Uzasadnienie
Decyzją z 28 maja 2025 r., nr [...] wydaną między innymi na podstawie art. 9g pkt 1, art. 3b ust. 1 pkt 1 oraz art. 9zb ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 399 ze zm.) Prezydent Miasta T. orzekł o nałożeniu na F. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. (dalej jako strona, skarżąca lub spółka) kary pieniężnej w wysokości 1758,00 zł za nieosiągnięcie w 2023 roku w odniesieniu do masy odebranych przez podmiot odpadów komunalnych na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, o których mowa w art. 9g pkt. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z nieosiągnięciem wymaganego poziomu. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że strona od 18 grudnia 2012 r. posiada aktywny wpis w prowadzonym przez wspomniany organ rejestrze działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości.
Ze sprawozdania znajdującego się w bazie danych o produktach i opakowaniach oraz gospodarce odpadami (BDO) wynika, że w 2023 r. odbierała odpady komunalne z terenu miasta T. na podstawie umów zawartych z właścicielami nieruchomości i zgodnie z informacją osiągnęła poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu w wysokości 4,99 %. Tym samym, skarżąca nie osiągnęła wymaganego poziomu 35 % określonego w art. 9g pkt 1 w związku z art. 3b ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zaś niewykonanie tego obowiązku powoduje, że podlega karze pieniężnej na mocy art. 9x ust. 2 pkt 1 tej ustawy. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji przedstawił przebieg czynności procesowych podejmowanych w ramach rozpoznawanej sprawy. W szczególności wskazano na argumenty zamieszczone w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach od decyzji z 30 października 2024 r. Następnie zamieszczono informacje dotyczące rozstrzygnięcia organ u wyższego stopnia jak również przybliżono argumentację, którą kierował się wskazany organ przy podejmowaniu stosownej decyzji.
W rozważaniach o charakterze merytorycznym przybliżono treść unormowań prawnych i uznano, że w przypadku nie osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu organ administracji obowiązany jest do wymierzenia stosownej kary pieniężnej i ma to charakter obligatoryjny. Zamieszczono stwierdzenie, że prowadzenie akcji edukacyjnej w zakresie prawidłowej segregacji odpadów jedynie poprzez stronę internetową nie jest wystarczające do tego, aby właściciele nieruchomości stosowali się do podpisywania stosownych umów i jej realizacji. Podkreślono, że przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w polu widzenia organu pierwszej instancji były postanowienia art. 189 f Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli regulacje umożliwiające organowi administracji publicznej na odstąpienie od wymierzenia wskazanej kary pieniężnej, przy czym przeprowadzona analiza stanu prawnego i faktycznego nie dała podstaw dla podjęcia takiego działania.
W ocenie organu pierwszej instancji nie występuje przesłanka zaprzestania naruszenia prawa, albowiem fakt nie osiągania wymaganego poziomu uzyskiwania odpadów dla celów użycia i recyklingu występuje w kolejnych latach. W końcowej części uzasadnienia przedstawiono mechanizm ustalania wysokości kary pieniężnej.
Niezadowolona z tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach domagając się uchylenia tego aktu i umorzenia postępowania, ewentualnie uchylenia go i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia lub też uchylenia zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Strona podniosła zarzuty naruszenia norm prawa procesowego zawartych w art. 6, art. 77 § 1, art. 80, art. 7, art. 9 i art. 11, a także art. 189f § 1 pkt 1 w związku art. 189a § 1 i § 2 pkt. 2 oraz art. 189c Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na braku wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pobieżnej ocenie przesłanek zastosowania ulg określonych w dwóch ostatnich z powołanych przepisów oraz na nałożeniu kary pomimo zaistnienia tych przesłanek. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w związku z art. 9g pkt 1, art. 9zb ust. 1 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, poprzez nałożenie kary pomimo, że brak osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynikał z przyczyn niezależnych od spółki.
Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców z naruszeniem zasady przyjmującej domniemanie uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów stosownej ustawy. W uzasadnieniu odwołania przedstawiono argumentację przemawiającą za zasadnością wniesienia przedmiotowego środka odwoławczego.
