowały interesu prawnego skarżącego i tym samym nie podnosił on zarzutów związanych z tą kwestią.
Ponadto wydanie wyroku na niekorzyść skarżącego, którego pozbawiono w istocie możliwości kwestionowania wpływu inwestycji na środowisko, obiekty sąsiednie oraz zdrowie ludzi tym bardziej, że wyrok wydano w oparciu o przepisy "całej rozporządzenia" w sytuacji, w której winno się podać konkretną jednostkę prawną; art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 45 ust 1 Konstytucji RP w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie, iż w istocie sprawa, co do istoty zawartej w uzasadnieniu wyroku nie była procedowana w postępowaniu administracyjnym przez organ pierwszej instancji dotyczy innego stanu prawnego, co w istocie narusza prawo do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie jej tożsamości; art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019.2448) w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy wyżej wymienionego aktu prawnego stanowią przepis odrębny, na podstawie którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której powyższy akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy, specjalistów oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy.
Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części; § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany nie musi spełnić wymogów, o których mowa powyżej i tym samym osoby postronne mogą przebywać w strefie pośredniej oraz zagrożenia; art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z art. 143 kodeksu cywilnego oraz 64 ust 3 Konstytucji RP poprzez nie dokonanie oceny przepisów wyżej wymienionych oraz uznanie, że przepisy kodeksu cywilnego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu skarżącego, pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji. art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z powyższymi przepisami i tym samym nie udowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska; art. 4 ust 1 w zw. z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z § 1 pkt 1 lit b, § 1 pkt 2 lit b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071) w zw. z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie.
Uczestniczące w postępowaniu Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia sądowi pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 lutego 2026 r. sygn. akt II OSK 2025/23 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że usprawiedliwione podstawy ma zarzut naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz 64 ust 3 Konstytucji RP. Stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane są nie tylko osoby, których prawa zostały jednoznacznie naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt budowlany tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z zatwierdzonego projektu budowlanego może wynikać, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z prawa budowlanego i przepisów odrębnych.
Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przymiot strony nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem do stwierdzenia, czy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej może negatywnie oddziaływać na nieruchomość skarżącego kasacyjnie oraz czy spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać, konieczne jest poczynienie w tym zakresie konkretnych ustaleń.
Niezależnie od ich wyniku, sam fakt, że muszą być one poczynione, sprawia, że nieruchomość skarżącego kasacyjnie znajduje się w obszarze oddziaływania tego zamierzenia inwestycyjnego, w konsekwencji czego skarżącemu kasacyjnie przysługuje przymiot strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę tej inwestycji. Wskazywana przez sąd pierwszej instancji zmiana przepisów nie miała wpływu na kwestię przymiotu strony, chociaż ma istotny wpływ na ocenę, czy przedmiotowa inwestycja mogła wprowadzać ograniczenia w zabudowie nieruchomości należącej do skarżącego kasacyjnie. Tym samym stanowisko organów administracji publicznej uznające, że skarżącemu kasacyjnie przysługuje przymiot strony było więc prawidłowe i niesłusznie zostało zakwestionowane.
Pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej odnoszą się do merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezydenta Miasta C. z 7 lutego 2022 r. Nie podlegają one rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż poruszane w nich kwestie powinny w pierwszej kolejności zostać rozpoznane przez sąd pierwszej instancji.
Wskazać należy, że w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że, podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1, art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny, bowiem sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 powoływanej ustawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy administracji publicznej stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego, wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, przedstawił zarzuty skargi i stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści.
Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 45 ust 1 Konstytucji RP w zw. z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem Sąd pierwszej instancji nie stosował przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem nie naruszył art. 15 tego aktu.
Usprawiedliwionych podstaw nie ma również zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi W zarzucie tym w szczególności nie wskazano, jakie konkretnie przepisy ww. rozporządzenia, zdaniem skarżącego kasacyjnie, zostały naruszone. Ponadto zauważyć wypada, że art. 3 Konstytucji nie dzieli się na punkty i stanowi jedynie, że Rzeczpospolita Polska jest państwem jednolitym.
