Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym 18 lutego 2014 r. (data wpływu do sądu) na urzędowym formularzu PPF K. M. zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Wskazała w uzasadnieniu wniosku, że prowadzi czteroosobowe gospodarstwo domowe, które tworzą wraz z nią mąż i dwie córki. Skarżąca wskazała, że rodzina utrzymuje się z jej pensji, która wynosi 1200 zł miesięcznie oraz dochodu z działalności gospodarczej męża w kwocie 1500 zł miesięcznie. Jak wskazała dalej wnioskodawczyni, posiada ona majątek w postaci domu o powierzchni 150 m2. Poza tym, nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
W związku z powziętymi wątpliwościami co do stanu majątkowego i zarobków wnioskodawczyni i jej męża, w tym także w celu wyjaśnienia wątpliwości odnośnie do dokładnych kwot zarobków męża wnioskodawczyni, a także rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej i rzeczywistego z niej dochodu, referendarz pismem z 20 lutego 2014 r. (doręczonym wnioskodawczyni 5 marca 2014 r.), zobowiązał ją do przedłożenia dokumentów źródłowych, zmierzających do sprecyzowania wysokości dochodów oraz ponoszonych miesięcznych wydatków, a także do przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych, w tym także dla prowadzonej działalności gospodarczej.
Wnioskodawczyni w wyznaczonym terminie (tj. do dnia 12 marca 2014 r.) wymaganych dokumentów nie przedłożyła. Nie złożyła także oświadczenia we wskazanym zakresie.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - t. j. ze zm., powoływaną dalej jako P.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 art. 245 tejże ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy).
W niniejszej sprawie referendarz sądowy ustalił, że dochody gospodarstwa wnioskodawczyni kształtują się na poziomie około 2700 zł miesięcznie (według oświadczenia). Posiada ona dom o powierzchni 150 m2. Wydatki rodziny nie zostały w żaden sposób oszacowane. W konsekwencji, brak było danych, by ustalić relacje pomiędzy uzyskiwanymi w rodzinie wnioskodawczyni dochodami, a obciążającymi ją wydatkami. Nie mając wystarczających i jasnych danych w złożonym wniosku, referendarz wezwał skarżącą w trybie art. 255 P.p.s.a. do przesłania dokumentów oraz podania informacji, odnoszących się do jej sytuacji majątkowej i zarobkowej, mając przy tym na uwadze uregulowania zawarte w § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Skarżąca z tego obowiązku się nie wywiązała, uchylając się od przedstawienia wszystkich i pełnych danych, charakteryzujących jej sytuację dochodową, rodzinną i majątkową. W tej sytuacji referendarz uznał, w oparciu o już posiadane dane, że wnioskodawczyni nie wykazała podnoszonych we wniosku oraz w toku postępowania okoliczności, dotyczących jej sytuacji zarobkowej i majątkowej, wskazujących, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W konsekwencji stanowiło to przeszkodę do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że niewykonanie wezwania do złożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów uniemożliwia dokonanie rzetelnej analizy sytuacji finansowej strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 235/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym bierność wnioskodawcy w powyższym zakresie należy postrzegać jako niewykazanie przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.