Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z 19 marca 2025 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 193 ust. 1 pkt. 1, art. 194 ust. 1 – 3 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2025 r. poz.
49) orzekł w pkt. 1 odmówić K.S. (dalej strona lub skarżący) umorzenia należności w wysokości 10457,87 zł z tytułu pobytu córki w rodzinnej pieczy zastępczej. Na wskazaną kwotę składa się 7634 zł należności głównej, 2807,87 zł odsetek ustawowych za opóźnienie i 16 kosztów upomnienia, a w pkt. 2 odmówił stronie umorzenia należności w wysokości 5780,87 zł z tytułu pobytu córki w rodzinnej pieczy zastępczej. Na wskazaną kwotę składa się 4164 zł należności głównej, 1600,87 zł odsetek ustawowych za opóźnienie i 16 kosztów upomnienia. W uzasadnieniu decyzji organ ten wpierw przywołał treść przepisów ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej przywołanych w podstawie wydanej decyzji, jak również podkreślił, że mocą decyzji z 24 maja 2019 r. odmówiono stronie odstąpienia od ustalania odpłatności za pobyt córki w rodzinnej pieczy zastępczej. W dalszej części uzasadnienia organ ten przywołał czynności procesowe oraz podejmowane rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej ustalenia odpłatności za pobyt córki strony w rodzinnej pieczy zastępczej. Podkreślono, że do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek strony o umorzenie należności powstałych z tytułu opłaty za pobyt córki w rodzinnej pieczy zastępczej i wniosek ten nawiązał do wniosku matki biologicznej dziecka. Następnie organ pierwszej instancji przedstawił sytuację osobistą i dochodową strony, w tym w szczególności zwrócił uwagę na jej stan zdrowia, jak również podkreślono, że strona zaliczona została do umiarkowanego stanu niepełnosprawności na stałe od [...] r. Podkreślono, że dochodem strony jest świadczenie emerytalne w wysokości 7938,17 zł. Przybliżono działania podejmowane w stosunku do strony w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, jak również przywołano daty pism kierowanych do niego w sprawie wydłużenia prowadzonego postępowania wyjaśniającego. Odniesiono się także do skargi strony na pracownika organu pierwszej instancji i podkreślono, że wniesiona skarga nie była zasadna, a działania tego pracownika prawidłowe. W dalszej kolejności przywołano treść § 4 ust. 1 uchwały Rady Powiatu [...] z 1 lipca 2021 r., a następnie postanowienia § 4 ust. 2 wskazanej uchwały. W ocenie organu pierwszej instancji w przypadku strony nie występują przesłanki przewidziane treścią § 4 ust. 1 jak i ust. 2 przedmiotowej uchwały do umorzenia należności z tytułu pobytu córki w rodzinnej pieczy zastępczej.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie. W odwołaniu tym wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wystąpiła z dwoma wnioskami, a mianowicie przeprowadzenia rozprawy i o wystąpienie sygnalizacyjne w związku z naruszeniami prawa dokonywanymi przez pracownika organu pierwszej instancji. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, co spowodowało naruszenie postanowień art. 6 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 2 przywoływanej powyżej uchwały z 1 lipca 2021 r. W ocenie strony organ pierwszej instancji błędnie uznał brak spełnienia przesłanki odwołującej się do braku zatrudnienia i długotrwałej choroby a dotyczącej umorzenia przedmiotowej należności. Podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 45 Konstytucji RP odwołującego się do zasady rzetelnego prowadzenia postępowania administracyjnego), a także art. 53 Ordynacji podatkowej, ponieważ naliczono odsetki na opóźnienie w spłacie należności głównej w sytuacji złożenia wniosku o umorzenie należności głównej, jak również występował brak informowania strony o prowadzonych czynnościach procesowych.
Kolejnym zarzutem podniesionym przez stronę uczyniono naruszenie art. 2 w związku z art. 40 Konstytucji RP, a to zasady państwa prawnego i zasady proporcjonalności. Następnym zarzutem uczyniono naruszenie postanowień art. 8 i art. 9 przywoływanego Kodeksu sprowadzające się do nie informowania strony o zakończeniu prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz wydanie decyzji przed upływem terminu do rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano także na brak uzyskania odpowiedzi na skargę wniesioną 19 lutego 2025 r. W ramach kolejnego zarzutu formułowanego w odwołaniu wskazano na naruszenie art. 8 przedmiotowego Kodeksu.