Natomiast art. 28 ust. 2 Konstytucji stanowi, że barwami Rzeczypospolitej Polskiej są kolory biały i czerwony. Można co prawda domniemywać, że skarżącemu kasacyjnie nie chodziło o art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Konstytucji, lecz że chodziło mu o przepisy Prawa budowlanego, chociaż nie wymienił tej ustawy, jednak Naczelny Sąd Administracyjny, jak już wyżej zaznaczono, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Omawiany zarzut nie został więc prawidłowo sformułowany, co świadczy o jego niezasadności.
Pismem z 11 maja 2026 r. Stowarzyszenie [...] 2 w T. wystąpiło z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na braki formalne wskazanego wniosku wystąpiono o ich uzupełnienie. Pismem z 8 czerwca 2026 r. wskazane stowarzyszenie cofnęło swój wniosek, a tutejszy Sąd postanowieniem z 26 czerwca 2026 r. umorzyło postępowanie w sprawie wskazanego wniosku.
Pismem z 7 sierpnia 2026 r. [...] Stowarzyszenie [...] 3 w K. wniosło o uwzględnienie wniesionej skargi i o uchylenie zaskarżonej decyzji jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W piśmie tym zamieszczono rozbudowaną argumentację przemawiającą za zasadnością uwzględnienia wniesionej skargi jak również dołączono do niej ekspertyzę sporządzoną eksperta będącego fizykiem specjalizującym się w fizyce mikrofalowej, eksperta do spraw oddziaływania pól elektromagnetycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że decyzja ta nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. Nr 143) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Dla oceny prawidłowości kwestionowanych decyzji administracyjnych istotne znaczenie posiada treść art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem zgodnie z nim Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym wskazanie zamieszczone w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego są wiążące dla rozpoznającego skargę składu sądu pierwszej instancji.
Mając na uwadze powyższe uwagi przyjdzie stwierdzić, że skład orzekający zobowiązany jest do przyznania skarżącemu przymiotu strony w ramach rozpoznawanej sprawy, albowiem okoliczność ta została jednoznacznie stwierdzona w przywołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Kolejną kwestią, która wymaga rozważenia, to wskazanie zamieszczone tymże wyroku, które zobowiązuje skład orzekający do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, albowiem jak zaakcentował wskazany Sąd, w pierwszym orzeczeniu wydanym przez tutejszy Sąd uwaga skupiona została na zagadnieniach związanych z przymiotem strony skarżącego w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego i wypowiadający się wówczas Sąd nie rozważał zagadnień o charakterze materialnoprawnym. Tym samym w ramach ponownego postępowanie wskazane zagadnienia powinny stać się przedmiotem analizy.
Kierując się wskazaniami zamieszczonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjdzie odnieść się w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych we wniesionej skardze. W ramach pierwszego zarzutu wskazano na naruszenie art. 15 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 15 Konstytucji RP poprzez niedokonane oceny zgodności decyzji organu I instancji w zakresie czy spełnia ona wymogi prawa procesowego oraz materialnego w sytuacji, w której nie zawiera ona uzasadnienia merytorycznego, tj. naruszenie obowiązku przeprowadzenia postępowania przez dwie instancje. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny i zasadny. Przedstawiona w nim ocena naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie znajduje potwierdzenia w kontrolowanych rozstrzygnięciach. Zaakcentować należy, że organ odwoławczy po przedstawieniu przebiegi postępowania przed organem pierwszej instancji w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji przedstawił własną ocenę rozpoznawanej sprawy jak również odniósł się do zarzutów formułowanych w odwołaniu.
