Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 4 marca 2013 r. orzekającą o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) o wydaniu nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnych robót budowlanych polegających na wybiciu sześciu otworów okiennych oraz pozostałych robót elewacyjnych wykonanych w zachodniej ściennie budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działek nr [...] przy A. [...] w P. przez inwestorów B. i K. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, M. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie znacznych szkód, jak też trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącej, zachodzi niebezpieczeństwo, że inwestorzy zechcą wykonać dalsze prace wykończeniowe, w tym tynk elewacyjny na ścianie graniczącej z działką skarżącej, a tym samym bezprawnie zająć dalszą część jej nieruchomości. Ponadto skarżąca stwierdziła, iż pismo z lipca 2011 r. - "Ocena techniczna wykonanych robót budowlanych", która nie stanowi ekspertyzy, nie zawiera jakiejkolwiek wzmianki na temat wykonania przez inwestorów nadproży nad wykutymi otworami okiennymi w ścianie graniczącej z działką skarżącej. Tym samym znacznej zmianie uległ rozkład sił działających na tę ścianę, a co za tym idzie na cały budynek, co może doprowadzić do powstania katastrofy budowlanej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Na wnioskodawcy leży obowiązek wykazania, że w sprawie zachodzą przesłanki udzielenia tego środka ochrony przez sąd.
W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996 s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, teza 1).
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z decyzjami orzekającymi o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) o wydaniu nakazu wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnych robót budowlanych. Decyzja taka nie nakłada na strony żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu.
Charakteryzuje się ona natomiast skutecznością, jej skutkiem jest ostateczne zakończenie postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zakończenie tego postępowania prowadzi do wygaśnięcia mocy postanowienia o wstrzymaniu robót wydanego na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, co umożliwia inwestorowi ewentualne kontynuowanie prowadzonych robót budowlanych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że pojęcie wykonalności decyzji rozumieć należy szeroko i dopuszcza się wstrzymanie wykonania decyzji charakteryzujących się jedynie skutecznością. W takim przypadku wstrzymanie wykonania decyzji pozbawia wydaną decyzję skutków prawnych. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wykazała by brak wstrzymania skuteczności decyzji powodował skutki, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykonane przez inwestora samowolnie otwory okienne zostały w toku postępowania zamurowane pustakami szklanymi, a prace polegające na dociepleniu ściany zachodniej budynku zostały zakończone.
Organ uznał, że wykonane roboty zrealizowano prawidłowo i wskazał, że kwestia przekroczenia granicy nieruchomości przy wykonaniu robót elewacyjnych jest sprawą cywilną. Skarżąca nie wykazała, by kontynuowanie prac elewacyjnych – realizacja tynku mogła wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować skutki trudne do odwrócenia. Natomiast ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji nie wpłynęłoby w żaden sposób na stan zamurowanych otworów okiennych, postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie wywołałoby bowiem żadnych skutków odnośnie już zrealizowanych robót budowlanych. Skutek zamierzony przez skarżącą mogłoby wywołać jedynie wydanie decyzji administracyjnej nakładającej na stronę określone obowiązki w zakresie sposobu zamurowania otworów okiennych.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.