W ocenie strony organ odmiennie traktuje stronę oraz matkę biologiczną syna, a tym samym dopuszcza się naruszenia zasady równości. W odwołaniu tym strona podniosła zarzut sporządzenia pouczenia w sposób uniemożliwiający jego odczytanie. Jako ostatni zarzut strona podniosła, że z postanowień art. 194 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej uprawnienie do podejmowania ulg w zakresie odpłatności za pobyt dziecka w pieczy zastępczej przysługuje staroście, a nie innej upoważnionej przez niego osobie. W uzasadnieniu wniesionego odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionego środka odwoławczego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją z 25 sierpnia 2025 r. nr SKO.4205.33.2025 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mody zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia przedstawiono wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym podejmowane czynności procesowe oraz przybliżył decyzję organu pierwszej instancji i zarzuty podniesione w odwołaniu. W dalszej kolejności organ ten stwierdził, że wniesione odwołanie nie daje podstaw dla jego uwzględnienia. Odniesiono się do żądania przeprowadzenia rozprawy administracyjnej zamieszczonego w odwołaniu i uznano, że żądanie to nie jest zasadne, a przeprowadzenie wskazanej rozprawy obligatoryjne. W dalszej kolejności odniesiono się do istoty prowadzonego postępowania sprowadzającej się do żądania strony umorzenia ciążących na niej obowiązków pokrycia kosztów pobytu córki w rodzinnej pieczy zastępczej.
Na tę okoliczność przywołano postanowienia uchwały Rady Powiatu [...] z 1 lipca 2021 r. normującej tę problematykę. Przeprowadzona analiza unormowań tej uchwały skłoniła organ odwoławczy do podzielenia stanowiska organu pierwszej instancji w tym zakresie. Następnie organ odwoławczy zaakcentował, że okoliczność przywoływane przez stronę nie dają podstaw dla podjęcia korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ ten odwołał się do zasady pomocniczości i podkreślił, że strona przy swoich dochodach jest w stanie ponosić ciążącą na niej wysokość odpłatności.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ odwoławczy nie dostrzegł podstaw ich uwzględnienia. Zaakcentował, że wyznaczenie terminu, do którego będzie prowadzone postępowanie w sprawie nie oznacza, że organ administracji nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia przed upływem tego terminu. Odniesiono się do zarzutu naruszenia postanowień art. 194 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej i podkreślono, że wskazanie w tym przepisie starosty jako uprawnionego do wydania decyzji nie oznacza, że musi on osobiście taką decyzję wydać i że nie dysponuje on możliwością udzielenia upoważnienia innej osobie do wydania takiej decyzji. Przedstawiono kwestie związane z naliczenie odsetek ustawowych za opóźnienie w uiszczeniu opłaty i podkreślono, że działania organu pierwszej instancji w tym zakresie były prawidłowe. W dalszej kolejności poruszono kwestię podstawy prawnej decyzji organu pierwszej instancji jak również pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych i wskazano, że w tym zakresie organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszeń prawa uzasadniających weryfikację wydanej decyzji.
Podkreślono, że postanowienia § 4 ust. 3 uchwały Rady Powiatu [...] są dla organów administracji publicznej wiążące i organy te są obowiązane przy podejmowaniu rozstrzygnięć kierować się ich postanowienia. W końcowej części uzasadnienia wydanej decyzji odniesiono się do zagadnień związanych z działaniami podejmowanymi względem drugiej osoby zobowiązanej do ponoszenia takiej odpłatności, a mianowicie matki i podniesiono, że zarzuty kierowane przez stronę wobec organu pierwszej instancji o braku przekazywania mu informacji o postępowaniach prowadzonych względem matki są bezzasadne, a zarazem podkreślono, że rodzice ponoszą solidarną odpowiedzialność za pobyt dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej.
Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej podniosła zarzut naruszenia art. 78 § 1 w związku z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez akceptację rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, która przejawiła się w braku wszechstronnego zbadania sprawy i merytorycznego rozpoznania wniesionego odwołania. W konsekwencji przywołanego naruszenia doszło do naruszenia postanowień art. 6 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej, § 4 ust. 2 pkt. 2 uchwały Rady Powiatu [...] z 1 lipca 2021 r. W kontekście przywołanego naruszenia wskazano na brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Naruszenia to spowodowały naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzające się do wadliwości uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Obok przedstawionych naruszeń przepisów prawa procesowego podniesiono zarzut naruszenia art. 6 i art. 7 przywoływanego Kodeksu, albowiem organy administracji obowiązane są do stania na straży praworządności, a w rozpoznawanej sprawie tego nie czyniły.