To, iż wskazany organ odwoławczy nie podzielił stanowiska prezentowanego przez skarżącego w odwołaniu nie oznacza, że w swojej decyzji nie dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Przeprowadzona przez ten organ analiza akt sprawy, a w szczególności zarzutów sformułowanych w odwołaniu skłoniły organ odwoławczy do podzielenia stanowiska organu pierwszej instancji, a zatem organ ten nie dostrzegł w rozpoznawanej przez siebie sprawie takich okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionego odwołania i wydania decyzji uwzględniającej stanowisko skarżącego. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku odniósł się do kwestii ewentualnego naruszenia postanowień art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego i nie podzielił tego zarzutu. Tym samym tutejszy Sąd jest związany wskazanym stanowiskiem, co oznacza, że podnoszony zarzut nie może być uwzględniony.
Kolejnym zarzutem we wniesionej skardze do tutejszego Sądu uczyniono naruszenie postanowień art. 107 § 1 pkt 4,5, art. 107 § 3 powyższego Kodeksu w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi odrębnymi przepisami analizowano wpływ obiektu na środowisko (brak definicji pojęcia środowisko), na zdrowie i życie ludzi (uwzględniono tylko efekty termiczne) oraz obiekty sąsiednie (brak analizy) zgodnie z konkretnym przepisem prawa materialnego, którego nie podano w decyzji (zgodność projektu budowlanego z przepisami). Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony, albowiem osnowa zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i nie narusza postanowień art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić należy, że przywołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszą się do elementów uzasadnienia kwestionowanej decyzji, a nie do treści jej osnowy.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt. 1 wskazanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Przyjdzie zauważyć, że w przypadku przedłożenia wszystkich prawem wymaganych dokumentów oraz po stwierdzeniu posiadania stosownych uprawnień przez osobę przygotowującą stosowne dokumenty organ administracji obowiązany jest wydać decyzję pozytywną dla wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie analiza przedłożonego dokumentacji jak również uprawnień posiadanych przez występujące osoby nie budzi wątpliwości, tym samym organ administracji obowiązany był do podjęcia pozytywnej decyzji. Przywoływane powyżej zarzuty nie posiadają umocowania w przedłożonym wniosku o pozwolenie na budowę.
Następnym zarzutem w przedmiotowej skardze uczyniono naruszenie postanowień art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku poprzez przyjęcie, że tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego, co do którego Ministerstwo Zdrowia przyznało, iż nie analizowano wpływu pola elektromagnetycznego na zdrowie i życie ludzi oraz które procedowano bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Sformułowane w skardze zarzuty nie mogą być uwzględnione, przy czym przywołany tu zarzut został rozbudowany w piśmie procesowym z 7 sierpnia 2026 r. złożonym przez uczestnika postępowania [...] Stowarzyszenie [...]3 w K. Ze wskazanym pismem przedłożono ekspertyzę sporządzoną przez osobę powołującą się na wiedzę ekspercką. Przyjdzie zauważyć, że o ile treść powyższego pisma procesowego może być brana pod uwagę i analizowana, to już dołączona do niego ekspertyza nie może być uznana za dokument urzędowy i brana pod uwagę w ramach przedmiotowego postępowania.
Sąd nie neguje kwalifikacji i wiedzy osoby, która sporządziła przedmiotową ekspertyzę, jednakże przedkładając tę ekspertyzę nie dołączono do niej żadnych dokumentów potwierdzających kwalifikacje osoby ją sporządzającej. Tym samy brak jest możliwości weryfikacji tych kwalifikacji. Nadto dokument ten nie jest dokumentem urzędowym, a zatem nie pochodzącym od organu państwa, a stosownie do postanowień art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd ten może przeprowadzić postępowanie z dokumentu urzędowego. W konsekwencji należało pominąć wskazaną ekspertyzę. Co do naruszenia postanowień art. 38 i art. 39 Konstytucji RP to przyjdzie zauważyć, że skarżący uznał ich naruszenie poprzez naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Takie zestawienie przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie jest wystarczające, albowiem nie wystarczy odwołać się w sposób ogólny do naruszenia postanowień aktu wykonawczego do ustawy, lecz należy wskazać, które przepisy tego rozporządzenia zostały naruszone i czy one wyczerpują znamiona naruszenia przywołanych przepisów Konstytucji RP.