Decyzją z 7 lipca 2025 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot odwołania. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przywołano wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przytoczono treść przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie oraz podzielono ustalenia organu pierwszej instancji i aprobując sposób wyliczenia nałożonej na stronę kary. W tej części uzasadnienia przywołano stosowne ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, w tym także uzupełniającego postępowania dowodowego. Podkreślono, że w 2023 r. strona nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Równocześnie organ odwoławczy rozważył zasadność zastosowania art. 189f § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i uregulowanej w tym przepisie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej konkludując, że brak jest podstaw do tego odstąpienia, gdyż uwzględniwszy charakter naruszonego obowiązku, jak również wolę skarżącego podmiotu i rodzaj prowadzonej przezeń działalności nie sposób uznać, aby waga naruszenia prawa była tu znikoma.
W konkluzji uznano, że organ pierwszej instancji rozpoznając przedmiotowy wniosek nie dopuścił się naruszenia stosownych przepisów ustawy, a wydana decyzja zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy.
Niezadowolona z powyższej decyzji strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia tego aktu i poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenia postępowania. Nadto zażądała zasądzenia na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenie przepisów prawa procesowego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a mianowicie: art. 6 w tym wyrażonej w nim zasady praworządności, art. 80, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9 i art. 11 poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do: nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego.
Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 189x w związku z art. 107 § 3 tego Kodeksu sprowadzające się do milczącej akceptacji działań organu pierwszej instancji oraz art. 189f § 1 pkt. 1 w związku z art. 189a § 1 i § 2 pkt. 2 przywoływanego Kodeksu. Naruszenia przywołanych przepisów mogły mieć wpływ na treść kwestionowanej decyzji. W ramach naruszenia prawa materialnego, wskazano na naruszenie: art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 9 g pkt. 1, art. 9zb ust. 1 i art. 9zd ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że odpowiedzialność administracyjna wynikająca z tych przepisów ma charakter obiektywny i absolutny, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez stronę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynikał z przyczyn od niej niezależnych, zaś odpowiedzialność administracyjna nie ma charakteru absolutnego. W uzasadnieniu skargi strona zaprezentowała obszerne wywody obejmujące argumentację na poparcie zasadności podniesionych w skardze zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i zasadniczo powtórzył wywody z uzasadnienia swojej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Z brzmienia art. 145 § 1 powołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie podlega uwzględnieniu. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) wykazała bowiem, że kwestionowana przez stronę decyzja odpowiada wymogom prawa.
Mocą tego aktu na skarżącą nałożono administracyjną karę pieniężną za brak osiągnięcia w roku 2023 wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości na terenie miasta T., czyli za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Stosownie do treści powołanego wyżej art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów: przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1 przedmiotowego aktu. W niniejszym przypadku znajduje zastosowanie minimalny limit wskazany w art. 3b ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy określony dla roku 2023 jako 35% wagi odpadów. Pozostaje poza sporem, że wspomniany limit nie został osiągnięty przez stronę będącą podmiotem odbierającym odpady komunalne na podstawie umów z właścicielami nieruchomości na terenie wskazanego miasta.
Niedopełnienie powyższego obowiązku skutkuje nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 9x ust. 2 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wymaga podkreślenia, że przedmiotowa sankcja należy do kategorii bezwzględnie określanych, jej wysokość jest ustalana na podstawie art. 9x ust. 3 powołanej regulacji i zależy między innymi od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Przesłanką jej wymierzenia jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z powołanego przepisu (por. wyrok NSA z 17 października 2023 r., sygn. akt III OSK 2849/21, publ. Lex nr 3631558). Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone przez tut.
Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 12 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 369/24 (publ. Lex nr 3750491), w którym zaakcentowano, że przesłanką wymierzenia przedmiotowej kary jest obiektywnie pojęta bezprawność administracyjna polegająca na braku realizacji obowiązków wynikających z art. 9g wskazanej ustawy. W konsekwencji należy uznać, że prowadząc postępowanie w takiej sprawie organ administracji nie bada innych okoliczności, które temu naruszeniu towarzyszą, takich jak stopień zawinienia zobowiązanego, sytuacja rynkowa, a także osiągnięcia poziomu recyklingu przez daną jednostkę samorządu terytorialnego czy też adekwatności podejmowanych przez nią działań (por. wyrok WSA w Gliwicach z 31 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1714/22, publ. Lex nr 3550044).
Wobec tego zarzuty skargi dotyczące braku winy strony w nieosiągnięciu wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu nie mogą zostać uwzględnione. Skarżąca, jako podmiot profesjonalny, przy podpisywaniu stosownych umów wiedziała jakie zasady obowiązują przy prowadzeniu tego rodzaju działalności oraz jakie wiążą się z tym konsekwencje. Planując swoją działalność powinna więc czynić to w taki sposób, aby wypełnić wymagania prawem przewidziane. Jeśli bowiem podmiot chce wykonywać działalność gospodarczą, czyli zarobkową, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów i ponosi odpowiedzialność za ich niewypełnienie.
Zdaniem Sądu wypowiadające się w sprawie organy trafnie również przyjęły, że nie zachodzą podstawy do zastosowania odstąpienia od nałożenia kary wynikające z art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Ustawodawca nie sprecyzował, jakim przypadkom naruszenia prawa można przypisać "znikomy" charakter, natomiast w literaturze przedmiotu wyróżniono stopnie naruszenia prawa, takie jak: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne, czyli takie, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Po 625/23, publ.
Lex nr 3644367). Ze znikomym naruszeniem prawa mamy zatem do czynienia wtedy, gdy wywołało ono jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło (por. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, uwagi do art. 189f). W ocenie Sądu, okoliczności rozpoznanej sprawy nie pozwalają na zakwalifikowanie naruszenia prawa jako znikomego, gdyż wyklucza to waga dobra prawnego, które zostało naruszone. Chronionym dobrem jest tu ochrona środowiska naturalnego, a cel regulacji art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach polega na ograniczeniu negatywnego oddziaływania odpadów na elementy przyrodnicze poprzez wprowadzenie określonych limitów przeznaczenia tych odpadów do ponownego użycia i recyklingu. Waga naruszenia prawa powinna być oceniana z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu, jakim jest zapewnienie efektywnego i skutecznego systemu gospodarowania odpadami opartego o selektywną zbiórkę odpadów.
Skarżąca była zobligowana osiągnąć w 2023 roku co najmniej 35% poziom odzysku, a osiągnęła 4,99 %. Różnica wyrażona w procentach jest duża, albowiem skarżąca osiągnęła jedynie 1/7 wymaganego poziomu, co już trudno uznać za ilość nieznaczną w kontekście negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne. Egzekwowanie segregowania odpadów ma niewątpliwie służyć ochronie środowiska, a w rezultacie nieosiągnięcie wymaganych prawem poziomów recyklingu w stopniu, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, nie może się jawić jako znikome.
Wbrew twierdzeniom skarżącej, organy obydwu instancji dokonały wystarczającej analizy możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Wyniki tych rozważań doprowadziły do stwierdzenia, że brak było podstaw na do zastosowania wspomnianej instytucji, a stanowisko to zostało zdaniem Sądu dostatecznie uzasadnione w motywach wydanych w sprawie decyzji. Wymaga podkreślenia, że art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być stosowany w celu obchodzenia przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a zatem skoro art. 9g pkt 1 tej ustawy nakłada na przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i odzysku, to podmiot, który zajmuje się tego rodzaju działalnością, chcąc uniknąć kary, powinien w taki sposób zorganizować swoją działalność, aby z rzeczonego obowiązku się wywiązać.