Przywoływany zarzut doprowadza stronę do uznania, że organ odwoławczy dopuścił się przekroczenia postanowień art. 45 Konstytucji RP, czyli rzetelnego prowadzenia postępowania. W oparciu o przedstawione zarzuty strona wystąpiła o uchylenie decyzji obu instancji i o wydanie rozstrzygnięcia umarzającego należności stojące przed stroną. Jako ewentualność podniesiono uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W motywach wniesionej skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionej skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie wniosło o jej oddalenie i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że decyzja ta nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. Nr 143) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że istota rozpoznawanej sprawy związana jest z podjęciem decyzji o umorzeniu należności skarżącego w wysokości 7 443,23 zł z tytułu pobytu syna w rodzinnej pieczy zastępczej. Tym samym w ramach niniejszego postępowania nie są analizowane kwestie związane z ustaleniem tej należności. Stosownie do postanowień art. 194 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając uchwałę, o której mowa w ust. 2 tej ustawy, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Zgodnie z kolei po myśli art. 194 ust. 2 powyższej ustawy rada powiatu określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej.
Mocą uchwały z 1 lipca 2021 r. Rada Powiatu [...] przyjęła stosowna uchwałę. Zgodnie z § 4 ust. 1 tej uchwały umorzenie należności w całości w stosunku do osoby zobowiązanej może nastąpić jeżeli zachodzi co najmniej jedna z poniższych przesłanek: 1) prowadzone postępowanie egzekucyjne wobec osoby zobowiązanej okazało się bezskuteczne, 2) opłata jest mniejsza lub równa kosztom prowadzenia egzekucji bądź gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty wyższej od kosztów dochodzenia tej opłaty, 3) osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty zmarła, 4) pobyt dziecka w pieczy zastępczej został zakończony w wyniku odzyskania przez osoby zobowiązane możliwości zapewnienia dziecku opieki i wychowania a dochodzenie ustalonej opłaty może spowodować znaczne pogorszenie sytuacji dochodowej rodziny lub zagrożenie w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb dziecka a także mogłoby prowadzić do ponownego umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej.
Po myśli ust. 2 tego przepisu umorzenie należności w części w stosunku do osoby zobowiązanej może nastąpić jeżeli: 1) dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty lub dochód osoby prowadzącej samodzielne gospodarstwo domowe zobowiązanej do ponoszenia opłaty nie przekracza 300 % kryterium dochodowego 2) dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty lub dochód osoby prowadzącej samodzielne gospodarstwo domowe zobowiązanej do ponoszenia opłaty nie przekracza 350 % kryterium dochodowego i zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek o których mowa poniżej: a) brak zatrudnienia b) długotrwała choroba c) bezdomność.
Z kolei po myśli ust. 3 tego przepisu umorzenie należności, za którą odpowiada solidarnie więcej niż jedna osoba zobowiązana może nastąpić, gdy okoliczności uzasadniające umorzenie zachodzą, co do wszystkich zobowiązanych.
Po przywołaniu stanu prawnego niezbędne jest zwrócenie uwagi na fakt, że ustawodawca w przywołanym art. 194 ust. 3 ustawy o wpieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej dał wypowiadającemu się w sprawie organowi administracji publicznej możliwość umorzenia należności ciążących na osobie zobowiązanej do pokrycia kosztów pobytu dziecka w pieczy zastępczej. Zaznaczyć należy, że decyzja ta podejmowana jest w warunkach uznania administracyjnego, a tym samym zakres sądowej kontroli takiej decyzji jest ograniczony, do elementów związanych z wyjaśnieniem stanu faktycznego i normatywnego.
Dodatkowo dostrzec należy, że postanowienia przywoływanej uchwały organu stanowiącego powiatu z 1 lipca 2021 r. także wskazują na to, że rozstrzygnięcie zapada w warunkach uznania administracyjnego. Równocześnie dostrzec należy, że przesłanki uzasadniające podjęcie stosownego rozstrzygnięcia ujęte zostały w sposób kazuistyczny.
W ramach tak wyznaczonych regulacji prawnych wypowiadające się w sprawie organy uznały, że brak jest podstaw dla uwzględnienia żądania skarżącego, albowiem nie występuje żadna z okoliczności umożliwiająca podjęcie korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia.
