Uzasadnienie
D. B. i B. B. w skardze na opisaną powyżej decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2011 roku, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 24 lutego 2011 roku, orzekającą o niezbędności wejścia inwestora Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. na teren sąsiedniej nieruchomości nr [...], położonej w G., przy ul. P., stanowiącej własność skarżących, w związku z planowanym remontem ściany zewnętrznej zespołu garażowego oraz konserwacją urządzeń elektrycznych zamontowanych na ścianie zespołu garażowego, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o nieuwzględnienie wniosku skarżących, wskazując że nie wykazali oni zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia uczestnika postępowania Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G., postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 roku, wydanym w sprawie o sygnaturze akt II OZ 1047/11, uchylił zaskarżone postanowienie.
Rozpoznając ponownie wniosek skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W niniejszej sprawie skarżący domagali się wstrzymania wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm. - dalej jako ustawa - Prawo budowlane). Zgodnie z tym przepisem, w razie nieuzgodnienia - pomiędzy inwestorem, a właścicielem sąsiedniej nieruchomości, warunków wejścia na tę nieruchomość w celu wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Z treści wymienionego przepisu wynika jednoznacznie, że istotą określonej w nim decyzji administracyjnej jest umożliwienie inwestorowi wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu prowadzenia robót budowlanych.
Zatem wykonanie tego rodzaju decyzji polega na zgodnym z prawem dysponowaniu cudzą nieruchomością w określonym w decyzji celu. Ponadto, zgodnie z art. 47 ust. 2 zd. 2 ustawy - Prawo budowlane, w przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Jednym z takich warunków jest termin, w którym inwestor będzie mógł wejść na teren sąsiedniej nieruchomości. W przedmiotowej sprawie organ I instancji ustalił w decyzji ww. termin na 90 dni, licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Decyzja organu I instancji stała się ostateczna w dniu 9 maja 2011 roku, to jest w dniu wydania, utrzymującej ją w mocy, decyzji organu odwoławczego.
Zatem termin, w którym inwestor był uprawniony do wejścia na teren nieruchomości skarżących, upłynął w dniu 7 sierpnia 2011 roku. Oznacza to, że po tym dniu inwestor utracił uprawnienie do wejścia na nieruchomość skarżących w celu przeprowadzenia planowanej inwestycji.
Mając powyższe na uwadze należało wskazać, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć aktu lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Na skutek upływu terminu, w którym inwestor mógł wejść na nieruchomość skarżących, zaskarżona decyzja utraciła cechy wykonalności, brak jest zatem podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 roku, sygn. akt II OZ 1317/10, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2008 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1438/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd uznał zatem, że wniosek skarżących na tym etapie postępowania jest niezasadny, ponieważ w stosunku do zaskarżonej decyzji nie występują obecnie okoliczności opisane w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tych przyczyn orzekł jak w sentencji postanowienia.