Odnoszenie się przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej do charakteru niniejszego obowiązku jako niemożliwego do wykonania lub takiego, którego niewykonanie nie niesie społecznego niebezpieczeństwa ani nie wyrządza szkody, stanowiłoby obejście prawa. Uznając bowiem, że niezawiniony brak uzyskania wymaganego poziomu odzysku jest przypadkiem znikomej wagi, organy odmówiłyby wprost zastosowania art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 powołanej ustawy. Skarżąca jest podmiotem profesjonalnym, a więc podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności powinna liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać między innymi pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Instytucja przewidziana w art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego musi być stosowana ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot jest zobowiązany ten obowiązek wykonać, a kara administracyjna jest naturalną reakcją na jego niewypełnienie.
Należy mieć też na uwadze, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych dla niej poziomów. Z kolei ewentualnie niezachowanie przedmiotowych poziomów przez gminę wiąże się z wymierzeniem jej odpowiednich kar, którymi mogą być w efekcie obciążeni jej mieszkańcy (zwłaszcza w wyniku podwyżek opłat za odbiór odpadów). Nie można zatem przyjąć, aby w tych warunkach waga naruszenia prawa była znikoma (por. wyrok tutejszego Sądu z 17 lutego 2022 r. w powołanej sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1326/21 - publ. CBOSA).
W warunkach niniejszej sprawy nie ma także podstaw do przyjęcia, aby zachodziły inne niż wskazane w art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego okoliczności mogące uzasadniać zastosowanie instytucji, o których mowa w § 2 i 3 tego Kodeksu.
Równocześnie w sprawie brak było możliwości miarkowania wysokości nałożonej kary pieniężnej na podstawie art. 189d Kodeksu postępowania administracyjnego. Wspomniany przepis umożliwia zastosowanie tego rodzaju ulgi uzależniając to od oceny kryteriów takich jak: (1) waga i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; (2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; (3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; (4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; (5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; (6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; (7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.
Przyjdzie jednak wyjaśnić, że na mocy art. 189a § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przepisy jego Działu IVa nie mają zastosowania w przypadku uregulowania przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej w przepisach odrębnych. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, jako że zasady wymiaru spornej kary wynikają z art. 9x ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawa jednocześnie wyłącza możliwość uwzględniania przy wymiarze kary nakładanej na podstawie powyższego przepisu innych okoliczności, takich jak stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasowa działalność podmiotu. Nie zachodzi zatem sytuacja braku uregulowania w ustawie szczególnej przesłanek wymiaru kary pieniężnej, która uzasadniałaby zastosowanie art. 189d powołanego Kodeksu.
W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań Sąd uznał, że postępowanie w sprawie przeprowadzono w sposób prawidłowy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który poddano ocenie w sposób uprawniony, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wydane rozstrzygnięcie umotywowano dostatecznie wyczerpująco czyniąc zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym chybione są zarzuty skarżącej o naruszeniu art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art.. 9, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 § 3, art. 189c i art. 189f w związku z art. 189a § 1 i 2 wskazanego Kodeksu. Podkreślenia wymaga, że postępowanie dowodowe w sprawie przeprowadzane jest w znacznym stopniu poprzez działania samej strony skarżącej, tym samym trudno w tym zakresie stawiać organom administracji zarzuty naruszenia stosownych przepisów prawa procesowego.
Wbrew twierdzeniom strony, kwestionowana przez nią decyzja nie koliduje także z art. 9g, art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ani z innymi normami prawa materialnego, zaś wysokość wymierzonej kary została ustalona w sposób prawidłowy, przy zastosowaniu metody uregulowanej w ust. 3 ostatniego z wymienionych przepisów. Za bezzasadny uznać należy zarzut, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji narusza domniemanie uczciwości przedsiębiorcy oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów. Nałożenie kary pieniężnej za nieosiągnięcie określonego przepisem prawa poziomu nie może być utożsamiane z naruszeniem zasady domniemania uczciwości przedsiębiorcy. W tym przypadku występuje jedynie ustalenie określonego stanu faktycznego występujące po stronie skarżącego, który nie ma nic wspólnego z wynikającą z przepisów prawa zasadą domniemania uczciwości przedsiębiorcy.
Zważywszy wszystkie zaprezentowane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że brak jest podstaw, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonego aktu i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł o oddaleniu skargi