W analogiczny sposób należy widzieć kwestię ewentualnego naruszenia postanowień art. 74 ust. 3 Konstytucji RP. W konsekwencji uznać przyjdzie, że sformułowany tu zarzut nie jest trafny i nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi.
W skardze wniesionej do tutejszego Sądu podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 140, art. 143, art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieustalenie czy immisje pośrednie nie będą występowały na działce Skarżącego, w tym pole elektromagnetyczne z uwzględnieniem wszystkich stref, zjawiska odbić, kumulacji, ponieważ niedopuszczalne jest wprowadzenie komercyjne emisji na teren, co do którego Inwestor nie posiada tytułu prawnego. Z tak ujętego zarzutu wynika, że skarżący z postanowień przywołanych przepisów prawa cywilnego wywodzi, że ingerencje w postaci immisji pośrednich, będą oddziaływały na możliwość prawidłowego korzystania z posiadanej nieruchomości. Tak ujęty zarzut nie może być uwzględniony, albowiem nie jest on związany z istotą kontrolowanego rozstrzygnięcia, mocą którego wydano pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ administracji publicznej obowiązany jest uzyskać wymagane prawem dokumenty i zweryfikować ich treść oraz to czy ich autorzy dysponują odpowiednimi kwalifikacjami.
Oznacza to, że w ramach tego postępowania bada oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w zakresie ich zagospodarowania, a nie w zakresie korzystania z nich. Tym samym przywoływane przepisy dotyczące ochrony własności nieruchomości, w konkretnym przypadku nie mają zastosowania.
Kolejnym zarzutem we wskazanej skardze uczyniono naruszenie postanowień art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 przywoływanego Kodeksu poprzez nieustalenie czy pomiędzy antenami dojdzie do kumulacji, czy może wystąpić na sąsiednich działkach zjawisko odbić od naturalnych przeszkód w tym budynków, wówczas bada się nie tylko moc wypromieniowaną przez anteny, ale także nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Tak sformułowany zarzut nawiązuje do przedstawionego powyżej, przy czym w tym przypadku zwraca się uwagę na naruszenia przywołanych przepisów postępowania administracyjnego. W toku przedmiotowego postępowania organ architektoniczny obowiązany jest o zgromadzenia wymaganych przez przepisy prawa budowlanego dokumentów, w tym dokumentów odnoszących się do warunków technicznych przewidywanych do zainstalowania anten stacji bazowej telefonii komórkowej. Takie dokumenty zostały zgromadzone przez wskazany organ oraz poddane zostały stosownej analizie.
W konsekwencji stawiane zarzuty sprowadzające się do braku przeprowadzenia przez wypowiadające się w sprawie organy administracji publicznej określonych analiz czy też badań nie mogą być uwzględnione. Przedłożone wraz z projektem budowlanym dokumenty i informacje pochodzące od producentów są wystarczające i dające podstawę dla podjęcia rozstrzygnięcia. Ponadto zauważyć należy, że zarzuty odnoszące się do ewentualnego nakładania się fal oraz kumulacji czy odbicia promieniowania odwołują się nie do aspektu związanego z budowaniem danej bazy, lecz z jej funkcjonowaniem, a to już wykracza poza ramy postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę.
Dodatkowym zarzutem uczyniono naruszenie postanowień art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez niewyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez odstąpienie od jego analizy i tym samym uznanie, że osoby postronne mogą znaleźć się w strefie pośredniej oraz zagrożenia, które wystąpią w odległości ponad 100 metrów od anten.
