Uzasadnienie
W skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 sierpnia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 lipca 2010 r. nakładające na skarżącego grzywnę w wysokości 42.303,47 zł w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki części obiektu budowlanego położonego na działkach nr [...] i [...] w P., gmina K., skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazał, że w przypadku wyegzekwowania zaskarżonego postanowienia o nakazie rozbiórki wyrządzona zostanie skarżącemu znaczna szkoda a skutki będą trudnie do odwrócenia. Podniósł, że dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego bądź też przymuszenie do zapłaty grzywny spowoduje znaczną szkodę w postaci utraty miejsca zamieszkania przez osoby zamieszkujące w tymże obiekcie (zwłaszcza dzieci), a także spowoduje utratę środków utrzymania przez te osoby i tym samym, spowoduje skutki trudne do odwrócenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu, powyższe przesłanki nie zostały w niniejszej sprawie spełnione.
W pierwszej kolejności wskazać należy skarżącemu, że wniosek Sąd może rozpoznawać wyłącznie w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia dotyczącego nałożenia grzywny w celu przymuszenia, brak jest zaś podstaw do badania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek wykonania rozbiórki części obiektu budowlanego. Decyzja ta bowiem nie pozostaje w granicach sprawy objętej rozpoznawaną skargą.
Z treści powołanego art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu. Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie może przesądzać sama przez się o ziszczeniu się przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia, szczególnie, że strona skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Powoływanie się przez stronę na dolegliwość nałożonej grzywny, nie może stanowić przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, albowiem funkcją grzywny w celu przymuszenia, jest właśnie stworzenie stanu ekonomicznego zagrożenia, które skłoni stronę, do wykonania nałożonego obowiązku.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.