Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 11 czerwca 2026 r. odrzucił skargę skarżącej na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 26 marca 2026 r. nr XXV/628/26, w uzasadnieniu wskazując, że nie należy ona do kategorii spraw, które podlegają kontroli sądów administracyjnych i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zaskarżona uchwała została bowiem podjęta w trybie postępowania skargowego uregulowanego w przepisach działu VIII k.p.a., w związku z czym nie podlega kontroli sądów administracyjnych.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz z pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej, doręczony został skarżącej 12 czerwca 2026 r. (ZPO - k. 25 akt).
W dniu 17 czerwca 2026 r. skarżąca złożyła pismo, w którym podtrzymała złożoną skargę, podkreślając, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny.
W dniu 28 czerwca 2026 r., w stanowiącym załącznik do dokumentu elektronicznego (ePUAP) piśmie, skarżąca wniosła osobiście o uchylenie postanowienia Sądu z 11 czerwca 2026 r. i ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem jej pisma złożonego w dniu 17 czerwca 2026 r., składając tym samym sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), zwanej dalej p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z akt wynika, że skarga kasacyjna sporządzona została przez skarżącą osobiście.
Zgodnie z art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Z przytoczonych przepisów wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego sporządzenie obwarowane zostało przez ustawodawcę przymusem adwokacko – radcowskim. Ze względu bowiem na konstrukcję podstaw kasacyjnych, określonych w art. 174 p.p.s.a., sporządzenie skargi kasacyjnej wymaga fachowej wiedzy prawniczej co do zagadnień jurydycznych oraz uzasadnienia podnoszonych zarzutów.
Wojewódzki sąd administracyjny dokonuje badania skargi kasacyjnej pod względem spełnienia ustawowych wymagań formalnych i w razie stwierdzenia braków wzywa wnoszącego o ich usunięcie w zakreślonym terminie pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Brak jednak w postaci niezrealizowania przymusu adwokacko – radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej nie podlega uzupełnieniu. Przepisy p.p.s.a. obligują bowiem Sąd jedynie do wezwania o uzupełnienie braków skargi kasacyjnej dotyczących wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 177a p.p.s.a.). Pozostałe wymogi, w tym realizacja przymusu adwokacko-radcowskiego, nie podlegają uzupełnieniu.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie osobiście została sporządzona przez skarżącą, pomimo prawidłowego pouczenia strony o zasadach wnoszenia tego środka zaskarżenia. Oznacza to, że skargę kasacyjną sporządzono wbrew wymogom art. 175 § 1 p.p.s.a. Z treści skargi kasacyjnej i z akt sprawy nie wynika przy tym, aby wnosząca ten środek była adwokatem lub radcą prawnym, czego wymaga art. 175 § 1 p.p.s.a., lub by należała do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a., tj. uprawnionych do osobistego sporządzenia tego środka zaskarżenia.
Sąd uwzględnił, że skarga kasacyjna, stanowiąca załącznik do dokumentu elektronicznego, nie została podpisana, jednakże przepisy p.p.s.a. obligują sąd jedynie do wezwania o uzupełnienie braków skargi kasacyjnej dotyczących wymagań określonych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 177a p.p.s.a.). Stąd też, brak podpisu może być uzupełniony tylko wówczas, gdy z treści skargi kasacyjnej wynika, że została ona sporządzona przez wskazanego z imienia i nazwiska pełnomocnika należącego do kategorii osób wymienionych w art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. albo osobę wymienioną w art. 175 § 2 p.p.s.a. W przeciwnym razie skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania o jej uzupełninie (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). Z taką sytuacją mamy więc do czynienia w niniejszej sprawie.
Wobec tego należało uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą, jako sporządzona z uchybieniem art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a., jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.