W ocenie skarżącego w sprawie tej przepisy ww. rozporządzenia nie były analizowane. Przywołany zarzut nawiązuje do już omówionych przy czym odnosi się on do zagadnień o charakterze hipotetycznym, a mianowicie do tego, czy ewentualne przewrócenie się masztu spowoduje zagrożenia dla życia i zdrowia osób. W ramach postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę organ administracji ma w polu widzenia okoliczności związane z funkcjonowaniem projektowanej inwestycji i mogące z tego tytuły wystąpić komplikacje, a to oznacza, że przywoływany tu zarzut nie jest trafny i nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Na marginesie można zauważyć, że przywoływana w skardze strefa zagrożenia bezpośredniego i pośredniego wyznaczona została w sposób nie uwzględniający gabarytów projektowanej inwestycji.
Z przedstawionym powyżej zarzutem powiązany jest kolejny dotyczący naruszenia art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 powyższego aktu poprzez niesprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli. Tak ujęty zarzut nie jest trafny, albowiem przedłożone do projektu dane techniczne dotyczące projektowanych anten są prawidłowo udokumentowane, a tym samym organ administracji publicznej w ramach prowadzonego postępowania nie może prowadzić czynności procesowych zmierzających do podważenia danych technicznych podawanych przez producenta. Przywoływany zarzut byłby zasadny, ale dopiero na etapie funkcjonowania danej stacji bazowej, wówczas gdyby anteny te funkcjonowały w sposób sprzeczny z wydanym pozwoleniem i z naruszeniem zasad przewidzianych przez producenta. Przywołana tu okoliczność wykracza jednak poza ramy przedmiotowego postepowania i związana jest z innymi działaniami uprawnionych organów państwa.
Kolejnym zarzutem uczyniono naruszenie postanowień § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano. W ocenie wnoszącego skargę nie wiadomo, z jakich powodów i na podstawie, jakich dowodów uznano, że obiekt nie ma wpływu jakiegokolwiek na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny. Podnieść należy, że przywołany przepis odnosi się do postanowień projektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie projekt taki został przygotowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami i odpowiadające za przygotowany dokument.
Organ administracji podejmujący decyzję w oparciu o postanowienia art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane sprawdza: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
Ponadto sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Z treści przywołanych regulacji zadaniem organu jest sprawdzenie, czy przedstawiony projekt architektoniczno-budowlany zawiera wszystkie wymagane elementy. Tym samym organ ten nie wskazuje już w swojej decyzji wszystkie te elementy, które zamieszczone zostały w stosownych dokumentach przedstawionych do wniosku. Powyższe ustalenia pozwalają uznać, że w decyzji o pozwoleniu na budowę elementy wymienione w § 20 powyższego rozporządzenia nie są wymieniane i przywoływane. Zadaniem organu architektoniczno-budowlanego jest sprawdzenie czy przedłożone dokumenty zawierają wymagane elementy. W rozpoznawanej sprawie analiza projektu architektoniczno-budowlanego pozwala uznać, że wskazane informacje są w nim zamieszczone (pkt. 7 stosownego opracowania). W konsekwencji tak sformułowany zarzut nie jest zasadny i nie daje podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi.
Jako ostatnie zarzuty w przedmiotowej skardze sformułowano w stosunku do naruszenia postanowień § 14 pkt 5 lit. d oraz pkt. 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie oraz poprzez przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącym higieny z tym, że organ zupełnie to pomija. Ponadto nie wyjaśniono czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować się poza działką, co do której inwestor posiada tytuł prawny i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić, oraz nie wyjaśniono czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła (kumulacji). Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, albowiem przedłożony organom uprawnionym do podejmowania stosownych rozstrzygnięć projekt zagospodarowania terenu zawiera rozważania poświęcone zbadaniu oddziaływania obiektu na otoczenie. W ocenie organów administracji zawartość merytoryczna pkt. 10 wskazanego projektu jest wystarczający, a tym samym brak było podstaw dla domagania się dodatkowych ustaleń.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę