Uzasadnienie
M.S., reprezentowany przez radcę prawnego M.K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z 31 grudnia 2025 r. nr 010070/680/37038/2025 (postępowanie nr 516004701), którą utrzymano w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 14 maja 2025 r. o odmowie przyznania Skarżącemu prawa do świadczenia wychowawczego na małoletniego M.S.1 na okres świadczeniowy 2024/2025. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Gd 200/26.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 marca 2026 r. wezwano pełnomocnika Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 12 marca 2026 r. (vide: k. nr 67 akt), a zatem 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął w dniu 19 marca 2026 r.
Wobec nieusunięcia ww. braku formalnego skargi przez pełnomocnika Skarżącego postanowieniem z 8 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 200/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako p.p.s.a.
Po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego postanowieniem z 17 czerwca 2026 r. sygn. akt I OZ 232/26 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że jak wynika z akt sądowych, profesjonalny pełnomocnik Skarżącego dołączyła do skargi z 2 lutego 2026 r. poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa z 3 marca 2025 r. (k. nr 6 akt sądowych), czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Powyższe pełnomocnictwo upoważniało m.in. ww. radcę prawnego do reprezentowania Skarżącego przed sądami administracyjnymi.
W związku z powyższym brak było podstaw do wzywania pełnomocnika Skarżącego do uzupełniania braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, gdyż złożona skarga nie była obarczona powyższym brakiem formalnym. Skoro zatem pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącego obejmujące reprezentowanie Skarżącego m.in. przed sądami administracyjnymi znajdowało się w aktach sądowych sprawy, to Sąd I instancji niezasadnie odrzucił skargę.
Odnosząc się natomiast do zarzutów zażalenia NSA wskazał, że pełnomocnik Skarżącego nie ma racji. Z akt sądowych sprawy bezsprzecznie wynika, że Sąd I instancji doręczył skutecznie 12 marca 2026 r. wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi (k. nr 67 akt sądowych). Z opisu znajdującego się na ww. zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłka sądowa zawierała wezwanie do uzupełnienia braków skargi, informację o wyznaczeniu sędziego sprawozdawcy oraz informację o trybie uproszczonym. Znajdowała się też na nim prawidłowa sygn. sprawy, tj. II SA/Gd 200/26, a odbiór pokwitował upoważniony pracownik Kancelarii.
Akta ww. sprawy wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 23 czerwca 2026 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 czerwca 2026 r. zarejestrowano sprawę pod nową sygnaturą, tj. II SA/Gd 602/26.
W piśmie z 17 czerwca 2026 r. pełnomocnik Skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, tj. terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego w sprawie o sygn. II SA/Gd 200/26. W uzasadnieniu podniesiono, że odrzucając skargę Sąd błędnie przyjął - powołując się na zwrotne potwierdzenie odbioru - że wezwanie do usunięcia ww. braku formalnego zostało skutecznie doręczone. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, nieusunięcie braku formalnego nastąpiło całkowicie bez winy pełnomocnika, ponieważ przedmiotowe wezwanie nigdy nie znalazło się w faktycznym posiadaniu Kancelarii z uwagi na nienależyte skompletowanie zawartości przesyłek nadanych przez Sąd. Podkreślono, że fizycznie do rąk pracowników Kancelarii trafiła wyłącznie korespondencja zawierająca jedno wezwanie do usunięcia braków formalnych – w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 199/26 – oraz wspólna odpowiedź organu na skargę.
Zdaniem pełnomocnika, albo Sąd w ogóle nie umieścił rzeczonego wezwania w żadnej z wysłanych kopert (błąd kompletowania zawartości) albo jedna z przesyłek (ta rzekomo zawierająca wezwanie do sprawy o sygn. akt II SA/Gd 200/26) w ogóle nie została fizycznie wydana przez operatora pocztowego.
W piśmie z 26 czerwca 2026 r. pełnomocnik Skarżącego cofnęła wniosek o przywrócenie terminu i wniosła o umorzenie postępowania incydentalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei w myśl art. 64 § 3 p.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wniosek pełnomocnika Skarżącego z 17 czerwca 2026 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi został cofnięty w piśmie z 26 czerwca 2026 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.