Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 21 września 2015 r. odmówiono skarżącemu sprostowania protokołu rozprawy z powodu wniesienia wniosku o sprostowanie po upływie terminu.
W piśmie z dnia 1 października 2015 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy. Uzasadniając wniosek, w piśmie z dnia 21 października 2015 r., pełnomocnik skarżącego wskazał, że skarżący został błędnie poinformowany przez pracownika Sądu, że nie wiąże go żaden termin do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy. Dopiero z uzasadnienia zarządzenia z dnia 21 września 2015 r. skarżący dowiedział się o treści przepisu art. 103 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że został ustanowiony pismem Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 2 września 2015 r., zatem po dniu rozprawy oraz nie miał możliwości złożenia stosownego wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy z zachowaniem terminu zakreślonego przez art. 103 P.p.s.a. Dodał, że skarżący nie poinformował go przebiegu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o sprostowanie protokołu było niezawinione. Pełnomocnik skarżącego twierdzi, że skarżący został błędnie pouczony przez pracownika Sądu, jednak to twierdzenie nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Nie wskazano nawet imienia i nazwiska pracownika Sądu, który udzieli rzekomo błędnego pouczenia.
Należy podkreślić, że nieznajomość procedury sądowej nie może być przesłanką do przywrócenia terminu. Zwłaszcza, że w dniu rozprawy, której sprostowania protokołu skarżący się domagał, miał on ustanowionego pełnomocnika z urzędu adw. P. W. i mógł skonsultować się z pełnomocnikiem. Takiego zachowania należałoby oczekiwać biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności.
W świetle przedstawionych okoliczności stwierdzić wypada, że skarżący nie dochował w niniejszej sprawie staranności, jakiej można byłoby wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.