Przeprowadzona z urzędu kontrola wydanych w sprawie rozstrzygnięć pozwoliła uzna, że w sprawie tej wypowiedział się uprawniony organ, po przeprowadzeniu prawem przewidzianej procedury, w ramach której wyjaśniono wszystkie te okoliczności, które przedstawiła i udostępniła strona oraz po analizie obowiązującego porządku prawnego. W konsekwencji uznać przyjdzie, że zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa materialnego jak również przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi.
W skardze do tutejszego Sądu skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 78 § 1 w związku z art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez akceptację rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, która przejawiła się w braku wszechstronnego zbadania sprawy i merytorycznego rozpoznania wniesionego odwołania. W konsekwencji przywołanego naruszenia doszło do naruszenia postanowień art. 6 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej, § 4 ust. 2 pkt. 2 uchwały Rady Powiatu [...] z 1 lipca 2021 r. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przyjdzie zwrócić uwagę na treść obu przywołanych przepisów. Zgodnie z art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a po myśli art. 134 tego Kodeksu organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Treść przywołanych przepisów pozwala uznać, że nie dają one podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Podnieść należy, że w toku postępowania organ administracji wbrew oczekiwaniom skarżącego nie przeprowadził rozprawy administracyjnej. Przyjdzie zauważyć, że w ramach postępowania administracyjnego przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie jest elementem obligatoryjny, lecz fakultatywnym, chyba że obowiązek przeprowadzenia rozprawy wynika z przepisu prawa. W rozpoznawanym zakresie przepisy prawa nie przewidują obligatoryjnego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, tym samym do oceny organu należy, czy taka rozprawa będzie przeprowadzona. Wypowiadające się w sprawie organy odniosły się do tej okoliczności, a tym samym nie można uznać, że ich działanie było samowolne, a brak przeprowadzenia tej czynności daje podstawy dla uznania zasadności wniesionej skargi.
W tym zakresie organy administracji publicznej skorzystały z przysługującego im uprawnienia i uznały, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawę do pojęcia prawidłowej merytorycznie decyzji administracyjnej. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie wypowiadające się organy nie dopuściły się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Przywołane naruszenie postanowień art. 134 w kontekście treści tego przepisu uznać należy za omyłkę skarżącego, albowiem przepis ten nie jest związany z istotą stawianego zarzutu i wskazuje jedynie rozstrzygnięcia, które obowiązany jest podjąć organ wyższego stopnia w przypadku wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie.
W ramach prezentowanego tu zarzutu skarżący podniósł, że doszło do naruszenia postanowień art. 6 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej oraz § 4 ust. 2 pkt. 2 uchwały Rady Powiatu [...] z 1 lipca 2021 r. Co do naruszenia postanowień art. 6 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej to przyjdzie zauważyć, że na gruncie ustawy o wspieraniu rodzin i systemie pieczy zastępczej przepisy ustawy o pomocy społecznej nie mają zastosowania, tym samym organy administracji publicznej nie mogły dopuścić się naruszenia tego przepisu. Na marginesie można zaznaczyć, że nawet gdyby występowała taka możliwość, to wypowiadające się w sprawie organy administracji nie dopuściły się naruszenia wskazanego przepisu. Wynika to z tego, że skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, że do składu jego rodziny wchodzą dzieci przebywające w pieczy zastępczej. Przyjdzie wskazać, że w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej rodziną są osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące pozostające w faktycznym związku.
W przypadku skarżącego tego typu sytuacja nie występuje, albowiem dzieci pozostają w pieczy zastępczej. Co do naruszeń § 4 ust. 2 pkt. 2 uchwały Rady Powiatu [...] z 1 lipca 2021 r. przyjdzie stwierdzić, że także przedmiotowy zarzut nie jest trafny, ponieważ zgodnie z treścią przedmiotowego przepisu prawo do umorzenia ciążących należności przysługuje w sytuacji, gdy dochód na osobę w rodzinie osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty lub dochód osoby prowadzącej samodzielne gospodarstwo domowe zobowiązanej do ponoszenia opłaty nie przekracza 350 % kryterium dochodowego i zachodzi przynajmniej jedna z przesłanek o których mowa poniżej: a) brak zatrudnienia b) długotrwała choroba c) bezdomność. O ile w przypadku skarżącego można mówić o występowaniu jednej z przesłanek, a mianowicie długotrwałej choroby to jednak skarżący w sposób znaczny przekracza kryterium dochodowe uprawniające do skorzystania z sygnalizowanego prawa.
W kontekście przywołanego naruszenia prawa, skarżący wskazał na brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Naruszenia to spowodowały naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego sprowadzające się do wadliwości uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Tak sformułowany zarzut porusza dwie kwestie, a mianowicie to, czy organ odwoławczy w swojej decyzji odniósł się do argumentów zamieszczonych w odwołaniu. Tak sformułowany zarzut pomija treść uzasadnienia kwestionowanej decyzji, albowiem w uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy odnosi się w szeroki sposób do poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu.
Tym samym można uznać, że skarżący będąc niezadowolony z otrzymanego rozstrzygnięcia podnosi zarzut, który nie jest trafny i nie jest zgodny ze stanem faktycznym. Drugi aspekt podniesionego zarzutu odwołuje się do treści uzasadnienia kwestionowanej decyzji. Zdaniem skarżącego uzasadnienie kontrolowanej decyzji jest wadliwe i zawiera ułomności. Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony i podzielony. Stanowisko takie wynika z tego, że analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw dla formułowania twierdzenia, że sporządzone jest ono z naruszeniem postanowień art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przeprowadzona kontrola kwestionowanej decyzji wykazała, że przedmiotowe uzasadnienie zawiera wszystkie te elementy, które są stawiane temu elementowi decyzji administracyjnej. Odmienna ocena treści uzasadnienia takiej decyzji wynikająca z otrzymania rozstrzygnięcia, które dla adresata nie jest korzystne, nie oznacza jednocześnie wadliwości takiego uzasadnienia.
Obok powyższych naruszeń przepisów prawa procesowego podniesiono zarzut naruszenia art. 6 i art. 7 przywoływanego Kodeksu, albowiem organy administracji obowiązane są do stania na straży praworządności, a w rozpoznawanej sprawie tego nie czyniły. Przywoływany zarzut doprowadza stronę do uznania, że organ odwoławczy dopuścił się przekroczenia postanowień art. 45 Konstytucji RP, czyli rzetelnego prowadzenia postępowania. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie zauważyć, że przywołany art. 45 Konstytucji RP zawierający prawo do rzetelnego i szybkiego rozpoznania sprawy przed sądem, a to oznacza, że ten przepis Konstytucji nie ma zastosowania do postępowań administracyjnych. Jednakże, gdyby przyjąć że przepis ten ma zastosowanie do procedur administracyjnych to w kontekście rozpoznawanej sprawy nie został on naruszony, a tym samym nie można mówić wadliwości decyzji administracyjnej uzasadniającej uwzględnienie wniesionej skargi.
Przez rzetelne prowadzenie postępowania rozumieć należy takie działanie organu administracji, które będzie spowoduje, że rozstrzygnięcie w sprawie zapadnie w rozsądnym terminie, a prowadzący dane postępowanie organ zastosuje prawidłowe przepisy prawa materialnego i we właściwy sposób dokona ich interpretacji oraz przeprowadzi przedmiotowe postępowanie w sposób uwzględniający reguły prowadzenia postępowania administracyjnego. Już przedstawione powyżej rozważania pozwalają uznać, że wypowiadające się w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej dochowały przywoływanych tu wymogów, a tym samym nie dopuściły się naruszenia przedmiotowego przepisu Konstytucji RP.
Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie zauważyć, że obowiązkiem rodzica jest wychowywanie dziecka i ponoszenie z tego tytułu wydatków. Jest to naturalny obowiązek rodzica i zwolnienie go z niego jest możliwe jedynie w szczególnych przypadkach i sytuacjach. Zwolnienie rodzica z ponoszenia wydatków na utrzymanie dziecka sprowadza się do tego, że koszty utrzymania dziecka przechodzą na określoną wspólnotę samorządową, a zatem na inne osoby niż rodzić. W tym kontekście zwolnienie rodzica z ponoszenia kosztów utrzymania dziecka muszą być traktowane jako wyjątek i muszą w tym zakresie istnieć określone obiektywne przesłanki. Deklaracja osoby zobowiązanej sprowadzająca się do tego, że nie jest w stanie pokrywać kosztów wychowania dziecka nie może stanowić podstawy dla podjęcia korzystnego dla niej rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę